Κριτική για την παράσταση «Η Νύχτα των μυστικών»από το «ΟνειρόDrama» (Του Παναγιώτη Νάκου)

Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πολύπλοκη από τη φύση της.

Είναι απόρροια των κοινωνικοπολιτικών και γεωγραφικών συνθηκών που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας.

Κι αυτές οι συνθήκες είναι που γέννησαν τους μεγάλους πολιτισμούς της δύσης.

Και αναφέρομαι σκόπιμα στον πολιτισμό και όχι στην φυλή.

Η ταυτότητά μας είναι ο πολιτισμός μας και όχι η φυλή μας και το πόσο καθάρια είναι.

Άλλωστε δεν υπάρχει 100% καθαρή φυλή πουθενά στον πλανήτη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εξισλαμισμένοι κάτοικοι της Μικράς Ασίας που στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν ελληνικό DNAαλλά έχουν χάσει την ταυτότητά τους, τον πολιτισμό τους και σήμερα πιστεύουν στο ισλάμ.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πώς είναι Έλληνες, αυτό όμως δεν στέκει γιατί δεν έχουν αυτοσυνειδησία της καταγωγής τους.

Ο Ιουδαϊκός και ο Γερμανικός πολιτισμός κινήθηκαν στον αντίποδα αυτής της λογικής.

Πίστευαν και νομίζω πως εξακολουθούν να πιστεύουν ακόμη στην καθαρότητα της φυλής τους.

Σε συνδυασμό δε με την ακράδαντη πίστη πώς έχουν ιερό χρέος απέναντι στην ανθρωπότητα να διαδώσουν τις αξίες της φυλής τους, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί σε καταστάσεις όπως αυτές που συγκλόνισαν τον πλανήτη με τους δυο παγκόσμιους πολέμους που προκάλεσε το γερμανικό imperiumαλλά και με την συστηματική εξόντωση των παλαιστινίων από το εβραϊκό κράτος στις μέρες μας.

Πολύ εύστοχα λοιπόν ο ΓκάμπριελΑρού τοποθετεί μέσα σε ένα κελί έναν πρώσο και έναν εβραίο.

Και πολύ εύστοχα ο κ. Γιώτης Βασιλειάδης έφτιαξε το κελί στο συγκεκριμένο σχήμα με το φως για όριο που φαίνεται και σαν ρίνγκ.

Ήταν η πρώτη σκέψη όταν είδα τους δυο μελλοθάνατους.

Από τη φύση τους και οι γερμανοί και οι εβραίοι έχουν τάσεις ηγεμονικές.

Τι γίνεται όμως όταν αντιστραφούν οι ρόλοι;

Τι γίνεται όταν από θύτες γίνονται θύματα;

Ο Μάξ, (Κώστας Καρανάτσιος) ο γερμανός είναι φύση επιθετικός, εξωστρεφής, σκληροτράχηλος.

Ο Ράφαελ, (Κώστας Ιωανίδης) ο εβραίος φαίνεται πιο ύπουλος, πιο διπλωμάτης.

Ακόμη και την τελευταία ημέρα της ζωής του ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποδυθεί τον χαρακτήρα του, δεν μπορεί να αποδεχθεί την ήττα του, δεν μπορεί να αλλάξει συμπεριφορά.

Σε ένα έργο βαθιά ανθρώπινο ο κ. Γιώτης Βασιλειάδης καθοδήγησε σωστά τους πολύ καλούς ηθοποιούς του να μας φανερώσουν όλα τα σκληρά και μαλακά σημεία του έργου.

Να αναδείξουν και να φωτίσουν σημεία του χαρακτήρα τους και να δούμε τόσο το ανθρώπινο όσο και το μη ανθρώπινο πρόσωπό τους.

Από την αρχή ένιωσα πως οι δύο ρόλοι, αριστοτεχνικά πλεγμένοι από το συγγραφέα και πολύ καλά σκηνοθετημένοι από τον σκηνοθέτη, ανέδειξαν τις τρυφερές στιγμές τους ο καθένας τους και τον στοχασμό τους για τον πόλεμο, για τη μανία του ανθρώπου να εξουσιάζει να κυριαρχεί και να καταστρέφει.

Οι δυο χαρακτήρες μου έδωσαν την εντύπωση πως είναι δυο ακροβάτες  που ακροβατούν στο ίδιο σκοινί, ο ένας από τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη και πως κάθε φορά ο καθένας κάνει ένα βήμα και προσπαθούν ταυτόχρονα και οι δυο να μη πέσουν γνωρίζοντας πότε πρέπει να περπατήσει ο ένας και πότε πρέπει να σταματήσει ο άλλος σε ένα υπέροχο παιχνίδι ψυχολογίας.

Ο λυρισμός πλεγμένος με το θάνατο κάθε στιγμή, η αγάπη για τη ζωή με το μίσος για το συνάνθρωπο, το άναμα ενός τσιγάρου με το σφιγμένο χέρι που κρατάει το μαχαίρι.

Την ίδια στιγμή οι δυό τους ήταν τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον.

Την ίδια στιγμή η μικρή φυλακή τους γινόταν ρίνγκ μονομαχίας και κελί μοναστηριού που ο καθένας τους παίρνει το χρόνο του για να εξομολογηθεί στον άλλον τις τελευταίες του σκέψεις.

Το μικρό κελί τους είναι ταυτόχρονα πεδίο σύγκρουσης και χώρος εξαγνισμού.

Το κοντράστ συναισθημάτων συνεχόμενο.

Λίγο πρίν το θάνατο ο άνθρωπος ξεγυμνώνεται ψυχικά, είναι η τελευταία πράξη αντίστασης.

Ο εβραίος το κάνει πιο γρήγορα από το γερμανό, ο εβραίος αποδέχεται την ήττα του πιο γρήγορα, ετοιμάζει τον εαυτό του πιο νωρίς απ ότι ο γερμανός και προσαρμόζει την προσωπικότητά του σε όλες τις καταστάσεις.

Γι’ αυτό οι εβραίοι ανταποκρίνονται σε όλες τις συνθήκες πιο γρήγορα, είναι μέρος της ζωής τους και της κουλτούρας τους.

Οι γερμανοί είναι πιο δύσκαμπτοι, πιο μονολιθικοί, πιο σκληροί, πρέπει οι άλλοι να προσαρμοστούν σ’ αυτούς και όχι αυτοί στις συνθήκες.

Γι’ αυτό οι γερμανοί θα χάνουν πάντα, γιατί η αλαζονεία τους δεν τους επιτρέπει να κάνουν ελιγμούς.

Η μουσική του κ. Δημήτρη Δημόπουλου εξαιρετική, φώτισε σημεία και ανέδειξε περισσότερο την ψυχολογία των ηρώων στα τρυφερά και στα σκοτεινά τους σημεία.

Εξαιρετικοί και οι φωτισμοί της κ. Εύης Παπαμάρκου που κινήθηκαν σωστά αναδεικνύοντας τα θερμά και ψυχρά σημεία του έργου και των ηρώων ενώ τα κοστούμια της κ. Βενετίας Νάσης πάρα πολύ καλά στις λεπτομέριές τους, σου άφηναν την εντύπωση του άχρονου, πώς η ιστορία θα μπορούσε να είναι και σημερινή.

Άλλωστε το ίδιο το έργο μοιάζει ανατριχιαστικά με τις καταστάσεις και τα γεγονότα που βιώνουμε σήμερα.

Ο κ. Κώστας Καρανάτσιος κινήθηκε σε γνωστά υποκριτικάπλαίσια και χρησιμοποίησε το αναμφίβολο ταλέντο του για να αποδώσει άνετα το ρόλο του.

Είναι αυτό που λέμε στο θέατρο καρατερίστας ηθοποιός.

Η αλήθεια είναι πως περίμενα να δώ κάποια έκπληξη που δεν ήρθε αν και ο χαρακτήρας του ήταν άρτια δομημένος και κινησιολογικά άψογος.

Ο κ. Κώστας Ιωαννίδης ήταν εξαιρετικός, υποκριτικά στάθηκε ισότιμα απέναντι στον κ. Καρανάτσιο, δημιούργησε έναν πολύ ενδιαφέροντα ρόλο κινούμενος με άνεση στο χώρο και νομίζω πως χρησιμοποίησε στοιχεία από τον ρόλο που είχε στο ¨Κοζάνη 20146 μ.χ Σώστε τ’ Σκρκα¨ για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα του εβραίου.

Θεωρώ πώς ήταν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς.

Παίρνει πολύ χρόνο να βρεί το βηματισμό της μια ερασιτεχνική ομάδα, περισσότερο να δώσει το στίγμα τηςκι ακόμη περισσότερο οι δουλειές που κάνει να έχουν εφάμιλλο αν όχι καλύτερο αποτέλεσμα από πολλές επαγγελματικές παραστάσεις.

Στο ονειρόδραμα γίνεται δουλειά και γίνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να σε πιστέψουν και να σε αποδεχθούν γι’ αυτό που πρεσβεύεις και κουβαλάς υποκριτικά και σκηνοθετικά, δεν είναι καθόλου εύκολο να πείσεις πως έχεις τα εφόδια και τις δυνάμεις να ανταποκριθείς στην καθοδήγηση μιας ομάδος.

Ο κ. Γιώτης Βασιλειάδης τα κατάφερε και στο ένα και στο άλλο.

Εξαιρετικός σκηνοθέτης εδώ και χρόνια με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, παρουσιάζει άρτια και επαγγελματικά οργανωμένες παραστάσεις καταφέρνοντας (όσοι τον πίστεψαν) να δημιουργήσει τις συνθήκες και να δώσει κίνητρα στην επόμενη γενιά για δημιουργία.

Εύχομαι στο ονειρόδραμα και τους ανθρώπους του πολλές και καλές παραστάσεις.

 

 

Παναγιώτης Νάκος

Ηθοποιός – Θεατρολόγος

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.