Πώς γίνεται αυτό που κάποτε ήταν τύχη και δώρο για τον τόπο μας σήμερα να είναι πληγή !
Κι όμως γίνεται !
Στο Διλοφο που ανήκει στον Δήμο Βοΐοθ και στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας , οι περίφημοι ντόπιοι μάστορές του έχτισαν το 1844 την τρίκλιτη βασιλική λιθόκτιστη εκκλησία και για 166 χρόνια λειτουργούσε ακατάπαυστα και μάλιστα υπήρχε και συλλογή ιερών κειμηλίων και εικόνων του 16ου-19ου αιώνα.
Δυστυχώς για το Βόιο και περισσότερο για τους Διλοφίτες η εκκλησία κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκε «μνημείο» κι έσπευσαν οι «αρμόδιοι» να το συντηρήσουν. Προφανώς δεν ήταν Βοϊώτες μάστορες της πέτρας που γνώριζαν και σέβονταν τα μυστικά του τόπου με αποτέλεσμα σε πολύ λίγο χρόνο από την «συντήρηση» τα θεμέλια της να γεμίσουν νερά και να επέλθει η καταστροφική καθίζηση το 2010.
Από τότε μέχρι σήμερα, βλέπουμε το αριστούργημα, που άντεξε 166 χρόνια, σε 16 χρόνια να γίνεται χάλασμα και γκρεμίδια. Αν περάσετε κι ακούσετε αναστεναγμούς να ξέρετε δεν είναι ο αέρας στα χαλάσματα, είναι οι ψυχές των βοϊωτών μαστόρων που θρηνούν.
Μια ανοιχτή πληγή για τους κατοίκους του χωριού και μια ντροπή για ολόκληρο τον Δήμο Βοΐου, την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, την Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, το Υπουργείο Πολιτισμού, την Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης και όποιον άλλο είναι υπεύθυνος για την αποκατάστασή της.
Μια πληγή αιμάσσουσα η οποία συνεχώς μεγαλώνει και κάθε λίγο και λιγάκι την σκεπάζουν με τσιρότα από πλαστικό κι αυτή κακοφορμίζει και πυορροεί, υπενθυμίζοντας την ανικανότητα ή την αδιαφορία των ιθυνόντων.
Το Διλοφο έχει την «ατυχία» και την μοίρα του μικρού χωριού με τους λιγοστούς κατοίκους/ψηφοφόρους και τα ακόμη λιγότερα έσοδα.
Η ειρωνείαείναι ότι μετά από έρανο μαζεύτηκαν αρκετά χρήματα και με τη βοήθεια του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είχε γίνει μελέτη αποκατάστασης και αν επέτρεπαν στους ντόπιους μαστόρους η εκκλησία θα είχε γίνει! Αλλα όχι! Χρειαζόμαστε, λένε , επειδή είμαστε «μνημείο» -για κακή μας τύχη- διάφορες ανευθυνο-υπεύθυνες αδειοδοτήσεις/προφάσεις, οι οποίες ωστόσο ούτε δίνονται ούτε και πρόκειται να δοθούν διότι δεν υπάρχει η βούληση.
Έτσι μένουμε με την ανοιχτή και κακοφορμισμένη πληγή στη μέση του χωριού να μας θυμίζει κάθε μέρα πως όποιος δεν συγκαταλέγεται σε «προνομιακές» ομάδες αφήνεται στο έλεος του χρόνου, της αδιαφορίας και την ανικανότητας των κρατικών και τοπικών αρχών.
Στις φωτογραφίες το πριν και το μετά … πως ήμασταν και πως μας κατάντησαν !»
