Εν έτει 2026 είναι απαράδεκτο, εξοργιστικό και επικίνδυνο να χάνονται ανθρώπινες ζωές με αυτόν τον τρόπο. Πόσο μάλλον στην Κοζάνη και στη Δυτική Μακεδονία, σε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που οφείλει να προστατεύει πρωτίστως τους πιο ευάλωτους.
Στον Σύλλογο Ατόμων με Αναπηρία Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης έχει περιέλθει ιδιαίτερα σοβαρή καταγγελία, σύμφωνα με την οποία άτομο με αναπηρία, ηλικίας περίπου 50 ετών, με σοβαρά προβλήματα υγείας, προσήλθε στο Γενικό Νοσοκομείο Κοζάνης ζητώντας ιατρική φροντίδα, χωρίς να γίνει δεκτό για
νοσηλεία.
Κατά τα καταγγελλόμενα, του ζητήθηκε να επιστρέψει στο σπίτι του. Παρά την κατάσταση της υγείας του, δεν έγινε δεκτός για παραμονή ή νοσηλεία και ο άνθρωπος κατέληξε μόνος στο σπίτι του.
Οφείλουμε να τονίσουμε ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο απολύτως μόνο στη ζωή, χωρίς οικογενειακό ή υποστηρικτικό περιβάλλον, καθώς οι γονείς του είχαν αποβιώσει. Η μόνη του συντροφιά ήταν η σκυλίτσα του. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το παράπονό του ήταν συνεχές και συγκλονιστικό:
«Ενώ παίρνουν όλο τον κόσμο, εμένα γιατί δεν με θέλουν;»
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: Πώς είναι δυνατόν ένα δημόσιο νοσοκομείο να μην κρατά για νοσηλεία ένα άτομο με αναπηρία και σοβαρά προβλήματα υγείας;
Πώς είναι δυνατόν η ανθρώπινη ζωή να εξαρτάται από το αν κάποιος έχει οικογένεια να τον στηρίξει;
Ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία Π.Ε. Κοζάνης δεν μπορεί και δεν θα σιωπήσει. Δεν αποδίδουμε αυθαίρετα ευθύνες, αλλά απαιτούμε άμεση, πλήρη και ουσιαστική διερεύνηση του περιστατικού από κάθε αρμόδιο φορέα. Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και η πρόσβαση στη δημόσια υγεία είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα.
Κάποια στιγμή οφείλουμε όλοι – θεσμοί, υπηρεσίες και κοινωνία – να λειτουργούμε πρώτα ως άνθρωποι.
Ευχόμαστε, αλλά κυρίως απαιτούμε, να είναι το τελευταίο περιστατικό αυτού του είδους.
