«Χαμένοι στην επικοινωνία…»

του Βασίλη Μαγκλάρα

Η Αθήνα στις φλόγες… Η Ελλάδα στους δρόμους… Οι Έλληνες διχασμένοι… Οι Έλληνες  μοιρασμένοι- όπως πάντα- σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς.  Όπως πάντα… Σε Αθηναίους και Σπαρτιάτες, σε εικονολάτρες και εικονομάχους, σε Αγγλόφιλους και Ρωσόφιλους, σε «δεξιούς» και «αριστερούς», σε συντηρητικούς και προοδευτικούς, σε δήθεν πατριώτες και σε δήθεν υπερπατριώτες σε ανεγκέφαλους και σε ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ !!!

Όπως πάντα έτσι και τώρα, οι ανεγκέφαλοι εγκέφαλοι, θα σπέρνουν και την ήρα μαζί με το στάρι και τα ζιζάνια μαζί με τον καρπό, θεριστές της οργής και της συμφοράς, που ερίζουν εκδικούμενοι την πολιτική και τους πολίτες, με την πολιτική της τύφλωσης και του ρεβανσισμού.                                                                                                                                                                                                                                Σε μια Δημοκρατία οι κανόνες της είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένοι, έχουν το σεβασμό που τους πρέπει και την τήρησή τους έχουν οι θεσμικές εξουσίες. Μόνο σε περιπτώσεις  ανωμαλίας και εκτροπής του πολιτεύματος, ο Λαός (όχι ο ΛΑ.ΟΣ, οι πολίτες, για να μη παρεξηγηθώ) έχει την υποχρέωση να αντιδράσει και να αναλάβει την υπεράσπιση, του Καταστατικού του Χάρτη. Μόνο τότε στέκεται απέναντι από το διαμορφούμενο καθεστώς που σκοπό έχει να του καταλύσει το ΟΡΙΟ(!!!) της Δημοκρατίας του. Μόνο τότε «δρα…» ανεξέλεγκτα, έξω από θεσμικά πλαίσια, προκειμένου να προστατεύσει το Σύνταγμά του.               Και βέβαια ο Λαός έχει δικαίωμα να αντιδρά, να διαμαρτύρεται και να διαδηλώνει την αντίθεσή του όταν θίγονται τα δικαιώματά του, οι κατακτήσεις του (δεν λέω τα «κεκτημένα…», γιατί αυτά αποτέλεσαν μέρος της πληγωμένης ιστορίας που μας έφερε ως εδώ)το μέλλον του.                                                                                                                                                 Και βέβαια ο Λαός οφείλει να προστατεύεται από ότι τον πολεμά και τον διώκει.

Και βέβαια ο Λαός είναι ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ, φτάνει να μην είναι κυριαρχημένος. Φτάνει να μην τον εμποδίζει η πολιτική τύφλωση που προανέφερα, ώστε να τον χρησιμοποιούν κατά το δοκούν και κατά περίπτωση. Φτάνει να μην αυτομολεί στη πλάνη, που ανακυκλώνει τη μιζέρια του και τον οδηγεί παρορμητικά, χωρίς ν’ αναζητά τις αιτιάσεις και τους υπαίτιους.

Πότε όμως είναι ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ένας Λαός μιας και το ανάφερα. Όταν του ζητείται από τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό του να πάνε σε ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ και ο Λαός, Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ, να αποφασίσει για τη συμπεριφορά των Εταίρων του, για την παραμονή του στο Ευρώ, για τις δανειακές συμφωνίες που θα τον δεσμεύουν για χρόνια, ασκώντας το Δημοκρατικό του δικαίωμα; Η όταν θέλουν πρώτα να τον υποτάξουν στις κομματικές τους μερίδες, είτε μέσα από εκλογές, είτε προτρέποντας με κραυγές ευαίσθητου λαϊκισμού τον εκβιασμό του κοινοβουλίου και ύστερα ως ερμηνευτές του να αποφασίζουν δήθεν, για το συμφέρον του;

Πότε είναι σεβαστή η Λαϊκή Κυριαρχία; Όταν αποφασίζει με άμεση Δημοκρατία να δώσει λύση, να καταθέσει την ετυμηγορία του και να φέρνει ακεραία την ευθύνη των αποφάσεών του; Η όταν χρησιμοποιείται-έστω μικρό μέρος του- από τους αγκιτάτορες της πολιτικής στέρησης, που τον αφήνουν ακάλυπτο στους λογίς, λογίς, «εγκληματίες» με δήθεν πολιτικές μάσκες και αδιευκρίνιστες κουκούλες, να χρησιμοποιείται σαν πλατφόρμα που καίει, λεηλατεί, κλέβει, καταστρέφοντας περιουσίες και ιστορικά κτίρια.                                                Η Δημοκρατία της κατάλυσης στην Αθήνα του πλιάτσικου, θαυμάστε!!!                                  Θαυμάστε τις υπεύθυνες αρχές! Όλη η Ελλάδα περίμενε με κομμένη την ανάσα τι θα συμβεί μ’ αυτή τη νέα κόντρα, γι’ αυτό το αναθεματισμένο μνημόνιο και μόνο αυτές, στη …ενασχόληση του Σαββατοκύριακου. Από τις 9 του Φλεβάρη είχε καταλειφθεί το κτίριο της Νομικής και αυτοί… «χαμένοι στην επικοινωνία»!!! Όλα έδειχναν ότι θα είμαστε πάλι, «του ίδιου έργου θεατές» και μόνο οι αρμόδιοι δεν το αντελήφθησαν! (Έλεος κ. Υπουργέ στη λογική «να σπάσει ένα πλακάκι παρά ένα κεφάλι», έσπασαν εκατοντάδες κεφάλια, έσπασαν τα νεύρα μας, έσπασαν οι αντοχές μας, έσπασαν και ρήμαξαν το καθρέπτη της Χώρας μας. Αντιλαμβάνεστε στη Κυβέρνηση αυτό που συμβαίνει, ή μας σπρώχνετε σε τριτοκοσμικές καταστάσεις;).

Αλλά θαυμάστε περισσότερο την ανακύκλωση της ενοχής για να συντηρείται το πρόβλημα.  – Η Κυβερνητική προβοκάτσια (έλεος! Η συνωμοσιολογία είναι πιο επικίνδυνη όταν χωρίς επιχειρήματα προσφεύγει σε κούφια λόγια για να δικαιολογήσει την αδιέξοδη σκέψη) και η κρατική βία ευθύνονται!!! Κανένας άλλος;;;                                                                                                                                                                                                                                            – Οι δυνάμεις καταστολής φταίνε που δεν προστάτεψαν 500.000 (τόσους μέτρησε ο κ. αρχηγός) Λαού, που διαδήλωναν ειρηνικά (και πάλι έλεος, μπορεί να κάηκε η Αθήνα αλλά δεν κάψαμε φλάντζα… ακόμα). Εδώ δεν μπορούν  να προστατευθούν  πέντε γριούλες, θα περιφρουρηθούν  πεντακόσιες (αν ήταν) χιλιάδες, κραδαίνοντας ανθοδέσμες  για να μην ανοίξει μύτη;

Έ χει τις ευθύνες της και η αστυνομία. Αλλά.., θα πρέπει να διαλέξουμε πρώτα αν θέλουμε μια κατασταλτική δύναμη(όχι βέβαια επειδή θα της το ζητάει ο πολιτικός χώρος, που σπεύδει να την υπερασπιστεί κάθε φορά, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάτι τους συνδέει), που εφαρμόζοντας το νόμο θα παρεμβαίνει στη τήρηση της τάξης,  χωρίς να τη καταδικάζουμε την επομένη. Ή, μια ανεκτική αστυνομία στους  απείθαρχους, που εκφράζουν την πολιτική τους άποψη ή διαφωνία μέσα από τη βία και τη καταστροφή, αυτή να τους το επιτρέπει παρακολουθώντας τους…

Δεν πείθουμε πλέον, ρίχνοντας το φταίξιμο πάντα στους άλλους… Στο «ανίκανο» κράτος, στην ένστολη βία, στους αυθόρμητους προβοκάτορες και εμείς εικονίσματα, να είμαστε πάντα αλλού. Πάντα αθώοι του αίματος και των γεγονότων, πάντα αγνοούντες  ότι ο εμπρηστικός λόγος, όσο και ο άδικος νόμος, ανάβει τις χειρότερες φωτιές…

Παρακολούθησα όσο μπόρεσα και όσο άντεξα, αυτά που συνέβησαν την Κυριακή που μας πέρασε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Όχι ότι περίμενα κάτι καλύτερο, αλλά αυτή τη φορά λόγω της κρίσιμης κατάστασης για τη Χώρα μας, πίστευα πως τα επιχειρήματα, άσχετα από τη θέση τους θα δικαίωναν τους εκπροσώπους μας. Δεν θα σταθώ στην κριτική της θετικής ή αρνητικής ψήφου, αν και θα έπρεπε να μου είχαν εξηγήσει το γιατί και το πώς. Όπως δεν θα σταθώ στις λεκτικές υπερβολές που διαγκωνίζονταν με συμπεριφορές  ανάρμοστες του χώρου και του κοινοβουλευτισμού, προκειμένου ο λόγος και η ερμηνεία του να χαθούν στην ακράτεια των επιθέτων και του σαματά.

Θα σταθώ όμως στην εικόνα που πρόβαλλαν και ξανά πρόβαλλαν οι τηλεοράσεις του ένθερμου «πατριώτη», που εκσφενδόνισε οργισμένος τον τόμο του μνημονίου, προς τον υπουργό οικονομικών. Και θέλω να  ρωτήσω με αυτή τη πράξη του, ποιο Λαό εκπροσωπούσε-γιατί είναι βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, εκπρόσωπος όλων των Ελλήνων -ποιο Πολιτισμό εξέφραζε και σε ποιους απευθυνόταν, γιατί η ασέβεια στους θεσμούς, μας προσβάλλει όλους. Η ιστορία αυτού του χώρου-που εκφράζεται αλλά δεν περιορίζεται σ’ ένα κόμμα-έχει κερδίσει την αναγνώριση του Λαού μέσα από αγώνες, θυσίες, διώξεις  και αφοσίωση στη Λαϊκή βούληση. Θα ήταν άδικο να το εκθέτει ένα στέλεχος του, γιατί έτσι προσβάλλει το κομμάτι της ιστορίας μας που του ανήκει.

Παρακολούθησα επίσης και αυτά που μετέδιδαν τα ξένα δίκτυα ενημέρωσης για μας. Έντρομοι…  ανταποκριτές έδειχναν να μην ξέρουν αν βρίσκονται στην Αθήνα της Μελίνας, ή στη πόλη Χόμς της Συρίας. Αν οι εικόνες της φωτιάς και της καταστροφής, που έκαναν το γύρο του Πλανήτη, ήσαν μεταδόσεις από Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, η από το Πακιστάν. Όπως ακόμα και οι διενέξεις των πολιτικών. Αν είχαν θέση σε μια Ευρωπαϊκή Χώρα, ή μας παρέπεμπαν στην εξόντωση των φυλών Τούτσι και Χούτου.

Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό τοπίο της ντροπής, είναι να αναρωτιόμαστε πως επιμένουν οι Ευρωπαίοι ακόμα μαζί μας. Πώς δέχονται να μας «σώσουν;» -έστω και με το αζημίωτο- όταν εμείς χορεύουμε στο χείλος της αβύσσου.

Πως μας εμπιστεύονται, όταν η σοβαρότητά μας χάνεται στην αθέτηση του λόγου μας, ή στην αναβολή των συμφωνιών και  των δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει, με πρόσχημα το πολιτικό κόστος.

Δυστυχώς φοβάμαι πως πέρα από την Ελλάδα της μιζέριας, πέρα από την οικονομία του χάους, πέρα από την Αθήνα που καίγεται, εκείνο που πιθανόν να τους φοβίζει περισσότερο είναι τα δήθεν μυαλά μας, είναι τα καμένα μυαλά μας, που αρνούνται να διακρίνουν που βρισκόμαστε και πως φθάσαμε ως εδώ.

Πως μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε, πως μπορούμε να βεβαιωθούμε σαν Λαός, όταν αυτοί που μας χρέωσαν, αρνούνται να αναγνωρίσουν το λογαριασμό.

Καταλάβατε πόσο σέβονται το Λαό; Πόσο η Λαϊκή βούληση, τους ενδιαφέρει έξω από τους στρατώνες τους; Πόσο πιστεύουν στο Σύνταγμα και τη Δημοκρατία μας (ή με Κυβερνητικές αποφάσεις στο λυκόφως, ή με αντιπολιτευτικές άναρθρες ισοπεδώσεις- δεν υπάρχει διαφορά- οι ευθύνες είναι μοιρασμένες) ώστε τα έργα και οι μέρες τους, να σκεπάζουν τις μέρες μας, το δίκιο μας, το δικαίωμα στη ζωή που πληρώσαμε.

Σ’ αυτή τη ρευστότητα, σ’ αυτή την ανασφάλεια, που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, σ’ αυτή την ακυρωμένη προοπτική, περιμένουμε τους «βαρβάρους»..!

Τους περιμένουμε ενδεχομένως με φθόνο, ίσως με ανησυχία, ή και φόβο, όχι γι’ αυτά που κομίζουν, αλλά μήπως δεν φανούν, όπως μας λέει και ο Καβάφης.                                                                                                                 

Γιατί ενύχτωσε κι’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.                                                                                                                   

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,                                                                                                                                                             και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.                                                                                                                                  

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.                                                                                                                                     

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.                                                                                                                           

Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να μην είναι η λύση, είναι μια κάποια λύση, αν κάποιος άλλος έχει κάποια άλλη να την πει τώρα, αλλιώς…                                                                                                              Μαγκλάρας Βασίλης                                                                                                                                                                                                                                                                                  [email protected]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.