Μια νέα πραγματικότητα αναδύεται σταδιακά στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας, που αποτέλεσε για δεκαετίες ένα από τα βασικότερα ηλεκτροπαραγωγικά κέντρα της χώρας. Μια περιοχή πλούσια σε κοιτάσματα λιγνίτη, που έδωσε ενέργεια, φως, θέρμανση όχι μόνο στους κατοίκους της, αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Οι εποχές όμως αλλάζουν και ο λιγνίτης, που εκτός από τα θετικά του έχει και πολλά αρνητικά, με κυριότερο τη ρύπανση και επιβάρυνση του περιβάλλοντος, έχει πλέον τεθεί στο περιθώριο του ενεργειακού μείγματος, με το φυσικό αέριο και τις ΑΠΕ να έχουν πάρει τη θέση του ως κυρίαρχες πηγές.
Μια μεγάλη ιστορία
Η καθοριστική συμβολή του ωστόσο στον εξηλεκτρισμό και την ανάπτυξη της χώρας δεν μπορεί να διαγραφεί. Λίγα μόλις χρόνια μετά την ίδρυση της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) τον Αύγουστο του 1950, είχε καταστεί αναγκαία η αξιοποίηση των λιγνιτοφόρων κοιτασμάτων λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Η συστηματική εκμετάλλευσή τους άρχισε το 1951 από το υπόγειο Ορυχείο Αλιβερίου, επεκτάθηκε το 1955 στο λεκανοπέδιο της Πτολεμαΐδας και το 1969 στη λεκάνη της Μεγαλόπολης. Ηδη από το τέλος της δεκαετίας του ’60, πάνω από το 95% του πληθυσμού είχε ηλεκτροδοτηθεί με ηλεκτρική ενέργεια που παραγόταν κατά 80% από εγχώριους πόρους και κυρίως από λιγνίτη, ο οποίος δικαίως αναδείχθηκε σε «εθνικό καύσιμο».
Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr

























