Kozanimedia: Αντιδράσεις για τις δηλώσεις του Χρήστου Ελευθερίου για τη φιλοξενία των προσφύγων και την επίσκεψη τούρκου δημάρχου – «Καλώ τον Δήμαρχο Σερβίων να επανορθώσει και να ζητήσει συγγνώμη για τους ιστορικούς συμψηφισμούς, τις αστοχίες και αναλήθειες, τις οποίες θεωρώ προσβλητικές. Ποτέ δεν είναι αργά.» γράφει δημότης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΕΡΒΙΩΝ κ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΙΑ ΥΠΟΔΟΧΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ – του Ανδρέα Τσιφτσιάν

Η εντύπωση που μου δημιουργείται από την πρόσφατη ανακοίνωση του Δημάρχου Σερβίων κυρίου Ελευθερίου είναι απογοητευτική.

Δεν θα αισθανόμουν την ανάγκη να γράψω αν δεν διέκρινα προσπάθεια ποδηγέτησης των συνδημοτών μας και μάλιστα με τρόπο πονηρό. Πίσω από μία «επίθεση αγάπης και φιλίας» με δακρύβρεχτα λόγια ευαισθησίας και καλοσύνης (που μου φαντάζει επιτηδευμένη) προσπαθεί να περάσει υποσυνείδητα μηνύματα. Ποιος θα τολμήσει άλλωστε να φέρει αντίρρηση σε έναν τέτοιον «χείμαρρο αγάπης», χωρίς να κινδυνέψει να φανεί ο κακός της όλης ιστορίας;

Κάποιος που δεν φοβάται την αλήθεια.

Η παραποίηση της αλήθειας με θίγει  προσωπικά.  Είμαι γέννημα  προσφυγικών οικογενειών. Αρμενικής καταγωγής από την μεριά του πατέρα μου και Ποντιακής καταγωγής από την μεριά της μάνας μου. Αυτές τις ρίζες δεν θα επιτρέψω  σε κανέναν να τις μαγαρέψει με ορθοπολιτικές θολούρες. Η  ιστορία των δικών μου ανθρώπων δεν προσφέρεται ως  υποπόδιο δημοσίων σχέσεων.

Διευκρινιστικά μόνο να πω, ότι   η παρέμβασή  μου δεν αφορά στην διαχείρισή του προσφυγικού ζητήματος από την ελληνική πολιτεία, αλλά στον τρόπο που επέλεξε ο Δήμαρχος Σερβίων κος Ελευθερίου με ένα απροκάλυπτα «χειριστικό» κείμενο να απευθυνθεί στους συνδημότες μας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Γράφει λοιπόν ο Δήμαρχός μας:

«Στο Ντέβελι και γύρω από την παλιά συνοικία του Αγίου Κωνσταντίνου, υπήρχαν πολλά ελληνόφωνα χωριά, ανάμεσά τους και το Τσαχούρι…».

Όχι κε Ελευθερίου, δεν ήταν «ελληνόφωνα» τα χωριά μας. Ήταν ελληνικά. Οι Έλληνες της Μικρασίας δεν ήταν «ελληνόφωνοι», αλλά «οστούν εκ των οστέων και σαρξ εκ της σαρκός» Έλληνες κατά το γένος και την εθνική συνείδηση. Δεν σφαγιάστηκαν και δεν υποχρεώθηκαν σε ξεριζωμό οι παππούδες μας επειδή απλώς και μόνο μιλούσαν την ελληνική, αλλά επειδή ήταν αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι. Η ειρωνεία δε είναι, ότι όταν ήρθαμε εδώ ήμασταν απλά (στην καλύτερη και πιο «ευγενική» περίπτωση) οι «τουρκόφωνοι». Ξαφνικά γίναμε  «ελληνόφωνοι»! Να λυπούμαστε για την υποβάθμιση ή να χαιρόμαστε για την αναβάθμιση; Μπερδεύτηκα!

Συνεχίζει ο Δήμαρχος κος Ελευθερίου γράφοντας:­­

«Έλληνες από την Καππαδοκία που βίωσαν τον ξεριζωμό και την προσφυγιά του πολέμου του 1922 και αντίστοιχα Τούρκοι που έφυγαν από τον δικό τους τόπο στην Ελλάδα και πήγαν εκεί, εξαναγκασμένοι από την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στις δύο χώρες».

Εδώ συγχέονται ανόμοια πράγματα. Γίνεται συμψηφισμός μεταξύ δικαίων και αδίκων. Έφυγαν αυτοί, φύγαμε κι εμείς, τους κάναμε, μας έκαναν, τους εξαναγκάσαμε, μας εξανάγκασαν, μία τους και μία μας, είμαστε πάτσι… κι «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Μου είναι προφανής η προσπάθεια στρογγυλοποίησης και άφεσης αμαρτιών μπερδεύοντας τα πράγματα.

Όχι κε Ελευθερίου. Ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Μικρασίας έγινε στο πλαίσιο μιας οργανωμένης Γενοκτονίας και μαζικών εκκαθαρίσεων κάθε μη μουσουλμανικού στοιχείου σε βάθος χρόνου, η οποία αρχίζει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και συνεχίζεται απρόσκοπτα και μετέπειτα από το νέο τουρκικό κράτος. Της Γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου.  Μιας Γενοκτονίας που ξεκίνησε δεκαετίες  πριν από την «ανταλλαγή πληθυσμών» της  Συνθήκη της Λωζάννης και συνεχίστηκε για δεκαετίες μετά από αυτήν (λ.χ. πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης το 1955, «ανοιχτές φυλακές» Ίμβρου κ.α.). Όσοι δε, δεν σφαγιάστηκαν ή εκδιώχθηκαν, εξισλαμίστηκαν βίαια.

Η Ελλάδα δεν έκανε καμία Γενοκτονία κε Ελευθερίου. Ουδέποτε εκπόνησε ή εφάρμοσε κάποιο σχέδιο «Τελικής Λύσης». Οι Τούρκοι της Ελλάδας έφυγαν στο πλαίσιο μιας διεθνώς αναγνωρισμένης Συνθήκης.   Η Τουρκία όμως δεν περίμενε καμία Συνθήκη για να εκδιώξει τους Έλληνες. Δεν υπήρξαμε πρόσφυγες πολέμου, αλλά πρόσφυγες διαρκούς Γενοκτονίας,  διαχρονικών αιματηρών εκκαθαρίσεων φυλετικού και θρησκευτικού μίσους, πριν και μετά από πόλεμο. Κάθε προσπάθεια λοιπόν συσχετισμού ή παραλληλισμού είναι ανιστόρητη, παντελώς άστοχη έως και εξοργιστική.

Παρακάτω ο Δήμαρχος αναφέρεται στην επικείμενη επίσκεψη Τούρκου Δημάρχου  στα Σέρβια. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα διαφωνούσε με αυτό. Εύχομαι πραγματικά,  ο κος Τσαμούρ να μας επισκέπτεται σε πνεύμα ενσυναίσθησης και φιλίας. Ποτέ όμως κάποιος Τούρκος Δήμαρχος δεν θα μας επισκέπτονταν αν δεν είχε τις ευλογίες του Ερντογάν. Κι ο Ερντογάν ποτέ δεν θα τις έδινε αν δεν είχε τους λόγους του.

Αναρωτιέμαι, με ποιόν τρόπο συνδέεται η επικείμενη επίσκεψη Τούρκου Δημάρχου με την εγκατάσταση προσφύγων ή μεταναστών στον Δήμο μας. Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Αν όμως επιμένετε να βρείτε μία σχέση κε Ελευθερίου, η μόνη υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη σχέση που ψάχνετε, βρίσκεται πράγματι στην εμπλοκή των Τούρκων, τότε και τώρα. Τότε ως δημιουργοί προσφύγων και σήμερα ως διακινητές και μεταπράτες τους.

Για  να έχει νόημα ένα «ταξίδι στον χρόνο και την ιστορία» λοιπόν, θα πρέπει να δούμε πραγματικά και χωρίς υπεκφυγές τι συνέβη τότε. Για να έχει νόημα μια τέτοια επίσκεψη, ώστε να την δεχθούμε ως ειλικρινή, οφείλει  να προϋποθέτει ένα βασικό στοιχείο:

Την ανάληψη της ιστορικής ευθύνης και αναγνώριση της Γενοκτονίας.  Καλώς να ορίσει, να μας έρθει και  να κάνει αυτό που αρνείται το κράτος του μέχρι και σήμερα:

Να πει μία ΣΥΓΓΝΩΜΗ για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας!

Να αναγνωρίσει απερίφραστα χωρίς υπεκφυγές την Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου!

Αν δεν την πει, τότε δεν θα έχει νόημα η επίσκεψή του.

Ή μήπως αν την πει (γενικά κι αόριστα στον «ανώνυμο πρόσφυγα» και για να ευτελίσει έτσι την έννοια της συγνώμης), τότε θα κάνετε κι εσείς το ίδιο κε Ελευθερίου;  Διότι αν πείτε κι εσείς συγγνώμη (αν κρίνω από την διάθεση και το πνεύμα συμψηφισμού που διακατέχει το γραπτό σας), τότε απλώς, δεν θα έχει νόημα η δική του συγγνώμη.

Να υποθέσω μήπως,  ότι ο μόνος που θα την πει τελικά θα είστε δυστυχώς μόνον εσείς,  στέκοντας  όμως τότε ως τραγική παρουσία δίπλα στον αρνητή;   Αυτοί που σας υπαγόρευσαν το γραπτό σας,  έχουν πολύ οργανωμένη στρατηγική. Εσείς δεν ξέρω ποια έχετε.

Μου μοιάζει τόσο πολύ με παγίδα, που πράγματι είναι παγίδα!

Καλώ τους συνδημότες μου να πάρουν τον λόγο στην ανοιχτή εκδήλωση και να θέσουμε  δημοσίως στον Τούρκο Δήμαρχο ένα πάρα πολύ απλό ερώτημα:

«Αναγνωρίζετε κύριε Τσαμούρ την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου;»

Κι αν όχι, τότε τι ήρθατε να κάνετε εδώ!

Θα επιτρέψετε αυτή την ερώτηση κε Ελευθερίου ή θα την εμποδίσετε; Αν δεν ακουστεί και δεν απαντηθεί αυτή η ερώτηση τότε πως θα αποδοθεί  «φόρος τιμής στον ανώνυμο πρόσφυγα»; (Για εσάς ανώνυμος, για εμάς επώνυμος). Πιστεύω  ότι η  «συμπόνια κι ενδιαφέρον», η δημοκρατικότητα σας, δεν εξαντλούνται στους «πονεμένους πρόσφυγες», αλλά ισχύουν και για τους δημότες σας.

Οι νεκροί περιμένουν… μία απάντηση.

Δεν έχετε καταλάβει μάλλον ότι το θέμα σας ξεπερνά. Κατά πολύ μάλιστα, όσο κι αν προσπαθείτε να φουσκώσετε για να το φτάσετε. Αντιλαμβάνεστε ότι μια απερισκεψία σε πρόβα μαθητευόμενου μάγου μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένο και αντικείμενο εκμετάλλευσης από την ερντογανική προπαγάνδα;

Έχω γράψει  πολλές φορές,  ότι ως εχθρό μου δεν βλέπω τον τουρκικό Λαό, αλλά την τουρκική πολιτική.  Αυτήν την διαχρονικά επιθετική, επεκτατική, φασιστική και ιμπεριαλιστική πολιτική. Εύχομαι κάποτε τα δικά μου παιδιά να παίζουν με τα δικά τους. Αλλά όχι με εκπτώσεις στην αξιοπρέπειά μου. Οι καλοί λογαριασμοί και οι καθαρές κουβέντες κάνουν τους καλούς φίλους.

Παιχνιδάκια γιόκ κε Δήμαρχε! Εκπροσωπείτε όλους μας, όχι τον εαυτός σας.

Γράφει και άλλα νεφελώδη η ανακοίνωση του Δημάρχου Σερβίων κου Ελευθερίου που θα αποφύγω να αναπτύξω λόγω οικονομίας χώρου. Διακρίνει κανείς αντιφάσεις για «επισκέπτες» που «ψάχνουν νέες φιλόξενες πατρίδες και μια νέα ζωή», μία διάθεση που ζέχνει διχασμό διαχωρίζοντας ανάμεσα σε «ορισμένους» από την μια και τον «σοφό λαό» απ’την άλλη, με τους πρώτους να «δείχνουν δισταγμό απέναντι στο άγνωστο, στο ασυνήθιστο, στο ξένο» (λες και μας επισκέπτονται τίποτα εξωγήινοι), λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και άλλες τέτοιες ποιητικές «λοβιτούρες» που ακούει κανείς σε  καλλιστεία ομορφιάς, μιλάει για «παγκόσμια μετακίνηση πληθυσμών» που είναι ένα βασικό επιχείρημα και φράση «κλειδί»  της ορθοπολιτικής ελίτ (πράγμα που  με κάνει να πιστεύω ότι αυτό το κείμενο όντως του υπαγορεύτηκε άνωθεν), ζητάει «συγγνώμη» από τους πρόσφυγες (δεν διευκρινίζει αν από τους Έλληνες ή και από τους Τούρκους, στο όνομα ποιου και γιατί), εξομοιώνει τους Έλληνες πρόσφυγες που άφησαν πίσω τους νεκρούς με τους Τούρκους πρόσφυγες που δεν άφησαν πίσω τους κανέναν καθώς και με τους σημερινούς μετανάστες της Ασίας και Αφρικής… κοκ. Μου κάνει επίσης εντύπωση η προχειρότητα και λιγότερο σημαντικά πράγματα όπως ότι δεν απέφυγε και ορθογραφικά λάθη.

Καλώ τον Δήμαρχο Σερβίων να επανορθώσει και να ζητήσει συγγνώμη για τους ιστορικούς συμψηφισμούς, τις αστοχίες και αναλήθειες, τις οποίες θεωρώ προσβλητικές. Ποτέ δεν είναι αργά.

Τον καλώ επίσης να κάνει αυτό που του επιτάσσει ο ρόλος του απέναντι στους δημότες του. Να τους ενημερώσει. Όμως με  νηφαλιότητα και σοβαρότητα, έχοντας επίγνωση της βαρύτητας  της κατάστασης, για ένα ζήτημα τεράστιας εθνικής σημασίας που ξεπερνά την δικαιοδοσία του, χωρίς βαρύγδουπα, επιτηδευμένα και πασπαλισμένα με σάλτσες λόγια για γοργόνες και πρίγκιπες. Να σταματήσει επικοινωνιακά παιχνιδάκια που νομίζει ότι τον προβάλουν καλύτερα και να επιδοθεί στην ουσία.

Είναι δικαίωμα των πολιτών να γνωρίζουν και δική του υποχρέωση να μιλήσει με ανοιχτά χαρτιά για το πότε, πόσοι, ποιοί, από πού και για πόσο. Να φροντίσει να δημοσιευτούν οι συμβάσεις των ξενοδοχείων και catering. Να δημοσιεύσει τυχών κονδύλια που συνδέονται με οικονομικά κίνητρα σε Δήμους  που δέχονται πρόσφυγες με κάθε λεπτομέρεια και διαφάνεια. Να ενημερώσει για τις εμπλεκόμενες ΜΚΟ.

Και τέλος, να καλέσει τους «επισκέπτες», ώστε να τους ενημερώσει  και για τις δικές τους υποχρεώσεις απέναντι στους δημότες του.

 

Ανδρέας Τσιφτσιάν

Οικονομολόγος

10 comments for “Kozanimedia: Αντιδράσεις για τις δηλώσεις του Χρήστου Ελευθερίου για τη φιλοξενία των προσφύγων και την επίσκεψη τούρκου δημάρχου – «Καλώ τον Δήμαρχο Σερβίων να επανορθώσει και να ζητήσει συγγνώμη για τους ιστορικούς συμψηφισμούς, τις αστοχίες και αναλήθειες, τις οποίες θεωρώ προσβλητικές. Ποτέ δεν είναι αργά.» γράφει δημότης

  1. ΣΑΒΒΑΣ
    11 Νοεμβρίου 2019 at 09:58

    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΑΤΕ
    ΣΑΒΒΑΣ

  2. κουτση μαρια
    11 Νοεμβρίου 2019 at 22:29

    Μύθος η ομαλή υποδοχή και αφομοίωση Με το πέρασμα του χρόνου, οι περισσότεροι πρόσφυγες προτίμησαν να ελαχιστοποιούν ή και να αποσιωπούν εντελώς την εχθρότητα που αντιμετώπισαν αρχικά εκ μέρους των γηγενών. Και οι γηγενείς, από την πλευρά τους, είχαν κάθε λόγο να ξεχάσουν την τότε συμπεριφορά τους. Ωστόσο, υπήρξε βαθύ και τοξικό το χάσμα μεταξύ προσφύγων και γηγενών. Η ελλαδική κοινωνία, η οριζόμενη από τα στενά σύνορα του νεοελληνικού κράτους και η ίδια κυριαρχούμενη από τον αρχικό του πυρήνα (την Παλαιά Ελλάδα), ήταν οπωσδήποτε ξένη για τους περισσότερους πρόσφυγες, παρά τους κοινούς δεσμούς θρησκείας, γλώσσας και εθνικής ταυτότητας. Μολονότι ίσχυαν σε ένα γενικό και αφηρημένο επίπεδο, οι προσφιλείς αυτές παραδοχές αντιμετώπισαν σοβαρή δοκιμασία μόλις ήρθαν σε επαφή τα συγκεκριμένα και ιδιαίτερα πολιτισμικά στοιχεία που είχαν διαμορφωθεί λίγο-πολύ ανεξάρτητα, κάτω από ριζικά διαφορετικές ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες. Όπως θα περίμενε κανείς, οι αντιλήψεις και οι μορφές που είχαν πάρει η Ορθοδοξία, η ελληνική γλώσσα και η ίδια η «ελληνικότητα» στο πλαίσιο της προσφυγικής πολιτισμικής κληρονομιάς ήσαν –ή πάντως φαίνονταν– τόσο διαφορετικές από εκείνες των γηγενών, ώστε και οι δύο πλευρές βίωσαν ένα οδυνηρό ξάφνιασμα, ένα τραυματικό πολιτισμικό σοκ. Αρκεί να επισημάνει κανείς τα χαρακτηριστικά επώνυμα των προσφύγων με την τουρκική κατάληξη -ογλου, καθώς και τη γλώσσα, που για πολλούς δεν ήταν καν η ελληνική. Σχεδόν 10% όσων ήρθαν μετά την Καταστροφή ήσαν τουρκόφωνοι, σύμφωνα με την απογραφή του 1928. Γλωσσικές ιδιομορφίες και μάλιστα παράξενα ιδιώματα, όπως η ποντιακή διάλεκτος, τρόποι, συνήθειες, όχι μόνο ξεχώριζαν τον πρόσφυγα αλλά και ενίσχυαν τη συνείδηση της ιδιαιτερότητάς του, ενώ εμπόδιζαν την επικοινωνία του με τους γηγενείς και το κράτος «τους». Είτε ήσαν κοσμοπολιτικής παιδείας (όπως η αστική τάξη της Σμύρνης) είτε όχι (όπως οι χωρικοί του εσωτερικού της Μικράς Ασίας), οι πρόσφυγες βρέθηκαν τελείως αποξενωμένοι από τον ασφυκτικό επαρχιωτισμό του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας του. Πηγή: http://www.lifo.grΣτο επίπεδο των παραστάσεων, οι γηγενείς αμφισβητούσαν ή και αρνούνταν την ίδια την «ελληνικότητα» των προσφύγων, ενώ εκείνοι πίστευαν ότι ήσαν οι πιο ακραιφνείς Έλληνες. Αυτή η βασική πρόσληψη εκ μέρους των γηγενών αποτυπώνεται σε περιφρονητικές ονομασίες όπως «τουρκόσποροι», «τουρκογεννημένοι» και «γιαουρτοβαφτισμένοι», που είχαν χρησιμοποιηθεί και παλαιότερα από τους Παλαιοελλαδίτες για τους Έλληνες των Νέων Χωρών, για τους πρώτους πρόσφυγες και για τους αλύτρωτους πληθυσμούς της Τουρκίας. Όπως είναι φανερό, με τα επίθετα αυτά αμφισβητείται ευθέως η «γνησιότητα» και η «καθαρότητα» στο βιολογικό επίπεδο. Αυτήν ακριβώς την αμφισβήτηση συνόψισε αριστοτεχνικά ο κατεξοχήν ιδεολογικός εκφραστής του Αντιβενιζελισμού Γ. Α. Βλάχος, γράφοντας στην «Καθημερινή» για τους πρόσφυγες: ας είναι και αδελφοί και εξάδελφοι. Δηλαδή, τελικά δεν είναι αδελφοί! Αμφισβητείται όμως ακόμη και η αυθεντικότητα της oρθόδοξης πίστης των προσφύγων, αφού λέγεται ότι δεν βαφτίστηκαν κανονικά σε νερό αλλά… σε γιαούρτι. Επιπλέον, η κατάληξη -ογλου προσφερόταν για άπειρα ρατσιστικά ευφυολογήματα. Έτσι π.χ. το 1923 αντιβενιζελική εφημερίδα μιλούσε για «πανουγλίτιδα» επειδή στην Αθήνα είχαν τάχα ψηφίσει μόνο οι «Συμεωνόγληδες». Αλλά και ο Αντώνης Τραυλαντώνης μιλάει για «ογλοκρατία» στο μυθιστόρημά του Λεηλασία μιας ζωής.ΓΙΩΡΓΟ Θ. ΜΑΥΡΟΓΟΡΔΑΤΟ τ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Πηγή: http://www.lifo.gr

  3. κουτση μαρια
    11 Νοεμβρίου 2019 at 22:31

    Ο Βλάχος λοιπόν ακόμη και το 1928 όταν έγραφε, ή μιλούσε για τους πρόσφυγες, χρησιμοποιούσε δύο λέξεις : «Αγέλη προσφύγων». Ακόμη, ο Νίκος Κρανιωτάκης, ο φιλομοναρχικός εκδότης της εφημερίδας «Πρωινός Τύπος», το 1933 ζητούσε επιτακτικά να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι Έλληνες!

  4. Μαρία
    11 Νοεμβρίου 2019 at 22:33

    Από τις καλύτερες επιστολές που έχουν δημοσιευτεί!
    Είναι ντροπή αυτός ο συμψηφισμός, πέρασε και δεν ακούμπησε ο ξεριζωμός των Ποντίων και των Μικρασιατων!
    Κι όσο εμείς αφήνουμε κενό στο μάθημα της Ιστορίας μας, θα έρθουν άλλοι να το καλύψουν με γενικεύσεις και συμψηφισμους!

  5. κουτση μαρια
    11 Νοεμβρίου 2019 at 22:35

    Aβραάμ Ελβανίδης ( ήρθε στην Ελλάδα από τον Πόντο):

    «Από το χωριό το Kαράτζορεν του Πόντου βγήκαμε με την ανταλλαγή εκατόν δεκατέσσερις οικογένειες. Aπό τη Mερσίνα φύγαμε δυο αποστολές. H πρώτη αποστολή πήγε στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στην Άνω Bροντού Σερρών.
    H δεύτερη αποστολή, από τον Aϊ-Γιώργη του Πειραιά, πήγε με το πλοίο στο Bόλο. Tα Φάρσαλα είπαν ότι στην περιοχή τους δεν υπάρχουν πρόσφυγες και να έρθουν να εγκατασταθούν. Έτσι ήρθαμε στα Φάρσαλα. Tο 1924 έγινε αυτό, τέλη Oκτωβρίου (…) Eίχαμε αρρώστιες, δεν μας σήκωσε το κλίμα. O τόπος όπου χτίσαμε το συνοικισμό μας ήταν τσιφλίκι της Nομικίνας. Δεν ξέρω ποια ήταν. Aσχολούμαστε με τη γεωργία, δημητριακά, επίσης και βαμβακοκαλλιέργεια.
    Όταν πρωτοήρθαμε, δεν ήξερε ο κόσμος ελληνικά. Oι ντόπιοι μας κορόιδευαν, μας έλεγαν τουρκόσπορους. Έλεγαν ότι ήρθαμε και στένεψε ο τόπος τους. Αυτοί ήταν κακομοίρηδες. Εμείς καθόμασταν στο καφενείο παρέα δέκα άντρες. Βάζαμε και οι δέκα τα πακέτα μας με τα τσιγάρα που ανοίγαμε πάνω στο τραπέζι. Οι ντόπιοι απορούσαν: «Βρε, δέκα πακέτα τσιγάρα. Μήπως τα πουλάτε;…».

    Κατίνα Εμφιετζή-Μητσάκου ( Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία τριών ετών. Η μαρτυρία της στηρίζεται σ’ αυτά που της περιέγραψε η μητέρα της Αναστασία. Ο πατέρας της, Ιορδάνης Εμφιετζής, εκτελέστηκε από τον τουρκικό στρατό. Ως Τούρκος υπήκοος κλήθηκε να υπηρετήσει σ’ αυτόν. Λιποτάκτησε , τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν. Τα όσα υπέφερε η οικογένειά της τα περιέγραψε λίγο πριν πεθάνει ):Βγήκαμε στη Ραιδεστό με το καράβι, κατεβήκαμε και ξανά πάλι στο τρένο για την Αδριανούπολη. Ο κόσμος εκεί είχε ξεσηκωθεί να υποδεχτεί τους πρόσφυγες, αλλά έγινε φασαρία με τους Τούρκους, κι αναγκαστήκαμε να μπούμε πάλι στα τρένα. Δεν χωρούσανε όλοι κι ανεβήκανε ακόμα και πάνω στις σκεπές. Κι έτσι ήρθαμε στην Ελλάδα… Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, στα στρατόπεδα που μένανε παλιά οι Άγγλοι στρατιώτες στον ευρωπαϊκό πόλεμο. Εκεί πάλι, είχαν αφήσει πολεμοφόδια. Κάθε μέρα γίνονταν εκρήξεις. Πεθαίνανε παιδιά που πειράζανε ό,τι βρίσκανε. Έσκαγαν οι οβίδες και είχαμε θανάτους πολλούς. Κάποια φορά, η μητέρα με τον Ζαχαρία και οι θείοι μου γύριζαν τη Θεσσαλονίκη να νοικιάσουν σπίτι. Μα, έλεγα στη μητέρα μου μετά, στην κατάσταση που ήσασταν, βρωμεροί, τσαλακωμένοι, πατημένοι, ποιος θα σας νοίκιαζε σπίτι; Ποιος θα εμπιστευόταν έναν πρόσφυγα; Η εγκατάσταση στην Ελλάδα: τα πρώτα χρόνια και ο ρατσισμός Κι έτσι πήγαμε στα Σέρρας – μας είχαν πει ότι εκεί είχε άδεια σπίτια – και στην αρχή μείναμε σ’ ένα αρχοντικό. Του «Αλή πασά», έτσι το λέγανε. Στη σάλα καθόταν μια οικογένεια, στα δωμάτια μια άλλη… Στη συνέχεια χτίσαμε σπίτι, αλλά ούτε παράθυρα ούτε κουφώματα είχε γιατί δεν υπήρχε ξυλεία. Το μισό δωμάτιο δεν είχε πάτωμα. Φέρνανε ξυλεία αλλά πού να φτάσει για όλον αυτό τον κόσμο που ήθελε να χτίσει!Αλλά κι αφού ήρθαμε στα Σέρρας, οι ντόπιοι δε μας θέλανε. Πήγαινε ο θείος να πάρει ζάχαρη για το τσάι και δεν του δίναν. Κάρβουνα δεν δίναν σε πρόσφυγα! Να, ο ρατσισμός πώς ήταν! Εγώ μέχρι που τέλειωσα το σχολείο, στην Ελλάδα, βιβλία δεν είχα, εκτός από το αναγνωστικό κι ένα βιβλίο φυσικής! Η ιστορία ήταν ένα τεύχος σαν κόμικς, ούτε γραμματική είχα, τα μαθηματικά μας τα ‘λεγαν προφορικά και τα σημειώναμε. Κι εγώ έπαιρνα και διάβαζα από τα βιβλία των αγοριών, που τα είχαν φέρει από την πατρίδα, γιατί εκεί είχαν όλα τα βιβλία, είχαν και σάλπιγγες και κάνανε και μουσική! Μόνο τις σάλπιγγες δεν μπόρεσαν να φέρουν! Όλα τα είχαμε στην πατρίδα!». Kαθώς είμαι και γω προσφυγικής κατατγωγής όλε ςοι μνήμες των προγόνων μου είχαν να κάνουν με το πόσο απάνθρωπα τους φέρθηκαν οι ντόπιοι στην Ελλάδα, πόσο τους εκμεταλλεύτηκαν πόσο ξένοι ένιωθαν μέχρι τα τελευταία τους. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, όχι λίγες, αλλά σε γενικές γραμμές η αντιμετώπιση ήταν εχθρική. Ας αντιμετωπίσουμε την αλήθεια για να διδαχθούμε από αυτήν

  6. Αντώνης
    11 Νοεμβρίου 2019 at 22:48

    Το τραγικό είναι, ότι όλοι αυτοί που δεν αποδέχτηκαν ποτέ τους Έλληνες του Ποντου και της Μικρασιας, είναι αυτοί που δήθεν σήμερα αποδέχονται τους μετανάστες!
    Ίσως γιατί όταν θεωρείς τους άλλους κατώτερους ικανοποιήσεις την δική σου αυταρεσκια του ανώτερου και ξεχωριστού!, και θέλεις κοινό για να παίξεις τον ανώτερο ρόλο σου!
    Λες και δεν ξέρουμε, λες και δεν ζήσαμε, λες και δεν ακούσαμε να μας αποκαλούν Τούρκο σπόρους!
    Υποκρισία και τίποτα άλλο!

    • κρανέτας
      12 Νοεμβρίου 2019 at 11:10

      Υπάρχουν και μερικοί απόγονοι προσφύγων που »υποστηρίζουν» τους μετανάστες »παντός λόγου και αιτίας,είτε με χαρτιά ή χωρίς»,ίσως γιατί και οι ίδιοι και τα παιδιά τους μετανάστευσαν (και,υπόψην,καμμιά,μα καμμιά διαφορά δεν βρίσκω στ’ ότι »εμείς μπήκαμε νόμιμα κι αυτοί παράνομα στη χώρα»,ίσως λόγω ιδεολογίας πως ο κόσμος όλος ανήκει σ’ όλους (παίρνουμε συνάμα και το χαρτζηλικάκι μας απ’ το αφεντικό τον Σόρος…),κι ότι είναι απολύτως θεμιτό ο καθένας να προσπαθεί να καλυτερέψει τη ζωή του και της οικογένειάς του,με κάθε τρόπο.

  7. κουτση μαρια
    11 Νοεμβρίου 2019 at 22:51

    πάντως ο οικονομολόγος έχει καταλάβει ότι δεν μιλάμε για ένα κάμπ στο οποίο συμμετέχει ο δήμος αλλά για μία σύμβαση ΙΔΙΩΤΗ με το κράτος;

    πως δηλαδή θα επέμβει με οποιοδηποτε τρόπο ο δήμος σε μια σύμβαση ιδιώτη σε νόμιμη πράξη με το κράτος;

    άλλωστε οι συμβάσει δημοσιεύονται στην ΔΙΑΥΓΕΙΑ. όποιος κάνει σύμβαση με το δημόσιο υπάρχει εκεί

  8. 19 Νοεμβρίου 2019 at 18:29

    Τα ολόθερμα συγχαρητήριά μου κ.Τσιφτσιάν, για την λεβεντιά σας και για το λαμπρά δομημένο και άριστα διατυπωμένο, εξαιρετικό από κάθε άποψη μαστιγωτικό κείμενό σας, την γεύση του οποίου διεκδικούν με λόγους και έργα πάρα πολλοί, δυστυχώς, δυσώνυμοι «Ελευθερίου» στον δύσμοιρο τόπο μας.
    Σας συγχαίρω και για τις ρίζες σας. ΄Εχω μεγάλη εκτίμηση και με τους δυο κλάδους, που αντιπροσωπεύουν κάποιαν ακόμη ελπίδα για τον ελληνισμό.
    Ο Αρμενικός λαός είναι πράγματι αδελφός λαός. Μεγάλωσα γείτονας του,στον συνοικισμό Αρμενίων προσφύγων στο Δουργούτι (σήμερα Νέο Κόσμο), στην Αθήνα
    και μοιράστηκα την φτώχεια τους ,τον φιλάνθρωπο Γιατρό τους, τον αείμνηστο Κύριο Μινασιάν, και την αγωνιστική κοινωνική τους άνοδο, σε εμβόλιο υγείας, ευφυίας και πατριωτισμού στο σώμα της χώρας μου.
    Το ποντιακό στοιχείο αποτέλεσε ένα αντίστοιχο ισχυρό εμβόλιο. Δυστυχώς η ακατάσχετη εισβολή Δυτικών μικροβίων έχουν καταστήσει την ίαση φοβούμαι ακατόρθωτο θαύμα.
    Αγωνισθείτε πάντως, διότι ανήκετε στους προικισμένους ολίγους με τα αναγκαία εφόδια, υπάρχει πάντοτε η ελπίδα της αναστάσεως και πάντως ο Αγώνας είναι η δικαίωση της ζωής μας. Αγωνίζομαι (για την πνευματική και ηθική μου ανάταση) Άρα Δικαιούμαι να Υπάρχω.
    Μέ βαθειά εκτίμηση

    • Πολίτης
      20 Νοεμβρίου 2019 at 18:40

      μπα; το ποντιακό στοιχείο; οι τουρκόσποροι και οι παστρικιές; οι σμυρνιές και οι ορλούδηδες;
      που όπως είπαν οι κάτοικοι των Βρασνών «εμείς κατοικούμε 2000 χρόνια εδώ δεν ήρθαμε από την Μικρά Ασία»

      η λήθη είναι η μητέρα κάθε καταστραφής. Η μετανάστευση θρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό, την ανθρωπότητα
      Η μισαλοδοξία και ο ρατσισμός όσο και εάν καλύπτεται με βαρύγδουπες κούφιες φράσεις, υπάρχει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.