NO EVIL

pateliΤης Αγγελικής Πατέλη

 

Είναι καιρός τώρα που προσπαθώ να γράψω. Με βασάνιζε η ιδέα ή ίσως η αδυναμία να επεξεργαστώ τις πληροφορίες. Αδιανόητο. Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη. Υπερβολές. Αυτή ήταν η δεύτερη και μετά από ένα αρχικό μούδιασμα, ακολούθησε μια ναυτία, μια έντονη ανακατωσούρα στο στομάχι λες και ήθελα να ξεράσω όλη τη βαρβαρότητα του κόσμου για να καθαρίσει και πάλι η ψυχή μου.

 

Ας τα πάρουμε από την αρχή, όμως. Πριν από λίγο καιρό είχα την, όχι και τόσο φαεινή, ιδέα να γράψω μια ιστορία για αυτούς που επέζησαν. Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε εύκολες τις ταμπέλες…ήρωας γίνεται αυτός που πράττει το αυτονόητο, ο ηθικός – λες και μας ξαφνιάζει η ηθική σαν κάτι το εξωπραγματικό- ο σκόρερ ενός αγώνα, ο νικητής ενός ρεάλιτι – αλίμονο, ήρωας του έθνους και της αποχαύνωσής μας .  Οπότε, σκέφτηκα, η ιστορία ενός πραγματικού επιζήσαντα, ενός ανθρώπου που έχασε όχι μόνο πατρίδα και μέλη του σωματός του αλλά ψυχή και αθωότητα, για να μπορέσει όμως να ορθώσει ανάστημα και να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του ως το μοναδικό στοιχείο που θα του έδινε την αίσθηση της ελευθερίας, θα ήταν ένα ωραίο θέμα.

 

Τον προσέγγισα πριν λίγους μήνες, ο ρομαντισμός των ιδεών μου και ο ενθουσιασμός της ανοησίας πως όλα στη ζωή μοιράζονται, άνετα. Δεν μου έδωσε το χέρι του, δεν μπορούσε, δεν υπήρχε για να μου το δώσει – θύμα του πολέμου και αυτό – όπως φυσικά δεν υπήρχε και η διάθεση να μου μιλήσει για τη ζωή του, να θυμηθεί όλα εκείνα που μάλλον προσπαθούσε να αφήσει πίσω και εγώ θέλησα να του ξυπνήσω…και μου ζήτησε συγνώμη. Ντράπηκα. Λάθος άνθρωπος ζήτησε συγνώμη.

 

Τον ευχαρίστησα, κατέβασα το κεφάλι ελαφρώς – ντράπηκε η ψυχή μου – και του ευχήθηκα ό,τι καλύτερο. Ωστόσο, απογοητεύτηκα, ο εγωισμός ενός σχεδίου που δεν πήγε καλά. Είπα να το αφήσω πίσω, αλλά το βράδυ όπως έπλεα στο διαδίκτυο βρέθηκα σε μια συζήτηση για το PTSD – Post Traumatic Sleep Deprivation, έλλειψη ύπνου ύστερα από μετατραυματικό στρες. Βετεράνοι, γυναίκες στρατιωτών, νεαροί άνθρωποι και οι οικογένειές τους σχολίαζαν με μανία, φώναζαν, προσπαθούσαν να κάνουν αισθητή τη δική τους παρουσία και ακόμη πιο αισθητή την απουσία αυτών που δεν ήταν πια εδώ.

 

Εφιάλτες και η αίσθηση πως όταν κοιμάσαι χάνεις τον έλεγχο των σκέψεών σου σε κρατούν ξύπνιο· δεν μπορείς να αφεθείς, περνάνε μέρες χωρίς να κλείσεις τα μάτια σου έστω και για λίγα λεπτά  και αυτό σε οδηγεί στο θάνατο…Νέοι άνθρωποι που γυρίζουν από μια εξωτερική κόλαση, μια κόλαση που καταφέρνει να μπει μέσα τους και να τους καταπιεί. “Και καλά” θα πει κάποιος “ας μην πήγαιναν. Επιλογή τους να υπακούσουν σε εντολές.” Λογική όσο και αφελής η απάντηση.

 

‘Ισως και μένα αυτή να ήταν η πρώτη σκέψη. Η ιδεολογία των μεγάλων δυνάμεων, με τους μεγάλους πολέμους και τις νέες αρρώστιες τους, τρικ και παιχνίδια.

 

Βρήκε πρόωρο θάνατο αυτή η σκέψη γιατί μετά από λίγο απλά πάγωσε το μυαλό. Στα σχόλια,λοιπόν, ήταν και μια νεαρή κοπέλα. Ήθελε απλά να δηλώσει παρούσα, ήθελε απλά να πει πως το PTSD δεν είναι ένα “προνόμιο” των “πολεμιστών και ηρώων” αλλά και των παιδιών που αφήνει πίσω η ανθρώπινη βλακεία.

 

“Not a lot of people know of a Bosnian war, but I am a survivor of it” έτσι ξεκινούσε το σχόλιο της. “Σύμπτωση” σκέφτηκα. Πριν αρχίσουν διαμάχες για το ποιος φταίει, τι έγινε κτλ οφείλω να πω πως ποσώς με ενδιαφέρει σε αυτή την περίπτωση, ίσως και σε όλες. Σε έναν πόλεμο συμβαίνει το εξής…μια πλευρά μπορεί να φταίει για την αρχή του, πολλές για τη συνέχειά του, όλοι, όμως, για τις τερατουργίες και τα εγκλήματά του.

 

“Είδα την οικογένειά μου να δολοφονείται, φίλους, ζούσα σε ένα υπόγειο για να κρυφτώ από στρατιώτες που ήθελαν να μας βιάσουν και να μας σκοτώσουν, από χειροβομβίδες και ελεύθερους σκοπευτές. Έπινα ούρα για να μην αφυδατωθώ…είδα μέλη της οικογένειας να δολοφονούνται μπροστά τα μάτια των δικών τους, να τους μαγειρεύουν και να τους ταϊζουν στους αγαπημένους τους…” εκεί κάπου σταμάτησε ο εγκέφαλός μου. Το μόνο που άκουσα μέσα μου ήταν “Υπερβολές! Ψέματα.”

 

Έμεινα ασάλευτη να κοιτώ την οθόνη μου, να κοιτώ τη φωτογραφία μιας νεαρής γυναίκας που ήταν μόλις 12 όταν έζησε όλα αυτά. Μια γυναίκα που πρέπει να κοιμάται με τον σκύλο θεραπείας της γιατί μέσα στον ύπνο της οι εικόνες του τρόμου έρχονται σαν φίδια και την τυλίγουν, την πνίγουν·  ο απόλυτος τρόμος γίνεται τόσο πραγματικός που σταματά η καρδιά της και πρέπει να την ξυπνήσει ο σκύλος της για να μην χαθεί εκεί και τότε. Το δώρο που της έκανε, όχι η ζωή, αλλά η απίστευτη ικανότητα του ανθρώπου να μισεί -απλά να μισεί- ήταν αυτό, να πρέπει να πεθαίνει στα όνειρα της.

 

“Υπερβολές γλυκιά μου” μου είπα. Υπερβολές. Ναι. Υπερβολές, οι ύστατες, οι μέγιστες. Η υπερβολή της ανθρώπινης υπεροψίας, του φανατισμού, της τρέλας, της μανίας, της βαρβαρότητας, της αποκτήνωσης, της ματαιοδοξίας, του πολέμου. Αυτό είναι ο πόλεμος, αυτό ακριβώς. Η δημιουργία μιας μαύρης τρύπας, η καταστροφή ενός ωραίου πίνακα,  το κάψιμο ενός ωραίου δάσους, η ισοπέδωση μας, ένα τέρας που το μόνο που κάνει είναι να διχοτομείται και να πολλαπλασιάζεται…ξανά και ξανά και ξανά· το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι είτε να κρυφτείς κάπου στα σκοτάδια της ύπαρξης σου, φονιάς του άλλου και του εαυτού σου, ή να πάρεις δάδες και να το καις ένα προς ένα, αργά, αργά, επίπονα αργά ώστε να μπορέσεις μια μέρα να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις χωρίς να σου λείπουν κομμάτια.

 

Πόση φρίκη να ξεράσεις;

 

 

 

 

 

 

 

NO EVIL

 

by Angeliki A. Pateli

 

 

I have been trying to write for a while now. I was tormented by the idea or perhaps it was my weakness to process the information. Inconceivable. That was the first thought. Exaggerations. That was the second and after an initial numbness, a nausea followed, an incredible stomach ache as if I wanted to throw up the cruelty of this world and clean my soul once again.

 

Let’s take it from the beginning, though. A while ago I had the, not so bright it seems, idea to write a story about those who survived. We live in an age and time when labels are easily granted…hero is the one who does what actually should be considered a given, the moral – as if we are surprised by morality like it is something exorbitant and unreal – the scorer of a match, the winner of a reality show – alas, a hero of the nation and of our befuddled state. So, I thought, that the story of a real survivor, of a man who lost not only country and parts of his body but his soul and innocence, in order to stand his ground and keep his dignity as the only thing that would offer him the sense of freedom, would be a good piece.

 

I approached him a couple of months ago, the romance of my ideas and the enthusiasm of my puerility which led me to think that everything in life can be shared, with ease. He did not give me his hand, he couldn’t – a victim of war as well-, it was not there to offer exactly like the will to talk  about his life, to remember all those things he apparently was trying to forget and I wanted to bring back…and he apologized. I felt ashamed. The wrong person apologized.

 

I thanked him, lowered my head – my soul was embarrassed – and wished him all the best. However, I was disappointed, it was the ego of an idea that did not go as planned. I thought I should just leave it behind me, let it go but later than night, as I was floating around the web, I found myself in a thread about PTSD – Post Traumatic Sleep Deprivation. Veterans, veteran spouses, young men  and women and their families commented frantically, yelling, trying to make their presence known and even more known  the absence of those no longer with them.

 

Nightmares and the sense of lack of control over your thoughts while you are sleeping, keep you awake. You cannot let go, days go by without closing your eyes even for a few minutes and finally death finds you…Young people who come back from a hell, a hell that manages to slip inside and swallow them . “Well,” someone will say “why did they go in the first place? It was their choice to follow orders.” A logical as much as naive answer.

 

Maybe that was my first thought too. The ideology of great powers  with their great wars and new illnesses, tricks and games.

 

My thought met an early death right there, simply because, soon after, my mind froze for a while. In the comment section was a young woman. She just wanted to state her presence, she just wanted to say that PTSD was not just a “privilege” of “warriors and heroes” but also of the children left behind by human stupidity.

 

 

“Not a lot of people know of a Bosnian war, but I am a survivor of it” this is how she started her post. “Coincidence” I thought.  Before the arguments about who was right, what happened etc begin, let me say that I really do not care in this case, in any case maybe. This is what happens in a war…usually one side is to blame for its beginning, many for its continuity and all for the monstrosities and crimes.

 

“I saw my family being murdered, friends, living in a basement to hide from soldiers who wanted to kill and rape us, grenades, snipers. No food. No water. Drank urine to prevent dehydration…I have seen family members killed in front of their own, cooked and fed back to them…” this is were my brain stopped. The only thing I heard inside me was “Exaggerations! Lies!”

 

I stood still staring at the computer screen, at the photo of a young woman who was only 12 when she experienced all these. A woman who must sleep with her therapy dog because in her dreams the images of past terror come to her like snakes and wrap around her and choke her;  the absolute fear becomes so real that her heart stops and her dog has to wake her up so that she does not perish right there and then. The gift given to her, not by life but by the unbelievable ability of man to hate -simply to hate- was exactly this, to die in her dreams.

 

“Exaggerations, sweetie” I told myself. Exaggerations. Yes. Exaggerations, the ultimate, the biggest. The exaggeration of human arrogance, of fanaticism, of madness, of mania, of  barbarity, of brutalization, of vanity, of war. This is war, exactly this. The creation of a black hole, the destruction of a beautiful painting, the burning down of a forest, our leveling, a monster whose only concern is to  dichotomize itself and multiply…again and again and again; the only thing you can do is either hide somewhere in the darkness of your existence, a murderer of others and of yourself, or to take the torches and burn it one by one, slowly, slowly, painfully slow so that you can wake up one day without missing pieces of you.

 

How much horror can you throw up?

 

 

1 comment for “NO EVIL

  1. Αποστόλης
    21 Σεπτεμβρίου 2017 at 17:53

    Οι αδυναμίες του ανθρώπου μοιάζουν υποφερτές όταν τις βλέπουμε μεμονωμένα, η συσσώρευσή τους όμως οδηγεί στην πραγματοποίηση των εικόνων που μας έγραψες Αντζελίνα μου… για αυτό είναι σημαντικό να ξαγρυπνούμε, να μην αφηνόμαστε στην τύχη. Ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα γυρίσουν όλα ανάποδα… το μόνο που ξέρουμε είναι πως κάθε ειρηνικός αγώνας μας ελαχιστοποιεί αυτήν την πιθανότητα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.