Η ποίηση ανήκει στις ρωγμές του χρόνου. Εκεί όπου ο λόγος επιμένει να υπάρξει, ακόμη κι όταν όλα γύρω του βιάζονται να περάσουν.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης -που μετράει κάπου τρεις δεκαετίες- δεν είναι μια τυπική επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος δεν συγκροτείται μόνο από γεγονότα, αλλά κι από τις λέξεις που τα ερμηνεύουν. Από φωνές που βρίσκουν τρόπο να ειπωθούν, από σιωπές που μετατρέπονται σε νόημα.
Η ποίηση μετακινείται. Βγαίνει από τη σελίδα, καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο, συναντά τον περαστικό, συνομιλεί με την πόλη. Μπορεί να εμφανιστεί μέσα σ’ ένα φορτηγό που διασχίζει τόπους, σ’ έναν περίπατο παιδιών ανάμεσα σε βιβλιοπωλεία, σε μια βραδιά όπου οι φωνές ενώνονται κι η ανάγνωση γίνεται κοινή εμπειρία.
Αυτή η μετακίνηση δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι βαθιά κοινωνική. Η ποίηση λειτουργεί ως ένας μηχανισμός σύνδεσης. Ενεργοποιεί κοινότητες, ενισχύει την αίσθηση του ανήκειν, δημιουργεί χώρους συμμετοχής. Σε μια εποχή δύσκολη, όπου οι ταυτότητες επαναπροσδιορίζονται, ο πολιτισμός -και ειδικότερα η ποίηση- μπορεί ν’ αποτελέσει εκλεκτό εργαλείο συνοχής, δημιουργίας και άνθησης∙ έναν διακριτικό, αλλά ουσιαστικό ιστό που συνδέει ανθρώπους και εμπειρίες.
Η Κοζάνη συμμετέχει σ’ αυτή τη δυναμική μέσα από ένα σύνολο δράσεων που ενώνουν τον λόγο με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Το πάντα ανήσυχο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο, το δημιουργικό Πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας, το πολυδιάστατο Επιμελητήριο, η επίμονη Παρέμβαση -που από το 1997 διαμορφώνει μια σταθερή σχέση της πόλης με την ποίηση-, καθώς και το μελωδικό Δημοτικό Ωδείο και ο ιστορικός Σύνδεσμος Γραμμάτων & Τεχνών, συμβάλλουν, ο καθένας με τον τρόπο του, σ’ έναν συλλογικό εορτασμό υπό την πνευματική σκέπη της Εταιρείας Συγγραφέων, για ν’ αφήσουν την ποίηση να διασχίσει την πόλη και να βρει τον τρόπο της μέσα στους ανθρώπους. Η ποίηση κάθε 21 Μαρτίου βγαίνει από τη σελίδα στη ζωή.
Κι από θεωρία γίνεται πράξη.
Γίνεται πράξη κάθε φορά που βρίσκει χώρο να υπάρξει.
