Η άγνοια της ιστορίας ως συνάρτηση του φόβου…

Του Δημήτρη Πλιάτσιου

Λένε πως «Λαός που ξεχνά το παρελθόν του και την ιστορία του είναι καταδικασμένος να τα ξαναζήσει». Δεν είμαι σίγουρος όμως κατα πόσο το ρητό αυτό ισχύει στη χώρα μας, αφού τη σύγχρονη ιστορία μας δεν τη διδαχθήκαμε ποτέ, για να ικανοποιήσουμε όλες τις πλευρές και να μη φέρουμε κανένα σε δύσκολη θέση…Άραγε, πώς λοιπόν μπορεί κάποιος να ξεχάσει κάτι που δεν έχει μάθει ποτε; Η εξεταστέα ύλη της ιστορίας Γενικής Παιδείας της ‘Γ  λυκείου  σταματά στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού το τελευταίο κεφάλαιο, ο μεταπολεμικός κόσμος, συνήθως βγαίνει εκτός λόγω έλλειψης χρόνου διδασκαλίας.

Αυτόματα, λοιπόν, τα σημαντικότερα κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας μας μένουν εκτός ύλης. Ούτε ο εμφύλιος μας ενδιαφέρει, ούτε η χούντα, ούτε η μεταπολίτευση και η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαική Ένωση, τίποτα απολύτως. Πού να τρέχουν τώρα οι κυβερνώντες να τσακώνονται με τα κόμματα για το τι πρέπει να μπεί η να βγεί στα βιβλία…

Οπότε διδάσκουμε το ΟΧΙ και τον πόλεμο και τέλος. Τι είναι 60 χρονάκια; Δεν έγιναν και πολλά, τα υπόλοιπα (συνήθως)  δε χρειάζονται παιδιά, είναι στο βιβλίο, αλλά αφού δεν εξετάζονται, σκασίλα μας…

Και μετά κάποιοι απορείτε που τα νέα παιδιά δεν ξέρουμε τίποτα για το τι έγινε τον τελευταίο μισό αιώνα…Φρόντισε κανείς, όχι να μας τα μάθει με το ζόρι και παπαγαλία, αλλά να μας κάνει να ενδιαφερθούμε να μάθουμε; Προσωπικά θυμάμαι 2-3 καθηγητές μου να προσπαθούν και να πασχίζουν,αλλά μάταια…Αντίθετα, τα τελευταία 20 χρόνια απόφάσισαν και εδώ και στο εξωτερικό οι εκάστοτε ιθύνοντες πως «Οι Ανθρωπιστικές Σπουδές δεν έχουν μέλλον», αφού δεν υπάρχει ζήτηση άρα δεν υπάρχει ψωμί, οπότε το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε αλλού και η ιστορία μαζί με άλλα μαθήματα πέρασε σε δεύτερη μοίρα…

Και το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα το βλέπουμε μπροστά μας, καθώς η οικονομική καταστροφή της χώρας μας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη…Ο Αντώνης Πανούτσος, γράφοντας στο Πρώτο Θέμα για  τις ευθύνες των Γερμανών για την παρούσα κατάσταση, σημείωνει: «Οι λαοί όταν στριμώχνονται στη γωνία δεν ψάχνουν τη σωτηρία στο ΚΟΔΗΣΟ αλλά σε σχηματισμούς των άκρων. Ανάλογα με το πού γέρνει ο καθένας, δεξιά ή αριστερά, εκεί και πέφτει. Το κέντρο  γίνεται κάτι σαν την κόψη του σπαθιού, στην οποία δεν μπορεί να ισορροπήσει κανένας.»

Καθώς λοιπόν η κοινωνία μας οδηγείται από την κρίση και τις συνέπειές της  στο κρεβάτι του Προκρούστη, όσο βαδίζουμε προς τις κάλπες φαίνεται πως σιγά σιγά ξεχνάμε όλο και περισσότερο τι σημαίνει να θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Σύμφωνοι, πρέπει να τιμωρήσουμε τους ανεκδιήγητους πολιτικούς που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση και να τους αποδώσουμε τις ευθύνες που τους αναλογούν. Η λύση όμως δεν είναι ούτε να παραμείνουμε θύματα τους, ούτε να γίνουμε θύτες. Γιατί ο θύτης τιμωρεί όχι τους ισχυρούς, αλλά τους αδύναμους, είτε φταίνε, είτε όχι.

Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι να σταματήσουμε να φοβόμαστε. Το σχολείο, αφού δε μας δίδαξε τη σύγχρονη ιστορία, ούτε τη δική μας ούτε και την παγκόσμια, δε μας το ‘μαθε αυτό. Το «Ολοι ίδιοι και λαμόγια είναι» και η αδιαφορία σου, είναι εναντίον σου. Στην άγνοιά σου και στο φόβο σου ποντάρουν. Γι αυτό λοιπόν, ψάξε. Μάθε. Ενημερώσου. Και διάβασε. Μόνο έτσι θα σταματήσεις να φοβάσαι. Μπες στον κόπο να ρίξεις μια ματιά εδώ  κι εδώ. Πρέπει ο καθένας από εμάς ν’ αναρωτηθεί στο δρόμο προς τις κάλπες κατά  πόσο τα υπάρχοντα κόμματα και οι θέσεις τους συμβαδίζουν με αυτά…

1 comment for “Η άγνοια της ιστορίας ως συνάρτηση του φόβου…

  1. 22 Απριλίου 2012 at 08:32

    ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΣΤΙΑΖΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΟΛΜΙΑ. Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΜΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΥ ΜΟΧΘΟΥ, Η ΕΤΕΡΗ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. ΑΝ ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ Η ΕΠΙΠΟΛΑΖΟΥΣΑ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΑ ΠΡΟΠΕΤΕΙΑ, ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΩΝ ΤΡΩΩΝ!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *