Mακεδονία: Οι πτυχές του σύγχρονου προβλήματος

tzekis22-300x264Του Κων/νου Τζέκη

Οποιοσδήποτε ασχοληθεί με το Μακεδονικό πρόβλημα θα έχει   ατελή  ενημέρωση αν δεν προχωρούσε προηγούμενα στη γνώση    των νεότερων χρόνων  και μάλιστα έως τον εμφύλιο πόλεμο. Αυτή την αποστολή θα την αναλάβουμε εμείς χωρίς εθνικισμούς και μνησικακίες με γνώμονα πως η ιστορία δεν πρέπει να αλλοιωθεί. Άλλωστε αυτό επιζητούμε και εμείς από τους γείτονες.

Τα νεώτερα, του   εμφύλιου, γεγονότα, είναι λίγο έως πολύ γνωστά. Τουλάχιστον αυτοί που ασχολούνται με το Μακεδονικό γνωρίζουν τις βασικές παραμέτρους του προβλήματος. Όμως τι συνέβη κατά τα προπολεμικά χρόνια είναι για πολλούς Έλληνες σχεδόν άγνωστα τα γεγονότα.

Πως φθάσαμε από ένα Ελληνοτουρκικό πρόβλημα που ήταν η απελευθέρωση της Μακεδονίας και η ενσωμάτωσή της με την Ελλάδα, να μετατραπεί σε Ελληνοβουλγαρικό και σε συνέχεια Ελληνοσκοπιανό ή στην αρχή του Ελληνοσερβικό πρόβλημα;

Θα πρέπει κατ αρχή να σημειωθεί ότι οι Σέρβοι, σε σύγκριση με τους Βουλγάρους, πολύ καθυστερημένα άρχισαν να αναπτύσσουν προπαγανδιστική δράση στο Μακεδονικό χώρο βλέποντας ότι είχαν, στην αρχή τουλάχιστον, την στήριξη των κρατών της κεντρικής Ευρώπης, ιδίως της Αυστροουγγαρίας, για την προσάρτηση της περιοχής.

 

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, που οι συνέπειές της είναι γνωστές για τους Ελληνισμό, η χώρα μας βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με την Τουρκία που είχε υπερβολικές απαιτήσεις στη Λοζάννη.

Τότε ψάχνοντας συμμάχους να στηριχθούμε, στραφήκαμε και προς του Γιουγκοσλάβους. Οι «φίλοι» μας Γιουγκοσλάβοι, προέβαλαν απαίτηση να παραχωρηθεί ελεύθερη ζώνη στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης με δική τους Διοίκηση και πολλές άλλες αξιώσεις.

Το 1924 όταν  έγινε προσπάθεια να βελτιωθούν οι σχέσεις Ελλάδας και Βουλγαρίας, με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου Πολίτη- Καλκώφ, οι Γιουγκοσλάβοι κατήγγειλαν τη συνθήκη συμμαχίας του 1913 και ανάφεραν σαν δικαιολογίες πέρα από τη Συμφωνία Πολίτη- Καλκώφ, ό,τι « η Ελλάδα δεν εφάρμοσε ακόμη όλες τις λεπτομέρειες της σύμβασης για την ελεύθερη ζώνη της Θεσσαλονίκης..» Έλεγαν ακόμη ότι υπήρχε εκκρεμότητα ζητημάτων ιθαγένειας για τους Εβραίους που είχαν πάρει Σερβική υπηκοότητα κλπ.

Η Ελληνική Κυβέρνηση τότε, ακύρωσε τη συμφωνία. Όταν αργότερα έγιναν Ελληνογιουγκοσλαβικές συνομιλίες, η αντιπροσωπεία μας που μετέβη το Βελιγράδι, συνάντησε εχθρική ατμόσφαιρα, ενώ οι απαιτήσεις των γειτόνων μας ήταν παράλογες.

Ζητούσαν να αναγνωρισθεί η ζώνη της Θεσσαλονίκης, σαν …Γιουγκοσλαβικό έδαφος. Ζητούσαν ακόμη κυριαρχικές παραχωρήσεις σε μεγάλο πλάτος της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης- Γευγελής, δηλαδή λωρίδα επικοινωνίας της Γιουγκοσλαβίας με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης που θα ήταν Γιουγκοσλαβικό!!!!

Ζητούσαν επίσης να θεωρηθούν οι δίγλωσσοι Δυτικομακεδόνες ξεχωριστή μειονότητα σερβική και ένα σωρό άλλες απαιτήσεις.

Ίσως πολλοί δεν θυμούνται ή δεν γνωρίζουν, ότι το 1926 ο Θ. Πάγκαλος υπέγραψε μια συμφωνία με τους Γιουγκοσλάβους, αποδεχόμενος τους όρους τους, ενώ ταυτόχρονα τους παραχώρησε και το …νησάκι  Βίδος της Κέρκυρας, με την δικαιολογία, ότι υπήρχε εκεί Σέρβικο νεκροταφείο!!.

Ο Πάγκαλος καυχιόταν ότι με τις παραχωρήσεις αυτές εξασφάλισε τη φιλία των Σέρβων, για….. τρία χρόνια. Ευτυχώς μετά από λίγες ημέρες, ανετράπη από τον Γεώργιο Κονδύλη, ο οποίος ακύρωσε την συμφωνία.

Οι Γιουγκοσλάβοι όμως, συνέχιζαν την τακτική τους, για να κερδίσουν εδάφη σε βάρος μας.

Ήλθαν μάλιστα σε επαφή με ορισμένους εμπόρους Εβραίους της Θεσσαλονίκης , για να ασκήσουν πιέσεις. Όταν όμως οι επαφές αυτές έγιναν γνωστές, οι Θεσσαλονικείς εξαγριώθηκαν και ορισμένοι θερμοκέφαλοι έβαλαν φωτιά στην Εβραϊκή συνοικία Κάμπελ.

Από τότε και για χρόνια οι Γιουγκοσλάβοι άσκησαν δριμεία δυσφημιστική εκστρατεία κατά της χώρας μας, σε πολλά επίπεδα.

Το 1933, μετά το σύμφωνο Βουλγαρίας- Γιουγκοσλαβίας, ο Βούλγαρος δημοσιογράφος Γιάνιτς, έγραφε: « Αν δεν υπήρχαν συρματοπλέγματα στα Γιουγκοβουλγαρικά σύνορα, η Ρουμανία δεν θα κατείχε την Δοβρουτσά, ούτε η Ελλάδα την Θεσσαλονίκη…»

 

 Η 6η Σύνοδος της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ), τον Μάρτιο του 1924, δέχθηκε επίσημα την Βουλγαρική θέση για ίδρυση «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας» στα πλαίσια μιας «Βαλκανικής Ομοσπονδίας», ενώ και η Κομιντέρν στο 5ο Παγκόσμιο Συνέδριό της, τον Μάιο του 1924, επικύρωσε την απόφαση της ΒΚΟ.  Στο Συνέδριο υπήρχαν και αντιπρόσωποι του ΚΚΕ . Επρόκειτο για δύο από τα πλέον αξιόλογα στελέχη που διέθετε τότε το Κομμουνιστικό Κίνημα στην Ελλάδα. Τον Παντελή Πουλιόπουλο και τον Σεραφείμ Μάξιμο. Το ΚΚΕ αναγκάσθηκε να δεχθεί αυτές τις θέσεις για την «ανεξάρτητη Μακεδονία», για να μην κατηγορηθεί ότι διασπά το Παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κίνημα.

Αργότερα ο Παντελής Πουλιόπουλος σε άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» θα ασκήσει έντονη κριτική και αυτοκριτική στην πολιτική για το Μακεδονικό που ακολούθησε το ΚΚΕ.

Στο άρθρο του γράφει: « Τα συνθήματα ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη, ακατάλληλα, έδιναν φοβερό όπλο στην μπουζουαρζία να χαρακτηρίσει το κόμμα ως «προδοτικό», η δε μόνη ορθή πολιτική μας έπρεπε να συνοψίζεται στις ακόλουθες γραμμές. Εναντίον του απειλούμενου πολέμου για το ξαναμοίρασμα της Μακεδονίας. Εναντίον κάθε εξανδραποδιστικής συνθήκης ανταλλαγής εκούσιας ή μετανάστευσης. Υπεράσπιση κάθε ελευθερίας εθνικής για τις μειονότητες και της πλέριας αυτοδιάθεσής τους. Υπέρ της Βαλκανικής Ομοσπονδίας των λαών, μέσα στην οποία θα καθορίσει ο Μακεδονικός λαός την τύχη του….».

Ο Παντ. Πουλιόπουλος ανέφερε με λεπτομέρειες, ότι ήταν λάθος όπως μπήκε το ζήτημα και δεν εξυπηρετούσε κανένα διεθνιστικό σκοπό, αλλά αντίθετα, άφηνε να εννοηθεί ότι το Ελληνικό Κ.Κ. ήταν σύμμαχο με τους βουλγάρους κομιτατζήδες. Πρόσθετε ακόμη πως ήταν τραγικό να υποστηρίζουν οι Έλληνες Κομμουνιστές  ένα τέτοιο σύνθημα στις τρεις δίκες των «αυτονομιστών», την στιγμή που  είχε ήδη εγκαταλειφθεί  από την Διεθνή. Το τραγικό ήταν ότι το σύνθημα αυτό, έπαιζε τον βασικό ρόλο για την διαμόρφωση των δυνάμεων μέσα στο κόμμα και οδήγησε στην απομάκρυνση όλης της παλαιάς ηγεσίας και την σπασμωδική είσοδο νέων στελεχών στην διοίκηση.

Ο Γιάννης Κορδάτος και ο Θωμάς Αποστολίδης, που και οι δύο είχαν διατελέσει Γραμματείς του ΚΚΕ, θα διαφωνήσουν για την ασφυκτική πίεση της  Βαλκανικής Κομμουνιστικής Διεθνούς  πάνω στο θέμα του «Μακεδονικού», που είχε αποδεχθεί το ΚΚΕ και θα αποχωρήσουν από το Κόμμα. Αλλά και ο Σεραφείμ Μάξιμος, που ήταν αντιπρόσωπος του Κόμματος στο Ε’ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, θα διαφωνήσει δημόσια με τις θέσεις αυτές.

 

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΚΑΙ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ

Από τον Φθινόπωρο του 1944, η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία, είχαν καταστρώσει σχέδιο ανασυγκρότησης και δημιουργίας μιας ομοσπονδίας, που μέσα σ’ αυτήν θα περιλάμβαναν ολόκληρη την Μακεδονία!!

Σε δεύτερο στάδιο θα έβαζαν στην ομοσπονδία τη  Ρουμανία και την Αλβανία. Είχαν συζητήσει ακόμα και το ενδεχόμενο, αν η Γιουγκοσλαβία βοηθούσε τη Βουλγαρία, να καταλάβει τη Δυτική Θράκη, οι Βούλγαροι θα παραχωρούσαν στους Γιουγκοσλάβους ένα μεγάλο κομμάτι της «Βουλγαρικής Μακεδονίας».

Ο Δημητρώφ ήταν προβληματισμένος. Η χώρα του είχε βγει από τον πόλεμο ηττημένη και δεν έβλεπε αρνητικά την δημιουργία μιας ομοσπονδίας με τη Γιουγκοσλαβία, που αργότερα θα επεκτεινόταν και με άλλα κράτη.

Απέρριπτε όμως την πρόταση του Τίτο, στο σημείο εκείνο, που ο Στρατάρχης υποστήριζε, ότι αν η Βουλγαρία σχημάτιζε ομοσπονδία με τη Γιουγκοσλαβία, θα έπρεπε να αποτελέσει το 7ο κράτος μέσα σ’ αυτή την ομοσπονδία. (τα άλλα κράτη ήταν η Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, Βοσνία- Ερζεγοβίνη και «Μακεδονία»).

Η Υλοποίηση της ομοσπονδίας, σκόνταφτε στο θέμα της «Μακεδονίας».

Πολλά σημαίνοντα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας, κατέστησαν σαφές, ότι η παροχή και ελαχίστου εδάφους Μακεδονικού στους Γιουγκοσλάβους, θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερική εξέγερση.

Έτσι ο Τίτο και ο Δημητρώφ, για να μην χαλάσουν τις σχέσεις τους με αφορμή το ζήτημα αυτό, περιορίσθηκαν σε πολιτιστικές επαφές μεταξύ των κατοίκων της Γιουγκοσλαβικής και της Βουλγαρικής «Μακεδονίας».

Ενώ στην Ελλάδα προχωρούσαμε στο «δεύτερο αντάρτικο» με τον «Δημοκρατικό Στρατό» του Μάρκου Βαφειάδη, στα Σκόπια η Κυβέρνηση είχε διασπασθεί από τις διαφωνίες μεταξύ του Κολισέφσκι και του Αντόνοβ Τσέντο.

Ο Τσέντο υπήρξε βασικό στέλεχος της Κυβέρνησης των Σκοπίων και δούλευε εντατικά, προκειμένου να επιτύχει τη δημιουργία ανεξάρτητου «Μακεδονικού κράτους», έξω όμως από τους κόλπους της Γιουγκοσλαβίας. Ευτυχώς το σχέδιο του απέτυχε, γιατί συνελήφθη και φυλακίσθηκε τον Νοέμβριο του 1946.

Στην πραγματικότητα, ο Κολισέφσκι ήταν όργανο του Τίτο και υποστήριζε, ότι «μία ανεξάρτητη Μακεδονία» έξω από τους κόλπους της Γιουγκοσλαβίας, δεν θα ήταν τίποτε άλλο, παρά προβοκάτσια κατά Βελιγραδίου και Σόφιας.

Στόχος του Τίτο ήταν με την πάροδο του χρόνου, να προσαρτήσει την Ελληνική Μακεδονία σε μια Γιουγκοσλαβο- Βουλγαρική Ομοσπονδία.

Το σχέδιο όμως δεν μπορούσε να υλοποιηθεί επειδή η Ελλάδα βρίσκονταν στη σφαίρα επιρροής της δύσης.

Ο Τσόρτσιλ δεν ήταν διατεθειμένος σε καμία περίπτωση να δεχθεί ότι η Ελλάδα θα βρισκόταν κάτω από Κομμουνιστικό καθεστώς.

Οι τρεις μεγάλοι άλλωστε είχαν χωρίσει την Βαλκανική σε σφαίρες επιρροής. Έτσι ο Στάλιν έδωσε την εντολή στους Βουλγάρους και τους Γιουγκοσλάβους, να μην βοηθούν τους Έλληνες Κομμουνιστές.

Ο άλλοτε Υπουργός Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας, ο Καρντέλι, έγραψε στα απομνημονεύματα του, ότι ο Στάλιν είχε προγραμματίσει τη δημιουργία τριών ομοσπονδιών, οι οποίες θα βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο του Κρεμλίνου.

Η πρώτη θα ήταν μεταξύ Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας, η δεύτερη μεταξύ Ουκρανίας, Ρουμανίας και Ουγγαρίας και η Τρίτη μεταξύ Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας και Λευκορωσίας.

Για την Αλβανία δεν είχε γίνει κουβέντα και σ’ αυτό συνετέλεσε πιθανόν η εμπιστοσύνη που είχε ο Στάλιν προς τον Εμβέρ Χότζα.

Ο Τίτο όμως, σαν άριστος διπλωμάτης, έβλεπε πιο μακριά σε συνδυασμό πάντα με τα σχέδια που είχε για την πατρίδα του. Η ενίσχυση που έδινε ο ίδιος στο «Δημοκρατικό Στρατό» του Μάρκου Βαφειάδη τον είχε φέρει σε δυσμενή διπλωματική θέση, αφού οι σχέσεις του με τη Δύση (που πάντοτε τον ενδιέφεραν) είχαν φθάσει σε πολύ άσχημο σημείο.

Τα Αμερικανικά αεροπλάνα μάλιστα είχαν παραβιάσει αρκετές φορές τον εναέριο χώρο της Γιουγκοσλαβίας. Η Ουάσιγκτον δεν έδωσε καμία σημασία στις διαμαρτυρίες αλλά και τις προειδοποιήσεις του Τίτο. Ο Τίτο είχε δώσει εντολή να καταρρίπτονται τα αμερικανικά αεροσκάφη που παραβίαζαν τον εναέριο χώρο.

Αυτή η κατάσταση όμως δεν μπορούσε να συνεχισθεί. Τότε ο Τίτο, αποφάσισε χάριν της βελτιώσεων των σχέσεών του με τη Δύση, να επιφέρει το «πισώπλατο χτύπημα» (όπως το αποκάλεσε ο Ζαχαριάδης) στον «Δημοκρατικό Στρατό».

Σταμάτησε την ενίσχυση των ανταρτών του ΚΚΕ. Παράλληλα η αποπομπή της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ, την έφερε πιο κοντά στη Δύση.

Άλλωστε ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης είχε αντιληφθεί ότι η Ελλάδα με το Σχέδιο Μάρσαλ και το δόγμα Τρούμαν βρίσκονταν υπό την προστασία των ΗΠΑ. Θα πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι με την απομάκρυνση της Γιουγκοσλαβίας από την  Κομινφόρμ, δυσκολεύονταν τα σχέδια της Μόσχας, που επεδίωκε μέσω αυτής της χώρας, λόγω γεωγραφικής θέσεως, να διοχετεύει το Κομουνιστικό ρεύμα προς την Κεντρική Ευρώπη.

Για τον λόγο αυτόν ο Στάλιν ήθελε η έδρα της Κομινφόρμ να βρίσκεται  στο Βελιγράδι

 

Η Ε΄ Ολομέλεια του ΚΚΕ

Στις 30-31 Ιανουαρίου 1949, ο Ν. Ζαχαριάδης συγκάλεσε την Ε΄. Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Η Ολομέλεια εκείνη, λόγω της σοβαρότητας των συνθηκών, θα έπαιρνε κρίσιμες αποφάσεις.

Πρώτα-Πρώτα απομακρύνθηκε ο Μάρκος Βαφειάδης και στάλθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Η νέα «Κυβέρνηση» που σχηματίστηκε είχε δέκα έξη μέλη και «Πρωθυπουργό τον Δημ. Παρτσαλίδη.

Μια παράγραφος της απόφασης της Ολομέλειας προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, επειδή αναφερόταν σε θέμα Σλαβομακεδόνων.

Η παράγραφος έλεγε: « Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (Σλαβομακεδονικός) λαός τάδωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη αποκατάστασή του έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει».

Αυτή η παράγραφος προκάλεσε θύελλα, γιατί ερμηνεύθηκε ότι στόχος του ΚΚΕ ήταν να δοθεί στους λεγόμενους «Σλαβομακεδόνες» της Δυτικής Μακεδονίας, το δικαίωμα να αποσπασθούν από το Ελληνικό Κράτος και να ιδρύσουν το δικό τους. Η απόφαση αυτή έφερε σε αμηχανία και τον ίδιο τον κόσμο της αριστεράς.

Στη διάρκεια της κατοχής το ΚΚΕ δεν έκανε μνεία ποτέ για κρατική αυτοτέλεια των «σλαβομακεδόνων». Υπήρχε βέβαια το συμφωνητικό Ιωαννίδη- Δασκάλοφ στο Πετρίτσι, το οποίο δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς. Πάντως ο ιστορικός Κομνηνός Πυρομάγλου, υπαρχηγός του ΕΔΕΣ, το αποκαλεί «πλαστόν δημιούργημα ανθρώπων αδαών περί τα κομμουνιστικά».

Για να προσπαθήσουμε όμως να είμαστε αντικειμενικοί, ούτε το συμφωνητικό του Ιωαννίδη έχουμε το δικαίωμα να υποτιμήσουμε, ούτε όμως και το γεγονός, ότι στα χρόνια της κατοχής ο ΕΛΑΣ καταπολέμησε τους Βούλγαρους κομιτατζήδες του Κάλτσεφ, οι οποίοι επεδίωκαν ακριβώς την απόσπαση της Δυτικής Μακεδονίας από την Ελλάδα.

 

Αντιδράσεις από την αριστερά.

Εάν όμως το ΚΚΕ μπορεί να κατηγορηθεί για την στάση του στο «Μακεδονικό», δεν συμβαίνει φυσικά το ίδιο με άλλα κόμματα της Αριστεράς τα οποία κατά την κατοχή συμμετείχαν στο ΕΑΜ, αλλά στα εθνικά θέματα κράτησαν ανένδοτη στάση.

Η παράγραφος της Ε’ Ολομέλειας που μιλούσε για τους «σλαβομακεδόνες», προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΛΔ αλλά και των «Αριστερών Φιλελευθέρων»

Ο Γενικός Γραμματέας της ΕΛΔ ο Ηλίας Τσιριμώκος, σε άρθρο του στην εφημερίδα του την «Μάχη» αποκαλεί «θρασύτατη» τη διακήρυξη του σκοπού της απόσπασης ελληνικών εδαφών. Και τονίζει:

« Πολλοί διερωτώνται: Γιατί προβάλλει τέτοιο ζήτημα το ΚΚΕ; Μήπως υπάρχει δογματική ας πούμε ανάγκη; Μήπως ο Κομμουνισμός επιβάλλει  τέτοιου είδους, έστω,  καταπληκτικές κατασκευές; Αλλά ποτέ δεν υπήρξε καμία δογματική ανάγκη για κανένα πολιτικό ή ταξικό κίνημα να εφευρίσκει ανύπαρχτα ζητήματα για να χάνει κάθε επαφή με το λαό που θέλει να οδηγήσει στους σκοπούς του. Ο αγώνας του προλεταριάτου κάθε χώρας είναι – όπως το καθόρισαν οι Μάρξ, Έγκελς στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» – στη μορφή του εθνικός. Δηλαδή η εργατική τάξη κάθε χώρας οφείλει να αγωνιστεί για να ανατρέψει την κεφαλαιοκρατία αυτής της χώρας. Και είναι αδύνατο να το κάνει αυτό, αν, όχι μόνο εγκαταλείψει τα ζωντανά αιτήματα και προβλήματα του λαού, αλλά και προβάλλει συνθήματα που προσβάλλουν τα στοιχειώδη συμφέροντα και αισθήματα του λαού αυτού.

Τέτοιο είναι το σύνθημα της ανεξάρτητης Μακεδονίας, που με μια λέξη σημαίνει: Να γυρίσει η Ελλάδα στα προ του 1912 σύνορά της, προς όφελος της Βουλγαρίας.  Απόδειξη πως καμιά δογματική ανάγκη δεν επέβαλε στο ΚΚΕ το τραγικό ολίσθημα της Ε΄ ολομέλειας, είναι πως το τελευταίο του σύνθημα, υπήρξε σύνθημα όχι μόνιμο, αλλά καιρικό.  Το είχε υιοθετήσει το ΚΚΕ πριν από 25 χρόνια και μαθεύτηκε αργότερα πως το φριχτό αυτό πολιτικό «λάθος» είχε γίνει γιατί έλειψε και τότε η ικανότητα και η γενναιότητα σ’ ένα μέρος της ηγεσίας του ν’ αντεπεξέλθει στην πίεση του Βουλγαρικού ΚΚ μέσα στη Κόμιντερν και να κερδίσει το ζήτημα απέναντι στο ΚΚΒ που είχε ανάγκη απ’ αυτό το σύνθημα για να ενισχυθεί στον εσωτερικό του αγώνα».

Δέκα χρόνια αργότερα, στο 6ο Συνέδριό του (1935), το ΚΚΕ εγκατέλειψε επίσημα αυτή τη θέση και εξήγησε γιατί: « Η αλλαγή της εθνολογικής σύνθεσης στο Ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας, όπου ο πληθυσμός είναι στην πλειοψηφία του Ελληνικός, επέβαλε την εγκατάλειψη του συνθήματος: Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και την υιοθέτηση του συνθήματος: πλέρια ισοτιμία στις μειονότητες».

Η απόφαση του 6ου συνεδρίου επέτρεψε στο ΚΚΕ να παρουσιάσει θαυμάσια εκλογικά αποτέλεσμα στα 1936, επέτρεψε ακόμη την ιλιγγιώδη ανάπτυξή του κατά τη διάρκεια της κατοχής. Και αυτό γιατί έσβησε την εντύπωση πως το ΚΚΕ αποτελούνταν από μια ομάδα ιδιόρρυθμων ή επικίνδυνων αλλοδαπών μέσα στη χώρα.

Αλλά και ο ηγέτης των «Αριστερών Φιλελευθέρων» Σταμάτης Χατζήμπεης , όπως και ο Στρατηγός Εμμ. Μάντακας, που βρίσκονταν μαζί εκείνη την εποχή στο κολαστήριο της Μακρονήσου, μόλις πληροφορήθηκαν την απόφαση της Ε΄ Ολομέλειας του ΚΚΕ, αντέδρασαν με έντονο τρόπο.

Το ανύπαρκτο θέμα του «Μακεδονικού» ξαναζωντανεύει στις μέρες μας.

Η Διαρκής αρπακτική διάθεση της Βουλγαρίας, η Βουλαγροκίνητη Κυβέρνηση των Σκοπίων, οι Αλβανοί που ορέγονται μέρες Κοσόβου στην περιοχή, οι Αμερικανοί που μόνιμα συνδαυλίζουν τη φωτιά, οι ανόητοι και αμετανόητοι ανιστόρητοι απανταχού της γης, οι Σόροι και οι Σωροί ανιστόρητων συμφεροντολόγων συσσώρευσαν αρκετά σύννεφα στα Βαλκάνια.

Εμείς απειλούμε με  ανένδοτους. Μπροστάρηδες τα κόμματα που βλέπουν αρκετό ψωμί. Μετά τόσα χρόνια ξαναθυμηθήκαμε το Μακεδονικό. Τόσα χρόνια κάναμε κάτι ώστε να αλλάξει η διεθνής κοινή γνώμη;

Αντί να ενημερώσουμε τους πολίτες των κρατών που ασκούν δυσμενή πολιτική, αντί να οργανώσουμε ένα διεθνές συνέδριο με προσκεκλημένους τους επιφανείς πολιτικούς, διεθνολόγους, δημοσιογράφους, ιστορικούς στη Βεργίνα και να τους ρωτήσουμε μπρος στον τάφο του Φιλίππου αν υπάρχει παρόμοιο χρυσό στεφάνι από βελανιδιά, αλλού στον κόσμο.

Αν υπάρχουν χέρια τεχνιτών Σλάβων που θα μπορούσαν να κατεργασθούν με θεϊκή δεξιοτεχνία αυτά τα κομψοτεχνήματα.

Αν υπάρχει έστω και μια επιγραφή σε άλλη γλώσσα, οποιαδήποτε πλην της Ελληνικής, στα κτερίσματα που ανακαλύπτονται.

Αλλά τι λέω; Η  τελειότητα επιτυγχάνεται όχι όπου δεν υπάρχει τίποτε να προστεθεί, αλλά όταν δεν υπάρχει τίποτε άλλο να αφαιρεθεί. Και αυτό το γνώριζαν μόνο οι Έλληνες.

Στις μέρες μας και ύστερα από σειρά λαθών, έλλειψης εθνικής στρατηγικής, απουσίας προγράμματος και εθνικού στόχου, η κατάσταση για τα Ελληνικά δίκαια δεν είναι καθόλου σε καλό σημείο.

Έχοντας την πεποίθηση ότι το δίκαιο είναι μαζί μας, επαναπαυτήκαμε στις παλιές μας δάφνες αφήνοντας τους αντιπάλους μας και σφετεριστές της ιστορίας, να γράφουν και να πουλάνε ψεύδη ασύστολα για την καταγωγή τους.

Χρηματοδότησαν και ίδρυσαν εταιρείες του εθνικού τους στόχου, χρηματοδότησαν Πανεπιστημιακές έδρες και σχολές και γέμισαν τις βιβλιοθήκες των απανταχού Πανεπιστημίων με ύβρεις και ιστορικές ανακρίβειες και … εμείς τον χαβά μας.

Κοιμηθήκαμε τον ύπνο της μακάριας οδού και ξαφνικά ξυπνάμε, αν ξυπνάμε, από τον λήθαργο. Και βέβαια αρχίσαμε να ανησυχούμε.  Είναι αργά; Θα δείξει η πορεία των εξελίξεων.

Όμως δεν είναι μόνο το όνομα που διεκδικούν οι βόρειοι γείτονές μας.

Είναι μια σειρά αλυτρωτικών στόχων και επιδιώξεων της FYROM, όπως:

  1. Η διεθνής προπαγάνδα που εδώ και πολύ καιρό προσπαθεί να πείσει ότι οι Σκοπιανοί ή οι Βούλγαροι κατάγονται από τους Αρχαίους Μακεδόνες. Αδιαφορούν αν είναι ψευδές αυτό που ισχυρίζονται.
  2. Η ιστορία τους όπως είναι γραμμένη από τους Σκοπιανούς και του Βούλγαρους, που μιλάει για την καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ότι δηλαδή δεν είναι Έλληνας, αλλά «Μακεδόνας» ή και Βούλγαρος, σαν αυτούς, που κατοικούν στη FYROM ή στη Βουλγαρία.
  3. Οι χάρτες, που κυκλοφορούν στα Σκόπια ή στη Βουλγαρία και αναφέρουν ότι τα μη απελευθερωθέντα τμήματα της Μακεδονίας, κατέχονται από τους Έλληνες και Βούλγαρους ή από Έλληνες και Σλάβους.
  4. Η γενοκτονία που υπέστησαν οι «Μακεδόνες» ή οι «Βουλγαρομακεδόνες» από τους «καταχτητές» Έλληνες και οι διωγμοί που υφίστανται ακόμη και σήμερα οι ντόπιοι κάτοικοι των βόρειων Ελληνικών συνόρων.
  5. Οι πάμπολλες εκδόσεις βιβλίων, χαρτών, εντύπων , φυλλαδίων που εκτυπώνουν και διανέμουν παντού και ιδίως στον Καναδά και την Αυστραλία, στην προσπάθεια τους να πείσουν τους εκεί Έλληνες μετανάστες για τα δίκαιά τους.
  6. Η συντήρηση δεκάδων Οργανώσεων, Σωματείων, Φορέων που μάχονται για την δικαίωση των αγώνων τους.
  7. Ένα σωρό εκδηλώσεις, ομιλίες, παρουσίες ανθελληνικού περιεχομένου.
  8. Η Εθνική γιορτή της ίδρυσης του Βουλγαρικού Κράτους, είναι η ημέρα της υπογραφής της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878, κατά την οποία δημιουργήθηκε η μεγάλη Βουλγαρία που περιελάμβανε ολόκληρη τη Μακεδονία στην κυριαρχία της.

Οι προσπάθειές τους, μη νομίσετε, ότι δεν βρίσκουν ευήκοα αυτιά.

Λένε ότι οι ανακρίβειες στην ιστορία, έχουν την ίδια βαρύτητα, όπως και στην Πολιτική. Δεν είναι λάθη είναι πιθανώς εγκλήματα.

Αν είναι έτσι τα πράγματα δεν μπορούμε να πάρουμε αψήφιστα το γεγονός ότι οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου στην Αμερική διδάσκονται πως ο Μέγας Αλέξανδρος είναι Βούλγαρος!!!!

Το περιεχόμενο δύο σχολικών βιβλίων για μικρά παιδιά που κυκλοφορούν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτελεί πρόκληση, από αυτές που θα μπορούσαν να είναι αστείες αν δεν ήταν θλιβερές. Ή ίσως επικίνδυνες.

Το ένα  βιβλίο   που  έχει    τον  τίτλο   «Ancient   Civilizations:  Greece» ( Αρχαίοι Πολιτισμοί: Ελλάδα), της Τζέιν Πόφαλ, αναφέρεται σε ειδικό κεφάλαιο για τη ζωή και το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εκεί γράφεται το εξής απίστευτο.

«Αλέξανδρος ο Μέγας: Το πιο διάσημο πρόσωπο της Αρχαίας Ελλάδας, δεν ήταν καθόλου από την Ελλάδα!!! Ο Μεγαλέξανδρος ήταν από την Μακεδονία, μια χώρα που βρίσκεται βορειοανατολικά της Ελλάδας, η οποία σήμερα είναι γνωστή ως Βουλγαρία. Στη διάρκεια της ζωής του κατέκτησε όλες τις γνωστές χώρες του κόσμου».

Έτσι αρχίζει η διήγηση της ιστορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αποτελεί μάλιστα παγκόσμια πρωτοτυπία το γεγονός ότι αυτή τη φορά δεν μπερδεύεται η Μακεδονία με τα Σκόπια, όπως άλλωστε έχουμε συνηθίσει, αλλά με την Βουλγαρία.

Σημασία έχει το γεγονός ότι δεν αναφέρεται απλώς εσφαλμένα η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στην αποκάλυψη της μη Ελληνικότητάς του, ακόμη και με τη χρήση θαυμαστικού.

Συνεχίζοντας η … θαυμάσια αυτή συγγραφέας- ιστορικός αναφέρει τα υπόλοιπα ιστορικά στοιχεία, για το άλογο του Αλέξανδρου, τον Βουκεφάλα, για τον θάνατο του Φιλίππου, για την στρατηγική του ικανότητα, για τις κατακτήσεις του, όλα στις πραγματικές του διαστάσεις εκτός από την καταγωγή του.

Μάλιστα στο σημείο που αναφέρεται στις κατακτήσεις του, ως πρώτη χώρα που κυρίευσε αναφέρεται η Ελλάδα. Όχι τα κρατίδια της μιας Ελλάδας, αλλά η αντίπαλη της Μακεδονίας, δηλαδή…. Της Βουλγαρίας, χώρα Ελλάδα. Αντιγράφουμε:

«Ο Αλέξανδρος Βασιλιάς της Μακεδονίας, πρώτα κατέκτησε την Ελλάδα, μετά την Περσία, την Αίγυπτο και την Ινδία».

Παραδέχεται πάντως, η συγγραφέας του βιβλίου, ότι όταν ο Αλέξανδρος  κατέκτησε τον κόσμο ο ελληνικός και ανατολικός πολιτισμός «αναμείχθηκαν» και ότι αυτή η περίοδος καλείται «Ελληνιστικοί χρόνοι».

Το βιβλίο αυτό αγοράστηκε από το Ελληνικό Σχολείο της κοινότητας του Τιμίου Σταυρού του Γουαϊτστόουν για να αποτελέσει μέρος της διδακτικής ύλης. Όταν οι δάσκαλοι το άνοιξαν έτριβαν τα μάτια τους.

Ο Πατέρας Νικόλαος Κούβαρης ιερατικός προϊστάμενος του Κοινοτικού Συμβουλίου «Τίμιος Σταυρός» και η Δασκάλα Ιωάννα Αποστολοπούλου, έστειλαν επιστολές διαμαρτυρίας, χωρίς όμως να πάρουν καμία απάντηση.

Το άλλο βιβλίο που έχει τον τίτλο «International children», γραμμένο από την Κάρε Σέβαλι, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις « Teacher  children», παρουσιάζει 24 χώρες μεταξύ των οποίων και τη χώρα μας.

Στο θέμα της Ελλάδας γράφει ότι ο Πλάτωνας, ο Ιπποκράτης και ο Σωκράτης έδωσαν στη δύση πολλές ιδέες και υπογραμμίζει ότι ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι η γη είναι στρογγυλή 1.800 χρόνια πριν ο Κολόμβος κάνει το πρώτο του εξερευνητικό του ταξίδι.

Ακόμα γράφει ότι τον Παρθενώνα τον έκτισε ο αρχιτέκτονας Περικλής και ότι η 8η Ιανουαρίου είναι γιορτή, κατά την οποία οι γυναίκες κάθονται ενώ οι άνδρες ασχολούνται με οικιακά καθήκοντα.

«Οι περισσότεροι Έλληνες, γράφει, ζουν σε αγροτικές περιοχές και ψαροχώρια. Πολλοί βόσκουν γίδια και πρόβατα και υφαίνουν μαλλί για να φτιάξουν πολύχρωμα ρούχα. Οι ψαράδες μαζεύουν σφουγγάρια και ψαρεύουν».

Και δεν είναι μόνο αυτές οι φαιδρότητες.

Στα Σκόπια και στη Βουλγαρία, αλλά και στη χώρα μας δραστηριοποιούνται πάμπολλες οργανώσεις , συγγενικές των επιδιώξεών τους ή υποστηρικτές τους. Διαβάστε:

1.Κόμμα Βουλγάρικων δικαιωμάτων στη Μακεδονία

2.Ουράνιο Τόξο, Οργάνωση και Κόμμα στην Ελλάδα.

3.VMRO- DPMNE  Κόμμα των Σκοπίων. Κυβερνά τη χώρα.

4.VMRO Εθνικό Κόμμα Βουλγαρίας

5.VMRO Νεολαία  κόμματος Οργάνωση Βουλγαρομακεδόνων Οχρίδας

6.VMRO- MHM Η Μακεδονία στους Μακεδόνες, κόμμα των Σκοπίων.

7.HELSINKI WATCH Διεθνής Οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

8.Ίδρυμα GEORGE SOROS Ανοιχτή κοινωνία. Διεθνής Οργανισμός προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων

9.Διεθνής  Αμνηστία

10.Μακεδονικό Πατριωτικό μέτωπο ΜΡΟ Οργάνωση Βουλγαρομεκαδόνων ΗΠΑ.

11.Οργάνωση Βουλγαρομακεδόνων Οχρίδας « RADKO».

Τόση είναι η διείσδυση στις ξένες χώρες ώστε πανεύκολα εξασφαλίζουν διαβατήρια  που αναγράφουν  Σλαβοποιημένα τα ονοματεπώνυμα τους και ως τόπος καταγωγής αναγράφονται Ελληνικές περιοχές με Σλάβικες όμως ονομασίες και βέβαια ως χώρα καταγωγής τους γράφουν την Γιουγκοσλαβία, ή τη ΦΥΡΟΜ.  Π.χ. ο Κωνσταντίνος λέγεται  Kostantinof με τόπο καταγωγής την Lerin δηλαδή τη Φλώρινα.

ΟΙ προκλήσεις πάμπολλες. Πώς να χωρέσουν σε ένα άρθρο;

Πώς να αντιμετωπίσεις την πλημμυρίδα του ψεύδους και της προπαγάνδας;

Πώς να μην αντισταθείς στην καπηλεία του ονόματός σου;

Και πώς να δικαιολογηθείς στα παιδιά σου, όταν πιθανώς πρόσφυγες, αναζητούν την αλήθεια;

Ένα νέο Μικρασιατικό, μια νέα ντροπή, πώς να το καταπιείς;

Με τα παραπάνω που δημοσιεύουμε, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι δεν είναι μόνο το όνομα.

Είναι μια σειρά εχθρικών ενεργειών εναντίον μας που πρέπει να σιγήσουν. Είναι μαζί με την ονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων σε «Μέγας Αλέξανδρος», μαζί με την προσπάθεια για ανεξάρτητη εκκλησία, μαζί με τους αλυτρωτικούς στόχους για κάθοδό τους στη Θεσσαλονίκη, μαζί με την επιμονή τους να ονομάζουν τις περιοχές μας με τα Σλάβικα τοπωνύμια , μαζί με ένα σωρό ανθελληνικές οργανώσεις που διατηρούν στο εξωτερικό.

Γι’ αυτό πρέπει να πούμε όχι σε οποιαδήποτε προσπάθεια, εισδοχής τους σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση ως Μακεδονία ή ακόμη με διπλή ονομασία. Όνομα έχουν. Ονομάζονται «Δημοκρατία του Βαρδάρη» και αυτό τους φτάνει.

Αν δεν θέλουν αυτό ας επιλέξουν ότι άλλο θέλουν, αλλά όχι να τους βαφτίσουμε και Μακεδόνες.

Πολύ τους πάει.

 

Τέλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *