Η απόφαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να προχωρήσει στην απαγόρευση χρήσης των social media για παιδιά κάτω των 15 ετών από την 1η Ιανουαρίου 2027, είναι από εκείνες τις πολιτικές κινήσεις που δεν γίνονται για να είναι αρεστές, αλλά για να είναι σωστές. Σε μια εποχή όπου το εύκολο είναι να χαϊδεύεις αυτιά και να αποφεύγεις το πολιτικό κόστος, αυτή η επιλογή δείχνει ξεκάθαρα ότι υπάρχουν ακόμη αποφάσεις που λαμβάνονται με γνώμονα το μέλλον και όχι την επόμενη μέρα των αντιδράσεων.
Δεν μιλάω θεωρητικά. Μιλάω ως πατέρας τεσσάρων παιδιών, 17, 16, 8 και 5 ετών. Βλέπω καθημερινά αυτό που πολλοί αποφεύγουν να πουν ανοιχτά. Τα social media δεν είναι απλώς ένα εργαλείο επικοινωνίας, είναι ένας μηχανισμός που επηρεάζει συνειδήσεις, διαμορφώνει συμπεριφορές και σε πολλές περιπτώσεις εγκλωβίζει παιδιά σε έναν κόσμο σύγκρισης, πίεσης και εξάρτησης πριν καν προλάβουν να χτίσουν χαρακτήρα. Τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν ήδη εκτεθεί σε αυτό το περιβάλλον και όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη. Άγχος, αποσπασμένη προσοχή, ανάγκη για επιβεβαίωση μέσα από μια οθόνη. Τα μικρότερα όμως είναι ακόμη στο σημείο που μπορείς να προλάβεις τα πράγματα. Εκεί είναι το πραγματικό στοίχημα.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η κοινωνία για χρόνια έκανε ότι δεν βλέπει. Οι γονείς πολλές φορές από αδυναμία ή από έλλειψη χρόνου άφησαν το κινητό να γίνει “εύκολη λύση”. Η πολιτεία έπρεπε να βάλει όρια. Και στο μεταξύ, μια ολόκληρη γενιά μεγάλωνε μέσα σε έναν ψηφιακό κόσμο χωρίς κανόνες. Σήμερα όμως η επιστήμη είναι ξεκάθαρη. Η υπερβολική χρήση οθόνης επηρεάζει τον ύπνο, τη συγκέντρωση, την ψυχολογία και τη συνολική ανάπτυξη των παιδιών. Δεν πρόκειται για υπερβολή, ούτε για τεχνοφοβία. Πρόκειται για πραγματικότητα που τη βλέπουμε μπροστά μας κάθε μέρα.
Αυτή η απόφαση λοιπόν δεν είναι απλώς μια απαγόρευση. Είναι ένα μήνυμα. Ότι κάποια στιγμή μια χώρα πρέπει να σταματήσει να ακολουθεί και να αρχίσει να ηγείται. Ότι η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Ότι τα όρια δεν είναι περιορισμός, είναι προϋπόθεση ελευθερίας. Και ναι, θα υπάρξουν αντιδράσεις. Είναι λογικό. Κάθε αλλαγή που βάζει κανόνες σε κάτι που είχε ξεφύγει, θα προκαλέσει αντίσταση. Αλλά ο ρόλος της πολιτικής δεν είναι να είναι ευχάριστη. Είναι να είναι χρήσιμη και ουσιαστική.
Η ουσία είναι μία. Τα παιδιά δεν χρειάζονται περισσότερη οθόνη. Χρειάζονται περισσότερο χρόνο, περισσότερη επαφή με την πραγματική ζωή, περισσότερες εμπειρίες που δεν μετριούνται σε likes και views. Χρειάζονται όρια, γιατί μέσα από αυτά χτίζεται η προσωπικότητα. Και αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για το μέλλον αυτού του τόπου, τότε πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί. Από τα παιδιά μας.
Στο τέλος της ημέρας, δεν κρίνεται απλώς μια πολιτική επιλογή. Κρίνεται αν έχουμε το θάρρος, ως κοινωνία και ως πολιτεία, να προστατεύσουμε τη νέα γενιά πριν να είναι αργά.
