Η αντιμετώπιση κρίσεων

tzekis22-300x264Του Κων/νου Τζέκη

Τελικά οι πολιτικοί μας πρέπει να αισθάνονται στριμωγμένοι στη γωνία. Τόσο η ψηφοφορία, για την εκλογή Προέδρου, όσο και οι εκλογές θάφτηκαν μπρός στο κακό μαντάτο του πλοίου που έμφορτο με ανθρώπους και αυτοκίνητα, πήρε φωτιά καταμεσής του Ιονίου Πελάγους.

Ακόμα, καίτοι πέρασαν αρκετές μέρες, δεν μπορούν να βρουν πόσοι τελικά πνίγηκαν, πόσοι αγνοούνται, πόσοι και ποιοι σώθηκαν. Πελαγοδρομούν ανάμεσα σε καταλόγους και ανακριβή στοιχεία και φαίνεται ότι μάλλον μπρός στις πολυεθνικές της ναυτιλίας, το κράτος είναι αδύναμο και ανίσχυρο να επιβάλλει τους Νόμους του.

Όμως ας ακολουθήσουμε το ρεπορτάζ για να μορφώσουμε μια εικόνα του γεγονότος.

Το πλοίο της γραμμής Ελλάδα- Ιταλία, φορτώνει ανθρώπους και αυτοκίνητα στην Πάτρα και κάνει το ίδιο στην Ηγουμενίτσα. Ύστερα σαλπάρει για Ιταλία.

Η γραμμή είναι εξωτερικού και συνεπώς αυτοί που ταξιδεύουν επιδεικνύουν  στον διαβατηριακό αλλά και στον τελωνειακό έλεγχο τα χαρτιά τους. Διαβατήριο ή ταυτότητες. Όλα τα χαρτιά πληκτρολογούνται στο σύστημα αναζητουμένων ατόμων και συνεπώς πρέπει, ανεξάρτητα από την εταιρεία να γνωρίζουν και οι αρχές ποιοι ταξιδεύουν. Γίνεται όμως έλεγχος;

Ο Αξιωματικός του πλοίου, ελέγχει τα εισιτήρια, κρατά τα αποκόμματα και φυσικά τα συγκρίνει με τις καταστάσεις της εταιρείας. Η διασταύρωση γίνεται αυτόματα και ηλεκτρονικά  Γίνεται όμως έτσι;

Το πλοίο με άγνωστο αριθμό επιβατών και λαθρεπιβατών ξανοίγεται στο πέλαγος με κακές καιρικές συνθήκες και κάποια ώρα η αρμόδια υπηρεσία του Ιταλικού Λιμενικού λαμβάνει πληροφόρηση ότι το καράβι καίγεται και ο Αξιωματικός βάρδιας αποστέλλει αεροπλάνο ή ελικόπτερο να διαπιστώσει την αλήθεια.  Το Ελληνικό κέντρο έρευνας και διάσωσης λαμβάνει γνώση από συγγενή επιβαίνοντα αργότερα. Ερωτάται λοιπόν τι θα έπραττε κάθε ατζαμής Λιμενικός. Πρώτα θα διέταζε τον καπετάνιο να κατευθυνθεί προς το πλησιέστερο λιμάνι προκειμένου να υποβοηθηθεί η κατάσβεση της πυρκαγιάς από τη στεριά και δεύτερον να αποβιβασθούν χωρίς κίνδυνο οι επιβάτες. Ακόμη να μην συνεχίσει το ταξίδι του στο πέλαγος δοθέντος ότι οι καιρικές συνθήκες ήταν άθλιες. Ούτε αυτό έγινε.

Απλά αφήσανε το συμβάν να εξελιχθεί  και τώρα  οι Αρχές των δύο χωρών αλληλοκατηγορούνται. Δεν είναι της παρούσας η κριτική των ενεργειών των Ιταλών. Αλλά εμείς δεν γνωρίζουμε ούτε τα στοιχειώδη για το δρομολόγιο αυτό. Πόσοι επέβαιναν, ποιοι, το σύνολο των επιβαινόντων κλπ. Φεύγα κακό από τα μάτια μας.

Σαν τότε που στείλαμε την λεωφοριοπειρατεία στην Αλβανία αισθανόμενοι το ρηθέν μακριά από μας και ας είναι και στου γείτονα. Έτσι και τώρα.

Αντί λοιπόν να αναγνωρίσουμε τις παραλείψεις μας και να διορθώσουμε τα λάθη  μας ώστε στο μέλλον να αντιμετωπίσουμε μια παρόμοια κρίση που σίγουρα θα έρθει με τόσα πλοία στη θάλασσα μας, προσπαθούμε να  φορτώσουμε τις ευθύνες σε άλλους. Όχι πως και αυτοί είναι ανεύθυνοι, αλλά και λίγο αυτογνωσία και αναγνώριση της αποτυχίας μας στο συμβάν αυτό δεν βλάπτει. Απεναντίας ωφελεί αλλά και διδάσκει.

Άφησα στο τέλος την κριτική  για την  παντοκρατορία των εφοπλιστών. Φυσικά μπορούν να ρυθμίζουν τη νομοθεσία κατά τα συμφέροντά τους, -σιγά μην λάμβαναν υπόψη τους ταξιδιώτες,- αφού ακόμα και τον δικό τους Υπουργό τοποθετούν στο αρμόδιο Υπουργείο.

Μπορεί σ αυτήν την αυτοκρατορία των αδίστακτων να αντισταθεί ο φτωχός λιμενικός ή τελωνειακός των λιμανιών μας; Πολύ αμφιβάλω. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Ας μην ψάχνουμε υπεύθυνους σε άλλη χώρα.

«Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν». λέγανε οι αρχαίοι. Που ερμηνεύεται «τα σπίτια μας πήραν φωτιά και εμείς τραγουδάμε»!!!