Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Αφροδίτης Κοΐδου με τίτλο «Στα καφενεία του καιρού» από τις Εκδόσεις Παρέμβαση. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή που αποτελεί ένα τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο ταξίδι μέσα από μικρές στιγμές καθημερινότητας, μνήμης και περιπλάνησης. Με φόντο καφενεία, σταθμούς, λιμάνια και τόπους πραγματικούς ή συμβολικούς, τα ποιήματα συναντούν ανθρώπους μοναχικούς, ερωτευμένους, ταξιδιώτες και ονειροπόλους, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη νοσταλγία, την απώλεια, τη φιλία και την ελπίδα. Με λόγο λιτό, στοχαστικό και γεμάτο εικόνες, η ποιήτρια μετατρέπει τον καφέ, τη σιωπή, τη μουσική και τις τυχαίες συναντήσεις σε αφορμές υπαρξιακής αναζήτησης, συνθέτοντας μια ατμοσφαιρική ποιητική διαδρομή όπου ο χρόνος, οι αναμνήσεις και οι άνθρωποι αφήνουν το διακριτικό αλλά ανεξίτηλο αποτύπωμά τους.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά αναλυτικότερα για το έργο της και καταθέτει τις σκέψεις της γύρω από την τέχνη της γραφής.
Ερωτήσεις: Φιλιώ Μπτούρη- Το βιβλίο σας έχει τον ιδιαίτερο τίτλο «Στα καφενεία του καιρού». Τι συμβολίζουν για εσάς τα καφενεία και γιατί τα επιλέξατε ως κεντρικό στοιχείο της ποιητικής σας συλλογής; Η συλλογή αυτή προήλθε από συγκέντρωση διαφόρων ποιημάτων σχετικών με τα καφενεία, σαν τόπος και χώρος, από την σωρεία της παλιάς συνήθειας να μεταφέρω στο χαρτί λέξεις, φράσεις, κομμάτια ζωής δικά μου και άλλων, σακούλες ονείρων, ημερολόγια όχι μόνο καταστρώματος αλλά και φορτίων από τα αμπάρια και τα ύφαλα του πλοίου της ζωής. Από όλα αυτά, καθώς διαβαίνει ο καιρός, σχηματίστηκε ικανός αριθμός ποιημάτων που είχαν κοινό πλαίσιο τον χώρο του καφενείου, ώστε να αποτελέσουν ξεχωριστή ενότητα και να εκδοθούν με τίτλο της συλλογής «Στα καφενεία του καιρού»
Το καφενείο είναι χώρος, οριοθετημένος εξωτερικά, ώστε να γίνει λημέρι αναπαύσεως σώματος και ψυχής αλλά και τόπος ανοικτός για συνεύρεση με φίλους και εχθρούς, τόπος ανταλλαγής ιδεών και απόψεων, προσφοράς, διαπραγματεύσεων, τόπος κίνησης, συγκίνησης ή και αδράνειας. Εκεί μπορείς να αναμετρηθείς με το εγώ και το εσύ, με το θέλω και το πρέπει, με τον ίδιο σου τον εαυτό ή τα κομμάτια του ή με τον άλλον, όπως είναι πραγματικά ή νομίζεις ότι είναι, όταν είναι μαζί σου στον χώρο ή τον φαντάζεσαι. - Οι πρωταγωνιστές των ποιημάτων σας μοιάζουν γνώριμοι και αληθινοί: ταξιτζήδες, μουσικοί, μοναχικοί θαμώνες, φίλοι, ταξιδιώτες. Είναι πρόσωπα που συναντήσατε πραγματικά ή λειτουργούν περισσότερο συμβολικά; Οι πρωταγωνιστές των ποιημάτων είναι όλοι οι παραπάνω γνωστοί και άγνωστοι άνθρωποι, σαν εμένα κι εσάς, άνθρωποι που κάθονται στο ίδιο τραπέζι ή σε κάποιο άλλο, πρόξενοι σκέψεων και αισθημάτων που περιμένουμε ή έρχονται αναπάντεχα, όταν τυχαία γεγονότα ή συνειρμοί προκαλούν το θυμικό και το μυαλό μας. Μπορεί, λοιπόν, να είναι πρόσωπα πραγματικά ή φανταστικά, καθώς ο χώρος μιλάει γι’ αυτούς που πέρασαν, άφησαν το αποτύπωμά τους και χάθηκαν στον χρόνο· ή μπορεί να είναι ο ίδιος ο χώρος και η ατμόσφαιρα, που σε προσκαλούν να τα δημιουργήσεις.
-Στο έργο σας συνυπάρχουν η νοσταλγία, η τρυφερότητα αλλά και μια βαθιά κοινωνική και ιστορική ευαισθησία. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς η ποίηση να συνομιλεί με την εποχή της;
Η ποίηση συνομιλεί με όποια εποχή θέλει. Προσωπικά, νομίζω πως συνομιλεί με την σημερινή εποχή κυρίως, που δεν παύει όμως να πατάει στο χθες και να βλέπει ή να ονειρεύεται το αύριο. Η σημερινή συνομιλία εμπεριέχει όλα αυτά τα στοιχεία. Αλίμονο αν είχε κολλήσει στο παρελθόν ή πετούσε στο αύριο, αγνοώντας το κυρίως παρόν. Κι αν αναφέρεται σε γεγονότα πραγματικά ή υποθετικά (φανταστικά) του παρελθόντος, δεν μένει σ’ αυτό. Εξαργυρώνει την ανάμνηση του χθες με την σοφία, που όσο μεγαλώνουμε ελπίζουμε να μεγαλώνει. Όποια προσκόλληση στο πριν ή στο μετά ενέχει κίνδυνο ασθένειας!- Οι στίχοι σας χαρακτηρίζονται από απλότητα στην έκφραση αλλά με μεγάλη συναισθηματική δύναμη. Είναι συνειδητή επιλογή να αποφεύγετε την “δύσκολη” ή επιτηδευμένη ποίηση; Παρότι έχω διαβάσει αρκετή επιτηδευμένη και δύσκολη ποίηση, ποτέ δεν επεδίωξα να ασχοληθώ δημιουργικά με αυτό το είδος. Ίσως γιατί χρειάζεται άλλου είδους εκπαίδευση και νοοτροπία, ή άλλου είδους θεώρηση ζωής. Είμαι άνθρωπος απλός και πρακτικός, αφού το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου είχε να κάνει με τον άλλο άνθρωπο και μάλιστα τον ασθενή. Εκεί δεν μπορείς να είσαι δύσκολος και επιτηδευμένος, είναι επικίνδυνο. Έτσι γράφω όπως είμαι και συνήθως εξηγώ τι θέλω να πω. Φυσικά το ποίημα, όπως και ο λόγος, μπορεί να έχει πολλές προεκτάσεις κι αναγνώσεις (ο καθείς και τα όπλα του). Το δύσκολο, αν το υποψιαστείς το βρίσκεις, αλλιώς χαίρεσαι το απλό.
- Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε ένα ποίημα από τη συλλογή που σας εκφράζει περισσότερο αυτή την περίοδο της ζωής σας, ποιο θα ήταν και γιατί;
Το «Χάνι του Όθωνα» και το « Έφεσος 1914» για όλους τους παραπάνω λόγους. - Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο «Στα καφενεία του καιρού»;
Ένα χαμόγελο ασυναίσθητα στα χείλη, την χαρμολύπη στη σκέψη και μία αύρα αγάπης στην καρδιά.
