Σε δημοσίευμα που αναρτήθηκε σε ειδησεογραφικό site της περιοχής η Σαλώμη Θεοφυλάκτου γράφει αναφορικά με πρωτόδικη (δική μου η επισήμανση) δικαστική κρίση περί ενοχής μου από το Μονομελές Πλημ/δικείο Κοζάνης, την 4.3.2026. Στην εν λόγω δημοσίευση αποσιωπάται ότι η κρίση περί ενοχής συνοδεύθηκε με την αναγνώριση ελαφρυντικού, η επιβληθείσα ποινή ανεστάλη για χρονικό διάστημα τριών ετών, ενώ η υποχρέωση δημοσίευσης περίληψης αποσπάσματος της απόφασης (την οποία έσπευσε η γράφουσα να κάνει, κατά το δοκούν) γεννάται μετά την (τυχόν) τελεσίδικη κρίση της υπόθεσης και σε περίπτωση που δεν ανατραπεί στο δεύτερο βαθμό, από το Εφετείο, ή, δε ,χορηγηθεί ανασταλτικό αποτέλεσμα από τον Άρειο Πάγο, σε περίπτωση άσκησης αναίρεσης. Στην ίδια ανάρτηση, η γράφουσα αναφέρεται επίσης σε παραδοχές που (δήθεν, κατά την άποψή της), θα μπορούσε κάποιος να εκλάβει ότι δήθεν έγιναν δεκτές από το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση και ερμηνεύουν τους στόχους του επίμαχου δημοσιεύματος, με το οποίο το Μονομελές Πλημ/δικείο Κοζάνης ασχολήθηκε για σχεδόν τέσσερις ώρες.
Θα περίμενα να γίνει σεβαστό το δικαίωμα στα ευαίσθητα προσωπικά μου δεδομένα πριν η δικαστική κρίση γίνει αμετάκλητη, δεδομένου του βασικού αξιακού δικαιικού κανόνα ότι ουδείς θεωρείται ένοχος προ της αμετακλήτου καταδίκης του, κανόνα τον οποίο σίγουρα γνωρίζουν οι υπερασπιζόμενοι ελευθερίες και δικαιώματα… Μπορεί να είναι κατανοητή η έκφραση συγχαρητηρίων από μέρους της κυρίας Θεοφυλάκτου στα αδέλφια της δικηγόρους, καθώς και στους φίλους της, μάρτυρες του κατηγορητηρίου, δεν είναι κατανοητή όμως η παρουσίαση ισχυρισμών της, όπως π.χ. ότι το επίμαχο δημοσίευμα είχε στόχο την εμπορικότητα και τα likes, κατά τρόπο που θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί είναι μέρος του σκεπτικού της δικαστικής απόφασης, το οποίο δεν ανακονώθηκε προφορικά, ούτε κατέστη γνωστό (τουλάχιστον σε ότι αφορά εμένα) μέχρι σήμερα, αφού η απόφαση του Μονομελούς Πλημ/δικείου Κοζάνης δεν καθαρογράφηκε, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Όπως, επίσης, δεν είναι κατανοητή η αναφορά ότι η εν λόγω απόφαση είναι πρωτόδικη, μόλις στην τέταρτη παράγραφο του κειμένου της γράφουσας (και με μεγάλα διαστήματα παραγράφων), ώστε να μην καθίσταται αναγνώσιμη σε όποιον απλώς ‘’ανοίγει’’ τη δημοσίευση, χωρίς να διαβάσει το κείμενο μέχρι τέλους…
Επί της ουσίας τώρα, όλοι έχουμε εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη και στις αποφάσεις που εκφράζουν όλα τα δικαιοδοτικά της όργανα, μέχρι τον Άρειο Πάγο.
Τέλος, θα ανέμενε ίσως κανείς να διασταυρωνόταν η αλήθεια των όσων αναφέρονται στο δημοσίευμα της Σαλώμης Θεοφυλάκτου, όπου δεν παρουσιάζεται όλο το διατακτικό της απόφασης, όπως απαγγέλθηκε από το Δικαστήριο, ενώ, όπως προανέφερα, θα μπορούσαν να εκληφθούν ως δήθεν δικαιοδοτικές κρίσεις αναφορικά με το επίμαχο δημοσίευμα που αποτέλεσε το αντικείμενο της δίκης, ισχυρισμοί της γράφουσας, αναφορικά με τα κίνητρα από τα οποία δήθεν
“κατεχόμουν” κατά τη σύνταξη αυτού. Ιδίως δε, όταν με το δημοσίευμα της Σαλώμης Θεοφυλάκτου καταλογίζεται ‘’υπεροπτική επίδειξη δυνάμεως της 4ης εξουσίας των ΜΜΕ’’…. Ας είναι… Πάντοτε, η υποστήριξη του ορθού λόγου και της λογικής χρειαζόταν (και χρειάζεται) μεγαλοψυχία, παρρησία, θάρρος, εντομότητα και ειλικρίνεια.
Τέλος,πλέον, επιφυλάσσομαι για την άμεση άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός μου, προς πάσα κατεύθυνση, ειδικά μετά τα επώνυμα, άθλια και υβριστικά σχόλια που τις τελευταίες ώρες γράφονται στο διαδίκτυο.
