Η εκδήλωσή μας ολοκληρώθηκε, αλλά δεν ήταν απλώς μια «πολιτιστική στιγμή». Ήταν μια πράξη παρουσίας, μια συλλογική αναπνοή. Μαζευτήκαμε έφηβες και έφηβοι για να μιλήσουμε για την τέχνη στην πόλη μας όπως τη ζούμε: ανήσυχη, ζωντανή, συχνά ξεχασμένη. Δεν ήρθαμε για να γεμίσουμε χώρο αντιθέτως ήρθαμε για να τον γεμίσουμε με σκέψη, φωνές και ερωτήματα. Κι όταν βρέθηκε ένας χώρος που μας χωράει, όλα κύλησαν αλλιώς. Χωρίς στεγανά, χωρίς πατερναλισμούς, χωρίς την αγωνία του «μέχρι εδώ».
Στον Κύκλο Χαμένων Καλλιτεχνών δεν ήμασταν θεατές αλλά διαμορφώσαμε τη συζήτηση, συγκρουστήκαμε δημιουργικά, αμφισβητήσαμε, ρωτήσαμε ποιος αποφασίζει τι αξίζει να ακουστεί. Μιλήσαμε για τον πολιτισμό ως δικαίωμα, για την πόλη ως ζωντανό σώμα και όχι ως βιτρίνα. Και εκεί φάνηκε πόσο πολύτιμο είναι το αυτονόητο: να υπάρχει χώρος που δεν φοβάται την ελευθερία και τις νέες φωνές.
Εντούτοις η δράση μας συνεχίζεται. Δεν περιμένει άδειες ούτε χειροκρότημα, θα συνεχίσουμε να ανοίγουμε συζητήσεις, να προκαλούμε σκέψεις, να γεμίζουμε όποιον χώρο μπορούμε, χωρίς να φωνάζουμε, αλλά με την ίδια επιμονή και αποφασιστικότητα. Γιατί η νέα γενιά δεν του μέλλοντος, είναι του τώρα. Και εμείς είμαστε εδώ, δημιουργούμε, αμφισβητούμε, ζούμε, μαθαίνουμε και συνεχίζουμε.
Ο κύκλος μπορεί να έκλεισε, αλλά όσα ξεκίνησαν εκεί δεν τελειώνουν. Κάθε συζήτηση, κάθε φωνή που σηκώνεται, κάθε πράξη που μένει, αφήνει ίχνη. Και αυτά τα ίχνη μας οδηγούν να ξαναβρούμε χώρο — κυριολεκτικά και μεταφορικά — για να υπάρχουμε όπως θέλουμε, εδώ και τώρα.
Κύκλος Χαμένων Καλλιτεχνών
