Παράξενοι «κανόνες» για τις φανέλες, κάλτσες, κολάν και τα αξεσουάρ που οι παίκτες ακολουθούν… χωρίς να το φωνάζουν κιόλας.
Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα γεμάτο συστήματα και αυτοματισμούς σε επίθεση και άμυνα. Όμως υπάρχει κι ένα άλλο σύστημα πιο σιωπηλό, που δεν θα το βρεις σε κανονισμούς ούτε σε playbook. Είναι ο άγραφος ενδυματολογικός κώδικας. Δεν μιλάμε για το τι επιτρέπεται ή απαγορεύεται επίσημα από τη FIBA π.χ., αλλά για μικρές συνήθειες, τελετουργικά και περίεργες λεπτομέρειες που παίκτες όλων των επιπέδων υιοθετούν, επειδή έτσι νιώθουν καλύτερα, πιο μέσα στο παιχνίδι και, όπως λένε και μερικοί από αυτούς, πιο έτοιμοι να κερδίσουν.
Από τα υποτιμημένα φανελάκια μέχρι τις κάλτσες που «πρέπει» να κάθονται ακριβώς στο σωστό ύψος, αυτός ο κώδικας μοιάζει με ένα κοινό και αρχέγονο μυστικό. Όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει, λίγοι μιλούν για αυτά ανοιχτά.
Φανελάκι κάτω από την εμφάνιση. Από μέσα άνεση, απέξω εμφάνιση
Το t-shirt ή το φανελάκι κάτω από το jersey είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο κομμάτι. Επισήμως, σε πολλά πρωταθλήματα σαν το NBA, υπάρχουν προδιαγραφές για το χρώμα ή το μήκος, όμως η πραγματική φάση κρύβεται αλλού, στο πώς σε κάνει να νιώθεις. Παρεμπιπτόντως αγορές για το πιο διάσημο πρωτάθλημα μπάσκετ του πλανήτη μπορείς να βρεις στο στοιχημα μπασκετ NetBet.
Κάποιοι το φοράνε η φανέλα, για να μην γλιστράει, άλλοι για να τραβάει τον ιδρώτα και κάποιοι απλά επειδή τους δίνει μια αίσθηση προστασίας. Είναι σαν να λες είμαι οκ άνετος, ας παίξω το μπάσκετ που ξέρω τώρα, αφού «η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά».
Κάλτσες. Το ύψος τους δεν είναι καθόλου τυχαίο
Αν παρατηρήσεις προσεκτικά, θα δεις ότι οι κάλτσες δεν είναι απλά κάλτσες. Είναι μια δήλωση. Άλλοι τις θέλουν ψηλές, σχεδόν μέχρι τη γάμπα και πιο πάνω. Άλλοι τις κρατούν στο μέσο. Και υπάρχουν και οι μίνιμαλ καταστάσεις που προτιμούν χαμηλές, αρκεί να μην ενοχλούν στον αστράγαλο.
Ο άγραφος κανόνας εδώ είναι η συνέπεια. Μόλις βρεις το σωστό ύψος, δύσκολα το αλλάζεις. Γιατί; Επειδή στο παρκέ, όταν όλα κινούνται full γρήγορα, δεν θέλεις τίποτα να σου τραβάει την προσοχή. Μια κάλτσα που γλιστράει ή μια ραφή που τρίβεται πάνω στο πόδι σου, μπορεί να γίνει μια ενοχλητική κατάσταση μέσα στο μυαλό σου. Και στο τέλος της ημέρας, τι λέει ο λαός; «Όποιος κοιτάει τα μικρά, χάνει τα μεγάλα».
Κολάν και εσωθερμικά. Μόδα ή ακόμη ένα εργαλείο;
Τα compression tights (κανονικά ή 3/4) έχουν περάσει από πολλές φάσεις, από μια περίεργη μόδα κάπου στα 00ς σε σχεδόν μια στάνταρ επιλογή. Οι παίκτες τα φορούν για ζεστασιά, για μια αίσθηση στήριξης, για να μειώσουν μικροενοχλήσεις, ή απλά γιατί τους αρέσει το δέσιμο που νιώθουν στους μυς.
Ο άγραφος κανόνας εδώ μιλάει για την περίσταση. Σε κρύα γήπεδα ή σε προπονήσεις, είναι πολύ πιο συνηθισμένα. Σε παιχνίδια υψηλής έντασης, πολλοί τα επιλέγουν επειδή αισθάνονται πως το σώμα είναι πιο δεμένο. Δεν είναι καμιά μαγική συνταγή, αλλά λειτουργεί σαν ένα reminder. Το φοράς και μπαίνεις σε αγωνιστικό mode. «Όπως στρώνεις, θα κοιμηθείς» και όπως ντυθείς, θα παίξεις. Μπορεί και όχι, προχωράμε.
Μανίκια, κορδέλες, περικάρπια και φυσικά τα γούρια
Τα shooting sleeves και τα μανίκια συμπίεσης είναι από τα πιο χαρακτηριστικά. Άλλοι τα βάζουν για ζέσταμα στον αγκώνα, άλλοι για μια αίσθηση σταθερότητας, άλλοι επειδή τους αρέσει το look απλά. Κορδέλες στο κεφάλι, περικάρπια, ακόμα και μικρές ταινίες στα δάχτυλα εμφανίζονται συχνά πυκνά, ειδικά σε παίκτες που θέλουν να νιώθουν έτσι μια ασφάλεια και ότι είναι προστατευμένοι.
Και μετά υπάρχει το κομμάτι που κανείς δεν παραδέχεται εύκολα και δεν είναι άλλο από τα γούρια. Το ίδιο περικάρπιο σε όλους τους αγώνες, η ίδια κορδέλα, η ίδια σειρά στο ντύσιμο πριν το τζάμπολ. Δεν είναι πάντα δεισιδαιμονία, για να προλάβουμε κάποιους, συχνά είναι απλά μια ρουτίνα. Και αυτό γιατί η ρουτίνα σε ηρεμεί, σου δίνει έλεγχο σε ένα περιβάλλον όπου τίποτα δεν είναι από πριν στάνταρ.
Γιατί κανείς δεν το ομολογεί ανοιχτά;
Αυτό είναι μάλλον γιατί αυτά τα πράγματα μοιάζουν μικρά, σχεδόν έτσι χαβαλετζίδικα. Κι όμως, είναι κομμάτι της αγωνιστικής ταυτότητας. Οι παίκτες σπάνια θα παραδεχτούν ότι ένα συγκεκριμένο φανελάκι ή ένα sleeve τους κάνει να νιώθουν πιο σίγουροι. Αλλά στο μπάσκετ και σε πολλά άλλα αθλήματα, η αυτοπεποίθηση χτίζεται και από τα ασήμαντα καμιά φορά.
Τελικά, ο άγραφος ενδυματολογικός κώδικας είναι μια μορφή προσωπικής επικοινωνίας. Ένας τρόπος να πεις στο σώμα και στο μυαλό σου, είμαστε έτοιμοι, για πάμε. Και όταν το παιχνίδι κρίνεται σε μία κατοχή, «όλα μετράνε», ακόμα κι αυτά για τα οποία δεν γίνεται λόγος ποτέ στα αποδυτήρια.
