Βρίζοντας τη διαμαρτυρία

του Πάσχου Μανδραβέλη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Εχουμε χάσει το μέτρημα για τις «γενικές» απεργίες που έχουν προκηρύξει μόνο φέτος η ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ. Πιθανότατα να μη θυμούνται και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές. Το πρόβλημά τους όμως είναι ο πληθωρισμός. Οπως γίνεται και με το χρήμα, όσο περισσότερο κυκλοφορεί τόσο μικρότερη είναι η αξία του. Το ίδιο γίνεται και με τις απεργίες. Οσο πληθαίνουν τόσο μικρότερο αντίκτυπο έχουν. Ακόμη και για τους ξένους ανταποκριτές. Αυτοί παλιότερα, έχοντας την εμπειρία των δικών τους συνδικάτων, μάθαιναν ότι θα γίνει γενική απεργία και νόμιζαν ότι γίνεται επανάσταση. Τώρα έμαθαν και απλώς προετοιμάζουν κράνη και φωτογραφικές μηχανές για να καλύψουν τα επεισόδια που συνοδεύουν κάθε πορεία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Το πρόβλημα όμως με τον πληθωρισμό δεν είναι μόνο ότι χάνεται η αξία του χρήματος. Είναι οι δευτερογενείς ζημιές στην οικονομία. Το ίδιο γίνεται και με τον πληθωρισμό των «γενικών» απεργιών, που δεν είναι μεν γενικές -οι περισσότεροι στον ιδιωτικό τομέα δουλεύουν-, αλλά το παραγωγικό κομμάτι της οικονομίας που το έχει σφιχταγκαλιασμένο το κράτος δεν μπορεί να προκόψει. Η ζωή στην Αττική (που σημειωτέον παράγει το 49% του ΑΕΠ) γίνεται κόλαση κι εκτός αυτού καραδοκούν και τα καλόπαιδα με τα μαύρα που βρίσκουν την ευκαιρία σε κάθε αθλίως περιφρουρημένη συγκέντρωση να προσθέσουν μερικά εκατομμύρια ζημιές στη δύσμοιρη Αθήνα.

Οι πορείες, οι κραυγές και οι διαμαρτυρίες μπορεί να έχουν ένα ψυχοθεραπευτικό αποτέλεσμα (κάποιοι ξεθυμαίνουν), αλλά πρέπει να έχουν και κάποιο στόχο. Ο λόγος, λοιπόν, που γίνονται όλες αυτές οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι απλός: οι διαμαρτυρόμενοι θέλουν να κοινοποιήσουν στους πολίτες ότι κάποιος τους αδικεί και να τους καλέσουν να συμπαραταχθούν μαζί τους. Ετσι κι αλλιώς, οι αδικούντες ξέρουν τα αιτήματα όσων διαμαρτύρονται και λίγο ιδρώνει το αυτί τους. Το βασικό είναι η εύνοια της κοινής γνώμης, ώστε εκείνος που αδικεί να νιώσει την πολιτική πίεση και να ικανοποιήσει τα αιτήματα.

Ετσι πρέπει να γίνεται κι έτσι φαντάζομαι ότι γίνεται σε όλο τον κόσμο, πλην Ελλάδος. Στην πληθωρική μας χώρα υπάρχει μέχρι και πληθωρισμός διαμαρτυρίας. Πιθανώς σ’ αυτό να συντελεί και η έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Πιθανότατα οι συνδικαλιστές ποντάρουν στις κάμερες για τη διάδοση του μηνύματός τους. Γι’ αυτό και πολλές φορές γίνονται διάφορα χάπενινγκ. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτά καλύπτονται από τα βίαια και πιο εντυπωσιακά χάπενινγκ που κάνουν τα παιδιά με τις κουκούλες. Κανείς δεν επικοινωνεί τα αιτήματα· όλες οι κάμερες στρέφονται στα επεισόδια. Ούτε αυτό πτοεί τους συνδικαλιστές.

Αλλά εκτός από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, κάθε σωματείο ή σύλλογος αποφασίζει να νεκρώσει ένα πρωινό το κέντρο της Αθήνας. Υπ’ αυτόν τον ρυθμό, φυσικά, ούτε λόγος δεν γεννάται περί συμπαράστασης του λαού για τα δίκαια αιτήματά τους, αλλά οι συνδικαλιστές που οργανώνουν αυτές τις διαμαρτυρίες λίγο δείχνουν να νοιάζονται. Η επαναστατική γυμναστική γίνεται καθ’ έκαστην στην Αθήνα και τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι δεν βρίζουν αυτούς που διαμαρτύρονται (δεν ξέρουν καν ποιοι είναι), αλλά το συνδικαλιστικό κίνημα γενικά…

2 comments for “Βρίζοντας τη διαμαρτυρία

  1. Oxw
    3 Δεκεμβρίου 2011 at 06:29

    «Εχουμε χάσει το μέτρημα για τις «γενικές» απεργίες που έχουν προκηρύξει μόνο φέτος η ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ.»

    Πλάκα κάνουμε,με τα μέτρα που πέρασαν έπρεπε να μην δουλεύει τίποτε για μήνες..
    Όλοι κατηγορούν για πουλημένους τους συνδικαλιστές που πούλησαν τους εργαζόμενους εκτός από τον Μανδραβέλη..

  2. santana
    3 Δεκεμβρίου 2011 at 09:14

    Tην Παρασκευή ο Πάσχος Μανδραβέλης είχε μεγάλο οίστρο στην Καθημερινή. Δείτε εδώ.

    Και τί δε λέει ο φίλος…

    Λίγο πολύ, εκεί που καταλήγει είναι ότι όσοι είναι σήμερα στο ΚΚΕ (τί άλλο εννοεί με τον τρομερά επιστημονικό όρο “σταλινική Αριστερά”???) είναι κάτι τρελοί που μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες χάσανε τον μπούσουλα και πλέον αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια προόδου, έτσι, από …χόμπι και συνήθεια, για να γουστάρουνε βρε αδερφέ. Ποιός ξέρει, ίσως και επειδή ο καπιταλισμός “έχει αθηναϊκές πινακίδες”…

    Α ρε Πάσχο…

    Αν σε πετύχαινα ποτέ, πραγματικά μόνο ένα πράγμα θα ήθελα να σε ρωτήσω: Ειλικρινά τις πιστεύεις αυτές τις μαλακίες που ξεφουρνίζεις κατά καιρούς?

    Ας το πάρω, παρ’ όλα αυτά, απο την αρχή:

    – Βιβλίο ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού:

    Πάσχος (ΤΜ): Το γεγονός ότι ολόκληρη η σταλινογενής Αριστερά ξεσηκώθηκε -παραλλήλως με την ακροδεξιά- για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, ενώ σιώπησε για το βιβλίο της Γ΄ Λυκείου δείχνει τη βαθιά ιδεολογική της μετάλλαξη.

    Το παραλλήλως σε τί αναφέρεται πονηρούλη Πάσχο? Στο χρόνο? Ε ναι, αφού τη χρονική περίοδο Α συζητιώταν το περιεχόμενο του βιβλίου, μέσα στη χρονική περίοδο Α τοποθετούνταν όλοι. ΚΚΕδες, ΝεοΔημοκράτες, ΠΑΣΟΚοι, Ακροδεξιοί, όλοι. Μεγάλο πρόβλημα…

    Για το περιεχόμενο τις αντιδρασης του ΚΚΕ δε, τί σχέση είχε και έχει με αυτή του ΛΑΟΣ π.χ.? Να η θέση του ΚΚΕ τότε. Δε με ενδιαφέρει αν την έχεις διαβάσει, ακόμα και τον τίτλο να είχε φροντίσει να δει κανείς, καταλαβαίνει πως ό,τι ακολουθεί δεν έχει καμία σχέση με την ακροδεξιά.

    “Το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού και η αντιπαράθεση Εθνικισμού-Κοσμοπολιτισμού”. Μήπως αυτό σημαίνει ότι το ΚΚΕ κρατάει εχθρική στάση ΚΑΙ απέναντι στον Εθνικισμό ΚΑΙ απέναντι στο ξαναγράψιμο της ιστορίας ώστε να βολεύει το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο (κοσμοπολιτισμός)?

    ΜΗΠΩΣ Πάσχο?

    Επίσης Πάσχο, το ΚΚΕ δε “σιώπησε” και δε σιωπά για κανένα βιβλίο. Τη περίοδο που μαίνονταν οι συζητήσεις για το βιβλίο της Ιστορίας, ο Ριζοσπάστης για ένα τρίμηνο ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ έβγαζε σε ειδική στήλη “αντεπιστημονικά μαργαριτάρια” από τα καινούργια σχολικά βιβλία, για όλα τα μαθήματα όλων των τάξεων.

    Μάλλον δε το πήρες χαμπάρι…

    Ακόμη Πάσχο, οι παρατάξεις που στηρίζει το ΚΚΕ στους φοιτητές, στους Πανεπιστημιακούς, στους Δασκάλους, στους Καθηγητές, εδώ και περίπου 8 χρόνια βγάζουν ένα περιοδικό (τριμηνιαίο νομίζω), τα “Θέματα Παιδείας”, το οποίο, εκτός των άλλων, περιέχει σε κάθε τεύχος του αναλυτική κριτική για κάθε νέο σχολικό βιβλίο που εκδίδεται.

    Μάλλον ούτε αυτό το έχεις πάρει χαμπάρι…

    Λογικό βέβαια. Αν κάτι δε ξεκινάει μέσω της “εταιρικής κοινωνικής ευθύνης” του ΣΚΑΪ και της Καθημερινής, πού να το μάθει η αφεντιά σου?

    Όσο για τα σημαντικότερα, την τελευταία παράγραφο που ο αρθρογράφος βγάζει όλη τη χολή του, δε θα μπω στον κόπο. Είναι φανερό ότι ο κύριος Πάσχος είναι έξω από τα νερά του.

    Ούτε ξέρει αν και τί συζητάει το ΚΚΕ και το κομμουνιστικό κίνημα γενικότερα σήμερα, ούτε ενδιαφέρεται να μάθει πριν βγάλει συμπεράσματα, ούτε μπορεί να το κρίνει.

    Απλά κάνει τη δουλειά του μιλώντας με ψιλοσταντέ ατάκες, του τύπου -“Η στάση πλέον της σταλινογενούς Αριστεράς δεν έχει να κάνει με ιδεολογικά προτάγματα. Ούτε με μαρξισμό ούτε καν με λενινισμό. Ενα γινάτι είναι”-. Έτσι, για να μη ξεχνάνε και οι αναγνώστες της Καθημερινής πόσο ξεπερασμένο είναι καθετί που έχει σχέση με τον κομμουνισμό.
    Ευτυχώς πάντως που έχουμε και τον Πάσχο με τις διαλεκτικές του αναλύσεις να μας θυμίζει τί είναι ο μαρξισμός που χάσαμε στο δρόμο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.