Σώστι τ’ Σκ’ρκα (Η απολαυστική κριτική της Κατερίνας Λάκκα )

Προσπάθησα κι εγώ να βρω εισιτήριο για το Κοζάνη 2146μ.Χ. – Σώστι τ’ Σκ’ρκα τς Απουκρές, περίμενα σε ουρές, ξαναπερίμενα, ρωτούσα εδώ, ρωτούσα εκεί, «Σώθκαν» μου απαντούσαν, μα παντού να χν σουθεί, εμ παντού είχαν σουθεί. Έτσι, όταν ανακοινώθηκαν οι τρεις παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ για το Σεπτέμβρη, τρέξαμε για εισιτήρια και, αυτή τη φορά, κατορθώσαμε και βρήκαμε. Και περάσαμε δύο ώρες να κυλιόμαστε στα γέλια.
Το Σώστι τ’ Σκ’ρκα, σε κείμενο Κώστα Καρανάτσιου και σκηνοθεσία Γιώτη Βασιλειάδη, αποτελεί την απόδειξη ότι η λογική «τόπος στα νιάτα» έχει τη θέση του παντού, ακόμα και σε κάτι που στην πόλη μας θεωρείται γενικά απαιτητικό, όπως η γραφή στα κοζανίτικα. Τα νιάτα έχουν πάντοτε κάτι φρέσκο να προσφέρουν και αναρίθμητες οπτικές γωνίες να εξερευνήσουν, από το βηγκανισμό και το gentrification (ο όρος εξευγενισμός, που αποτελεί την ελληνική απόδοση δε με καλύπτει, προσωπικά, τον θεωρώ ελλιπή) ως την «ανάπτυξη» και τον «εξευρωπαϊσμό», που πραγματοποιούνται πάντοτε εις βάρος του πλήθους και εις κέρδος των τσεπών πολιτικών προσώπων.
Βρισκόμαστε στο (καθόλου σωτήριο) έτος 2146 μ.Χ. Η Κοζάνη έχει χάσει τη ζωοδότρια πηγή ευημερίας της, τη Δ.Ε.Η., για την οποία γίνεται τρισάγιο κάθε χρόνο ανελλιπώς, και έχει μετατραπεί σε ένα τουριστικό θέρετρο όπου, διαμέσου του υπερσύγχρονου αεροδρομίου του Αρίνταγα, καταφθάνουν διαρκώς μιλιούνια τουριστών. Ο δήμαρχος είναι γερμανικής καταγωγής, διορισμένος από τους θεσμούς, σε μια θέση που θα του επιτρέψει να χώσει στη τσέπη του λεφτά προορισμένα για δημόσια έργα και να κάνει δώρο στη σύζυγό του μία ροζ Λαμποργκίνι. Όλη η πόλη έχει «εκσυγχρονιστεί» ακολουθώντας τον κανόνα και απαρτίζεται από κατοίκους μη Σιούρδους, οι οποίοι δεν τρώνε κρέας (αλλά εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται κάθε πηγή εσόδων, να υπερκαταναλώνουν, να πηγαίνουν στα κοντινά χωριά με αεροπλάνο κλπ.), τρέφονται αποκλειστικά με χαπάκια (διατροφής, καφέ, σεξ) και, με το ενσωματωμένο τσιπ που έχουν στις παλάμες τους, επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά και με τις βάσεις δεδομένων, με το Google Translate που τους επιτρέπει να καταλαβαίνουν κοζανίτικα και ποντιακά κλπ.
Όλη η πόλη; Όχι! Κατ’ αναλογία του Αστερίξ, υπάρχει μία μικρή γειτονιά η οποία αντιστέκεται στην «ανάπτυξη» (στην υπερεκμετάλλευση των πάντων, θα λέγαμε εμείς), ζει απ’ το Εργοστάσιο Γιαπρακιών, ανάβει φανό κάθε χρόνο, ταΐζει και φροντίζει τς γούτ, κάνει σεξ και θρηνεί για τα παιδιά και τα εγγόνια που έφυγαν να κυνηγήσουν την τύχη τους στα ξένα και άφησαν την πόλη στο έλεος των επενδύσεων και του «εκσυγχρονισμού». Αυτή η γειτονιά είναι η Σκ’ρκα και εκεί σκοπεύει ο νέος δήμαρχος να χτίσει τη νέα στάση μετρό, τη Ζιγκούρκα, απαιτώντας άμεση κατεδάφιση και απαλλοτρίωση των παλιών, κοζανίτικων σπιτιών για τη δημιουργία εμπορικού κέντρου. Η άφιξη ενός Κινέζου επενδυτή, του Νησκούρα, ο οποίος αφήνει κατά μέρος τα ρύζια και τα ψάρια και καταβροχθίζει το ένα γιαπράκι πίσω απ’ το άλλο, η απόφαση των Ποντίων να διεκδικήσουν το χτίσιμο νέας Στέγης Ποντιακού Πολιτισμού απ’ τη δημοτική αρχή και, τέλος, η καίρια παρέμβαση των από μηχανής θεών διαγαλαξιακών όντων που καταφθάνουν στη Γη για εξερεύνηση και καταλήγουν να κηρύξουν τη Σκ’ρκα περιοχή Natura που φιλοξενεί το σπάνιο είδος γούτους-γούτους, δημιουργούν μία σειρά από κωμικές καταστάσεις που δεν υπολείπονται κοινωνικής και πολιτικής κριτικής και βάζουν το κοινό σε σκέψεις για το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Θα ξαναέβλεπα άνετα το Σώστι τ’ Σκ’ρκα και νομίζω το ίδιο και πολύς κόσμος γιατί η Αίθουσα Τέχνης ήταν κατάμεστη, δεν υπήρχε ούτε μια θέση άδεια, δεν έπεφτε καρφίτσα. Τα διαρκή γέλια που ακολουθούσαν τις ατάκες των ηρώων και τα ευτράπελα στα οποία έμπλεξαν πλημμύρισαν το αγαπημένο θέατρο με μια αισιοδοξία για το μέλλον, κάνοντάς με να νιώσω πως, ό,τι κι αν επιφυλάσσει η νέα κυβέρνηση για την περιοχή μας (για τη Δ.Ε.Η.), η αγάπη μας για την Κοζάνη, η σιουρδαμάρα και το πείσμα μας θα μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε να σιουρδίζουμε και να σιουρδιζόμαστε, να ανάβουμε φανούς και να αντιμετωπίζουμε τα πάντα με τη χιουμοριστική και κριτική ματιά μας που μας επέτρεψε να φτάσουμε ως εδώ.
Κι τ’ χρόν!

ΥΓ: Επειδή απ’ τα γέλια δεν ακούσαμε τις ακριβείς ατάκες… τα σκλιά, τι απέγιναν;

Μικρό λεξικό για τα μη κοζανιτομαθή άτομα που θα το διαβάσουν: σώθκαν πάει να πει τελείωσαν τα εισιτήρια, γούτους σημαίνει περιστέρι (και, μεταφορικά, βλάκας) ενώ η σιουρδαμάρα δεν περιγράφεται, δυστυχώς, πρέπει να έρθετε τις Απόκριες να δείτε τι εστί.

1 comment for “Σώστι τ’ Σκ’ρκα (Η απολαυστική κριτική της Κατερίνας Λάκκα )

  1. ΑCAB7
    17 Σεπτεμβρίου 2019 at 18:16

    Όπως το είπες, τόπο στα νιάτα. Δυστυχώς όμως για την Κοζάνη αυτό είναι εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Η Κοζανη γερνά και δυστυχώς δεν αφήνει χώρο στους νέους

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.