Δώστε μου, ρε, πίσω το Πολυτεχνείο που αγάπησα μικρός…!!!

Του Παναγιώτη Πλιάτσιου (γράφτηκε και δημοσιεύθηκε αρχικά, στις 17 Νοεμβρίου του 2011)

Θυμάμαι την επέτειο του Πολυτεχνείου από πολύ μικρός. Στην κεντρική πλατεία του Κρόκου, στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, κάπου στο 1980-1981. Ο νεοσύστατος, τότε, Πολιτιστικός Σύλλογος «Ιωακείμ Λιούλιας» τιμούσε τη μνήμη των νεκρών και τον αγώνα των φοιτητών, με ποιήματα, τραγούδια και κατάνυξη. Απλά και με συγκίνηση. Και εγώ εκεί, μικρός, να σιγοτραγουδώ στίχους από τα τραγούδια του Μίκη, του Ξαρχάκου και του Λοϊζου, με τα οποία με μεγάλωσαν οι δικοί μου…«Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία»…

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Σύλλογος συνέχισε τις εκδηλώσεις. Όχι στην πλατεία, αλλά στο φιλόξενο στέκι του. Λιγότερος ο κόσμος…μικρότερη η συμμετοχή και τυπικές οι παρουσίες. Εμείς εκεί, όμως: Με τα ποιήματα και τα τραγούδια μας, που, πια, τα είχα μάθει απέξω…«Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς…»

Αρχές δεκαετίας του 1990. Οι εκδηλώσεις του Συλλόγου στον Κρόκο άρχισαν να φθίνουν. Η γενιά του Πολυτεχνείου, άλλωστε, είχε πια μεγαλώσει. Και κουραστεί, αφού είχε προσφέρει πολλά, αρχίζοντας πια να απολαμβάνει την «ευδαιμονία» της εποχής. Σποραδικές και με πολύ λίγο, πλέον, κόσμο οι «γιορτές» και το νόημα τους αρχίζει να ξεθωριάζει…Εγώ, όμως, εκεί: Με τα τραγούδια, πλέον, στην ψυχή μου, με μεγαλύτερη, λόγω εφηβείας και φοιτητικών αμφιθεάτρων, ορμή: «Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα»…

2000. Και μετά…Οι εκδηλώσεις στο Σύλλογο του Κρόκου σταματούν. Όπως, άλλωστε, και σε άλλους Συλλόγους, που, 20 χρόνια πριν, τιμούσαν το Πολυτεχνείο. Άλλες γενιές, άλλα χρόνια, η μνήμη έγινε λήθη. Τηλεόραση, ευρώ, Ολυμπιακοί, η Ελλάδα που έγινε Ευρώπη. Αλλά και μπερδέμένα μηνύματα κατά το δοκούν, επεισόδια, κουκουλοφόροι, φωτιές και καταστροφές στις 17 Νοεμβρίου. Εγώ, όμως, επιμένω: Αυτή τη φορά, νέος δημοτικός σύμβουλος πια, στήνω μια εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο, με τη βοήθεια του Δήμου Ελίμειας: Ο Νίκος Τσάμπουρας πήρε την κιθάρα του και τραγουδήσαμε όλοι μαζί, με μερικά παιδιά και γονείς: «Στη γειτονιά μου την παλιά, είχα ένα φίλο…που ήξερε και έπαιζε ακορντεόν…»

2011: Παραμονή της επετείου της 17 Νοέμβρη: Μια Ελλάδα σε κρίση, μια κοινωνία σε κρίση. Κάποιοι ανακάλυψαν τώρα το Πολυτεχνείο. Όψιμοι. Κάποιοι άλλοι νομίζουν πως σήμερα έχουμε πάλι χούντα. Άλλοι ετοιμάζονται να σπάσουν ό,τι βρουν στο διάβα τους…Φόβος και τρόμος για επεισόδια. Μηνύματα αλλόκοτα, ανακοινώσεις. Κομματικές σκοπιμότητες. Φοιτητικές παρατάξεις-δερβέναγες στα Πανεπιστήμια. Πολιτικοί-καρικατούρες μιας άλλης εποχής. Και στον Κρόκο δεν θα γίνει κάποια ξεχωριστή εκδήλωση. Σπάνια γίνονται πια…

Όχι, λοιπόν,  δεν θα είμαι φέτος «παρών». Δεν είναι αυτή η επέτειος. Θα μείνω σπίτι. Θα τραγουδήσω μόνος μου. Και θα φωνάξω: Δώστε μου, ρε,  πίσω το Πολυτεχνείο που αγάπησα μικρός…Όλοι σας!

Y.Γ. Να ΄ναι καλά η καθηγήτρια Γιάννα Γκουτζιαμάνη, που κάθε χρόνο θυμάται. Και φροντίζει να μαθαίνουν και τα νέα παιδιά, οι μαθητές της.

32 comments for “Δώστε μου, ρε, πίσω το Πολυτεχνείο που αγάπησα μικρός…!!!

  1. Τελευταίος
    16 Νοεμβρίου 2011 at 08:23

    ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΝΕΟΙ ΤΟΤΕ, ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΥΨΗΛΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΣΑΝ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΛΑΙΑ.

  2. Ανορθογραφος
    16 Νοεμβρίου 2011 at 09:25

    ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΕΙΟ ΖΕΙ Πριν απο 15-20 χρονια τετοιες μερες ο αερας γεμιζε απο φωνες ολων μας για την εξεγερση του Πολυτεχνειου. Αλλοι φωναζαν γιατι τα ειχαν ζησει και φωναζαν απο ντροπη γιατι αυτοι που τοτε κατηγορουσαν τον αγωνα των φοιτητων σαν προβοκατορικο, σημερα βγαινουν τιμητες και αλλοι ειχαν μια ακομη ευκαιρια για μια ακομη αργια. Στην Αθηνα η επετειος του Πολυτεχνειου ειχε ηδη εκφυλιστη απο τους διαδοχους εκεινων των φοιτητων και μονο στις επαρχιακες πολεις και οπου υπηρχε μερακι υπηρχαν καποιες εκδηλωσεις. Καποια χρονια αργοτερα αποφασιστηκε η 17 Νοεμβρη, για την εκπαιδευση να ειναι μερα μνημης και ημερα εκδηλωσεων στα σχολεια για να μαθουν και οι σημερινοι νεοι το νοημα, αλλα οπως συνηθως γινεται αντι για μνημη και προβληματισμο, καναμε μια ακομα μερα λουφας. Βολεμενοι στην καλοπεραση και στην οικονομικη ανεση τα ξεχασαμε ολα η τα θυμωμαστε οπως μας βολευουν. Υπαρχουν ομως και λιγοι που δεν ξεχνουν τον Φλεβαρη της Νομικης και τον Νοεμβρη του Πολυτεχνειου οσο και αν αυτο ειναι δυσαρεστο για πολλους.

  3. D.K.
    16 Νοεμβρίου 2011 at 17:26

    Το Πολυτεχνείο που αγάπησες ήταν και έιναι στη φαντασία σου. Στο παιδικό σου μυαλό έφτιαξες ήρωες με άθλους και κατορθώματα. Τώρα όμως μεγάλωσες και πρέπει να δεις την αλήθεια κατάματα. Το έπος του Πολυτεχνείου, εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων οι οποίοι επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ήταν η φούσκα αυτής της γενιάς που φτιάχτηκε από τους ίδιους για να επιβλήθουν ιδεολογοπολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά στην Ελλάδα. Το σημερινό κατάντημα τη Ελλάδας δείχνει το μέγεθος της επιτυχίας τους. Λυπάμαι αλλά κι αυτό το παραμυθάκι δεν έχει δράκο. Εσύ όμως είμαι σίγουρος θα βρεις κάποιο νέο για να θυμάσαι τα παιδικά σου χρόνια.

    • 16 Νοεμβρίου 2011 at 17:53

      «To επος του Πολυτεχνειου….ήταν η φούσκα αυτης της γενιας». Μιλαω για γεγονοτα. Και όχι για αμφίσημες και κατά το δοκουν ερμηνείες. Ούτε για τη συνέχεια. Αδυνατεις να το καταλαβεις προφανως. Δεν εκπλησσομαι.

      • io
        18 Νοεμβρίου 2014 at 20:06

        τα γεγονοτα τα δημιουργουν κινηματα

        ουτε γενιες ουτε μεμονωμενοι ανθρωποι

        πισω απο καθε μπιστη και δαμανακη υπαρχουν χιλιαδες σαν τον χ. κωνσταντινιδη, τον τασο δαρβερη και χιλιαδες αλλους που δεν εξαργυρωσαν αγωνες

  4. oxw
    16 Νοεμβρίου 2011 at 18:35

    Μη φοβάσαι Παναγιώτη θα έχουν τα παιδιά σου νέο πολυτεχνείο να θυμούνται και εσύ να τους διηγήσε.
    Όλες οι συνθήκες υπάρχουν απλά τα γαλόνια είναι πλέον ντεμοντε.

  5. Ανορθογραφος
    16 Νοεμβρίου 2011 at 18:59

    Φουσκα το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ; Μαλλον αγαπητε φουσκες ειναι οι αποψεις σου. Οι νεοι που τοτε τους ελεγαν αλητες, στην νεανικη τους ορμη και τρελλα, δεν υπολογισαν τιποτε, αγωνιστηκαν γιατι πραγματικα πιστευαν σε ιδανικα. Δεν ειναι οι μονοι υπευθυνοι για το σημερινο καταντημα και δυστυχως D.K. και δρακο ειχε. Ευκολα ξεχναμε την πενταετια 2004 2009 και τα φορτωνουμε ολα στην γενια του Πολυτεχνιου. Ψαξε να βρης ενα αλλο παραμυθι κατα πως σε βολευει για να βρης μεσα σε αυτο τις φουσκες που επιθυμεις.

    • Oxw
      16 Νοεμβρίου 2011 at 20:02

      2004-2009…Ποια η διαφορά με το 2000-2004 για παράδειγμα?

      Τα ίδια σκατά είστε και έχετε ακόμα μούτρα να μας θεωρείται μακάκες πως δήθεν τρώγεστε.

  6. D.K.
    17 Νοεμβρίου 2011 at 00:02

    Είπα να αφήσω ένα comment αλλά το μετάνιωσα παρ’όλο που ήξερα τι περίπου θα γραφτεί. Το πρόβλημα όμως που διαπιστώνω έιναι οτι ο καθένας γράφει ότι του καπνίσει προσπαθώντας να απαντήσει στο comment μου. Αν θέλετε κύριοι να γράψετε οτι κατεβάζει η κούτρα σας κάντε το, αλλά παρακαλώ μη μου απαντάτε αφού άλλωστε η αποψή σας μου είναι αδιάφορη. Όσον αφορά τον συντάκτη του άρθρου που μπήκε και στον κόπο να συνομιλήσει μαζί μου παίζει το ρόλο του πρώτου βιολιού στην ασυνεννοησία. Παραθέτεις μια φράση μου και μετά λες οτι μιλάς για γεγονότα. Ποιά γεγονότα όμως; Της δικής σου ζωής όπως τα περιγράφεις στο άρθρο σου. Οπότε τα δικά σου γεγονότα και αναμνήσεις εγώ δεν μπορώ να τα γνωρίζω και ούτε φυσικα τα σχολιάζω άρα ποιες αμφίσημες και κατά το δοκούν ερμηνείες; Εγώ έκανα μια γενική τοποθέτηση στο θέμα της γενιάς του Πολυτεχνείου οπότε το αν σε καταλαβαίνω ή όχι μου είναι αδιάφορο αλλά τι εννοείς οτι δεν εκπλησεσαι; Γνωριζόμαστε; over and out.-

    • 17 Νοεμβρίου 2011 at 00:28

      Αδιαφορη δεν ειναι καμια αποψη. Ποσο μαλλον η δικη σου. Επομενως, εφοσον το σχολιό σου αφορουσε σε μενα, δικαιως και η απαντηση. Οπότε δεν καταλαβαινω την απορία. Γεγονότα: Τα γεγονότα του Πολυτεχνειου. Ερμηνείες: Ακριβως τα οσα γραφεις για τα περι «φουσκας» κτλ. Και δεν εκπλησσομαι, καθως εξ αρχης και εκ της θεσης που αναπτυσσεις για «φουσκα», κατανοητο και το σχολιο σου.

  7. kozani
    17 Νοεμβρίου 2011 at 02:30

    Mr Journalist Πλιάτσιος

    Την «ψυχή και την καρδιά» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου προσπάθησαν και προσπαθούν πολλοί να την ξεριζώσουν χρόνια τώρα. Οι μαχητικές εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στην εξεγερμένη νεολαία του Πολυτεχνείου που λοιδορήθηκαν και λοιδορούνται κρατάνε ζωντανούς τους στόχους. Ναι, μπορεί να ήταν ή και να είναι λίγοι αυτοί που συνεχίζουν να τιμούν τον αγώνα τους. Όμως δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει το Πολυτεχνείο μόνο αυτό που περιγράφεις πως αγάπησες και όχι γιατί δεν είναι πολύτιμα. Χωρίς την «ψυχή και την καρδιά» της εξέγερσης όμως θα ήταν μια ακίνδυνη γιορτή για την εξουσία…
    Τι νόημα έχει λοιπόν, 38 χρόνια μετά, η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου;
    Ο φόρος τιμής σ’ αυτούς που έπεσαν στον αγώνα, σ’ αυτούς που συμμετείχαν στην εξέγερση, σ’ αυτούς που σήμερα αποκαλούμε η «γενιά της Νομικής και του Πολυτεχνείου» χωρίς αναφορές σε πολιτικές και ιδεολογικές στρατεύσεις, αφού η κυρίαρχη αντίληψη για την ιδιώτευση και τον ατομισμό αυτό επιτάσσει, σε συνδυασμό με την ιδεολογική χρήση της ιστορίας της εξέγερσης από τους νικητές και τη συστηματική προσπάθεια να ξεριζώσουν «την καρδιά και την ψυχή» της, δε φτάνει.
    Είναι γεγονός ότι κάποιοι απ’ αυτούς προσχώρησαν στο κυρίαρχο στρατόπεδο, η εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου είναι επίτροπος της ΕΕ, και άλλοι σταβλίζονται στα ντακάπο της εξουσίας.
    Όμως οι πολλοί, οι «άγνωστοι στρατιώτες», συνεχίζουν στο μετερίζι του αγώνα για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».
    Η απάντηση τελικά στο ερώτημα «τι νόημα έχει σήμερα το πολυτεχνείο» βρίσκεται στη στάση ζωής μας, και στην θέση που θα επιλέξει ο καθένας από μας στη σημερινή κρίση.
    Με την κυρίαρχη αντίληψη των υποταγμένων που περιφρονεί «τους νέους με τα πρησμένα πόδια και τους αποκαλεί αλήτες», παραφράζοντας το στίχο του ποιητή ή με τους άγνωστους μαχητές της «γενιάς της Νομικής και του Πολυτεχνείου»; Τώρα που το σύνθημα «Ψωμί παιδεία Ελευθερία» είναι επίκαιρο περισσότερο από ποτέ, όχι δεν θα μείνω σπίτι μου…
    Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
    ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ

    • 17 Νοεμβρίου 2011 at 02:36

      Παντα ενδιαφεροντα τα οσα γραφεις και σημαντικα. Ομως για μενα το Πολυτεχνειο ήταν αυτό που…ήταν. Πολυ απλα. Με μηνυματα διαχρονικα μεν, αλλα σε αλλες εποχες και υπο αλλες συνθηκες. Η ιστορια διδασκει. Δεν επαναλαμβανεται. Μονο ως φαρσα. Ή τραγωδια.

      • kozani
        17 Νοεμβρίου 2011 at 03:07

        Mr Journalist Πλιάτσιος

        Όχι η ιστορία δεν διδάσκει δυστυχώς. Αν δίδασκε οι κοινωνίες, η κοινωνία μας θα ήταν πολύ καλύτερη σήμερα. Πείρα προσφέρει, γνώση και εμπειρία για να τα αξιοποιήσεις εφόσον το επιδιώξεις. Και ναι όσοι επιχείρησαν να επαναλάβουν την ιστορία, αυτό έγινε σαν φάρσα ή σαν τραγωδία, κακή… τους ώρα η φασίζουσα συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη… Όμως εμείς σήμερα χρειαζόμαστε το θάρρος της «εξεγερμένης γενιάς της Νομικής και του Πολυτεχνείου», να αξιοποιήσουμε τη γνώση και την εμπειρία που μας άφησαν παρακαταθήκες για να πετύχουμε τους στόχους της εποχής μας… που δυστυχώς μένουν ίδιοι: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

        • 17 Νοεμβρίου 2011 at 03:38

          Για ποια ακριβως «Παιδεια» λοιπον παλευουν οι φοιτητες των παραταξεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ;;;;;;;;;;;

          • kozani
            17 Νοεμβρίου 2011 at 09:35

            Mr Journalist Πλιάτσιος

            Το ξέρεις αλλά εντάξει…, παλεύουν λοιπόν για: Δημόσια δωρεάν Παιδεία υψηλού επιπέδου για όλους χωρίς εισαγωγικά. Με δασκάλους στην υπηρεσία της γνώσης και όχι υποταγμένους αργυρώνητους «τεχνοκράτες» στην υπηρεσία της εξουσίας που περιφέρουν τα θλιβερά σαρκία τους στους προθαλάμους των ισχυρών και στα τηλεοπτικά μέσα ευτελίζοντας την επιστημοσύνη τους. Χρηματοδοτούμενη επαρκώς και όχι με τα ψίχουλα που μέχρι τώρα δίνονται και αν δίνονται και με μέσα στη διάθεσή της. Με βιβλία και βιβλιοθήκες και όχι με φωτοτυπίες και cd… Στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι των «χορηγών» και των συμφερόντων του κεφαλαίου…
            Στην σκληρή νικηφόρα μάχη να μην περάσει το άρθρο 16, η απολίτικη, αδιάφορη φοιτητική νεολαία για τους πολλούς, πολέμησε μονάχη της με τις πόρτες των γραφειοκρατών της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των συνδικάτων κλειστές, όπως και πρόσφατα ενάντια στην κατεδάφιση και αυτής της υπάρχουσας δημόσιας παιδείας. Σ’ αυτή την άγρια μάχη του φοιτητικού κινήματος, η νεολαία, αυτό που πάλι τραγουδούσε ήταν το «πότε θα κάνει ξαστεριά» μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη στη βουλή, ενώ πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μας έσκαγαν χειροβομβίδες κρότου – λάμψης, πνίγοντας τη νεολαία μας στα χημικά που διεθνείς συμβάσεις τα απαγορεύουν σε πολεμικές συγκρούσεις, όχι όμως και για τον «εσωτερικό εχθρό», τη νεολαία και την εργατική τάξη. Για τους πολλούς ήταν τηλεοπτικό θέαμα, τίποτα περισσότερο.
            Τη μάχη ενάντια στις εκφυλιστικές, άθλιες πρακτικές των παρατάξεων ΠΑΣΠ και ΔΑΠ συνεχίζουν οι παρατάξεις και οι φοιτητές μέσα στις συνελεύσεις τους. Συνεχιστές των αγωνιστών φοιτητών και των παρατάξεων που σήκωσαν στην πλάτη τους την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι… Αυτόν το αγώνα δίνει το φοιτητικό κίνημα με τις παρατάξεις του -πολύτιμο στοιχείο δημοκρατίας-που συνεχίζουν τη μάχη για το άσυλο και τη δημόσια δωρεάν Παιδεία και όχι απλά για την εκπαίδευση.

  8. ποπη
    17 Νοεμβρίου 2011 at 13:28

    εδώ πολυτεχνείο……σας μιλάει η δαμανάκη που παίρνει 400.000 ευρώ τον χρόνο……..

  9. Β.Π. Καραγιάννης
    17 Νοεμβρίου 2011 at 15:51

    Είναι η πρώτη φορά που σχολιάζω κείμενο στο διαδίκτυο
    Μ’ άρεσε η νοσταλγία και η πίκρα του

  10. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΤΣΟΥ
    17 Νοεμβρίου 2011 at 16:04

    Όταν ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού άρχισε στα σχολεία να γιορτάζεται η επέτειος του Πολυτεχνείου. Και θυμάμαι ακόμα τη διαφωνία του διευθυντού μας, που αποκαλούσε ρεμάλια τα παιδιά που κλείστηκαν τότε στο Πολυτεχνείο με τους νεότερους δασκάλους, που ήθελαν να διοργανώσουν τη γιορτή. Στο δημοτικό δε θυμάμαι τι μας έλεγαν ότι συνέβη εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι όμως τη δική μου απορία για το ποιοι ήταν οι «κακοί» εκείνη τη μέρα. Ρώτησα κάποτε το μπαμπά μου. Κι εκείνος προσπάθησε να μου εξηγήσει με απλά και κατανοητά λόγια.ποιοι ήταν τελικά οι «κακοί» εκείνη τη μέρα που έριξαν το τανκ πάνω στο Πολυτεχνείο. Τον είχα ξαφνιάσει τον πατέρα μου, μα ήξερε πως θα επέμενα στην ερώτησή μου αν δεν είχα απάντηση. Και μου απάντησε. Ούτε ο μπαμπάς θυμάμαι τι μου είπε τότε. Άλλωστε, το τι πραγματικά συνέβη το κατάλαβα χρόνια μετά.
    Την ίδια απορία με τον πατέρα μου ένιωσα κι εγώ όταν η 8χρονη ανιψιά μου, με ρώτησε τι έγινε στο Πολυτεχνείο. Κάτι της είπα για έναν κακό πρωθυπουργό που περιόριζε την ελευθερία των ανθρώπων και τελικά η μικρή αποδείχτηκε πως ήξερε γι’ αυτή τη μέρα πολλά περισσότερα από εμένα, αφού με συμπλήρωνε διαρκώς. Κι ήταν όλα όσα έλεγε σωστά. Όπως ήξερε και όλα τα τραγούδια, που τότε εμείς δεν τα μαθαίναμε, μάλλον γιατί ούτε οι δάσκαλοι μας δεν τα ήξεραν.
    Θέλω απλά να πω πως τα πρώτα χρόνια του πολυτεχνείου έχουν περάσει και τώρα ζούμε την αναγκαία φθορά που ακολουθεί κάθετι μεγάλο. Χρέος δικό μας είναι να περάσουμε το μήνυμα και στις επόμενες γενιές κι ευτυχώς που υπήρχαν και τότε οι κάμερες που κατέγραφαν τα γεγονότα και οι αναμνήσεις των δικών μας ανθρώπων. Με όποιο χρώμα κι αν τις χρωμάτισαν. Η μνήμη του Πολυτεχνείου δε θα σβήσει από μία οικονομική κρίση. Έχει καταγραφεί στη δική μας μνήμη και εμείς θα φροντίσουμε για το μέλλον της.

  11. χαχαχα
    18 Νοεμβρίου 2012 at 17:51

    στα γεγονοτα του πολυτεχνειου συμμετειχαν χιλιαδες ανθρωποι. μια χουφτα απο αυτους εξαργυρωσαν τη νεανικη ορμη του σε θεσεις εξουσιας (που ως γνωστον διαφθειρει)
    στη γειτονια μου ειχα γειτονες που συμμετειχαν, συγγενεις που φυλακιστηκαν. θυμαμαι δυο αδελφια 17-18 χρονων τοτε που με επαιρναν στην πλατη τους και με πηγαιναν σε διαδηλωσεις στα μερη μου εκει κατω
    και τωρα χουντα εχουμε, κοινοβουλευτικη
    αλλα τι να τα κανεις τωρα τα τανκς οταν εχεις τα μμε?

  12. κρανέτας
    17 Νοεμβρίου 2013 at 15:58

    Εγώ,πάντως,είμαι ικανοποιημένος που τιμούνται οι εξεγερμένοι,λαός και φοιτητές και όχι οι καταστολείς χουντικοί [ ακόμα τουλάχιστον ]…

  13. ΣΚΑΡΚΙΩΤΗΣ
    17 Νοεμβρίου 2013 at 17:27

    είναι τουλάχιστον αστείο να γιορτάζετε 40 χρόνια τώρα μια στημένη ιστορία. Στο παρακάτω link όλες οι λεπτομέρειες http://www.makeleio.gr/?p=28469

  14. Κατερίνα Μάτσου
    17 Νοεμβρίου 2013 at 20:14

    Στο λύκειο είχα πει στη φιλόλογο μας πόσο με συγκλονίζει η εικόνα του τανκ που πέφτει πάνω στην πόρτα του πολυτεχνείου. «Εμένα πάντως δε με συγκλονίζει καθόλου», μου απάντησε. Δε με πλήγωσε, ούτε με τραυμάτισε η απάντηση της. Κάπου την περίμενα. Είναι πολύ καλή καθηγήτρια, αλλά έχει κάποιες ιδιαίτερες απόψεις για πολλά ζητήματα. Το τρελό είναι πως όταν άρχισα να δουλεύω την συνάντησα σε μία εκδήλωση απαγγελίας ποιημάτων για την ημέρα. Μα δάκρυα στα μάτια, παρακαλώ!

  15. ΙΛΙΑ
    18 Νοεμβρίου 2014 at 03:53

    Γραφουμε ελευθερα και χωρις συνεπειες τα σχολια μας. Κατηγορουμε ελευθερα τους πολιτικους μας. Στη δικτατορια υπηρχε ΕΝΑ κρατικο καναλι η ΥΕΝΕΔ. Αν καποιος ακουγε κρυφα καποιο ραδιοφωνικο σταθμο του εξωτερικου , πηγαινε φυλακη. Παντου λογοκρισια.Ειχαμε διορισμενο δημαρχο και διορισμενο νομαρχη απο τη χουντα.Αυτα και αλλα πολλα. Σκοτωθηκαν 22 ανθρωποι στο Πολυτεχνειο.Τραυματιστηκαν πανω απο χιλιοι. Για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Και εμεις σχολιαζουμε, γραφουμε , λεμε ο,τι θελουμε , για οποιονδηποτε θελουμε , ΕΛΕΥΘΕΡΑ.

  16. Άεργος
    18 Νοεμβρίου 2014 at 15:34

    Ψωμί, Παιδεία, Υψηλομισθία!

  17. io
    18 Νοεμβρίου 2014 at 20:03

    δεν ζησαμε την εποχη της χουντας

    ζουμε την χουντα της εποχης μας

    http://www.topontiki.gr/article/88108/Andres-ton-MAT-kleboun-nera-apo-periptero-kai-dernoun-ton-upallilo-video

  18. Βασίλης 3
    17 Νοεμβρίου 2015 at 10:34

    Ένας από τους λόγους που η ελληνική κοινωνία έκανε στην άκρη το Πολυτεχνείο κ ως γιορτή κ ως ιστορική μνήμη είναι η πλήρης κομματικοποίηση της ημέρας αλλά κ η καπήλευσή της από ακραίους με αποτελέσματα πολλές φορές ιλαροτραγικά…
    http://kozanimedia.gr/?p=247182#.VkrlFr-o3T8

  19. dimitris
    17 Νοεμβρίου 2015 at 16:47

    Κανεις δεν λεει οτι ο αγωνας εκεινων των παιδιων ηταν αγνος γιατι ετσι ειχαν μαθει απο τους γονεις και τους δασκαλους τους να εχουν πιστη και ιδανικα.Η ιστορια ομως λεει οτι τοτε δεν επεσε η χουντα αλλα ηρθε μια χειροτερη [ με την βοηθεια των φοιτητων-των εξοριστων πολιτικων-και των φιλων μας μεγαλων δυναμεων] χασαμε την μιση Κυπρο και το κυριοτερο φορτωθηκαμε την σπουδαια γενια πολιτικων του πολυτεχνιου που με την ανοχη μας μας εφεραν σε αυτη την κριση. Τελικα δεν ηταν Θερμοπυλες Βατερλω ηταν

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *