Ακολουθεί ένα μικρό, συγκινητικό κείμενο, γραμμένο σε απλή αλλά με γεμάτο σεβασμό γλώσσα, ώστε να μπορεί να διαβαστεί και από τις νεότερες γενιές.
Εκφραση ευγνωμοσύνης στον σωτήρα μου.!
Στη θέση Γκοροτόπι, στο Μνήμα της Γριάς, το 1940, μέσα στη φωτιά των ιταλικών βομβών, από αεροπορία και πυροβολικό, έζησα τη μεγαλύτερη στιγμή της ζωής μου.
Ήμουν απλός στρατιώτης, ιπποκόμος του Διοικητή και Συνταγματάρχη μου. Ο εχθρός χτυπούσε ασταμάτητα, και ο θάνατος περπατούσε ανάμεσά μας.
Σε μια στιγμή βομβαρδισμού, ο Διοικητής μου σκεπάστηκε ολόκληρος από το χώμα και τα υλικά του ορύγματος. Δεν φαινόταν τίποτα από το σώμα του. Μόνο ένα άρβυλό του έμεινε ορατό. Από εκείνο το άρβυλο τον αναγνώρισα. Τότε κατάλαβα ότι ο άνθρωπος που μας δίδασκε, που μας καθοδηγούσε και που έδινε το παράδειγμα ανδρείας και γεναιοψυχίας σε όλους μας, κινδύνευε να χαθεί κάτω από τα χώματα.
Δεν σκέφτηκα τον κίνδυνο. Με νύχια, με δόντια, με όλη μου τη δύναμη, άρχισα να σκάβω. Έβγαλα ένα-ένα τα χώματα, τις πέτρες και τα ξύλα. Και τελικά, με τη βοήθεια του Θεού, τον απεγκλώβισα. Τον έβγαλα ζωντανό από τον τάφο που του έφτιαξε ο πόλεμος. Τον επανέφερα στη ζωή.
Πέρασαν πολλά χρόνια.
Ο Συνταγματάρχης μου έγινε πλέον υποστράτηγος και συνταξιούχος. Όμως δεν ξέχασε ποτέ το ηθικό χρέος.
Ήρθε στο χωριό μου, στο σπίτι μου, για να με δει. Εκείνος, ο ανώτερός μου, ο αρχηγός μου, μπήκε γονατιστός στο σπίτι, του απλού στρατιώτη που τον είχε σώσει.
Με δάκρυα στα μάτια, φίλησε γλυκά τα πόδια μου και όλο μου το σώμα. Μετά με αγκάλιασε. Και αγκάλιασε μαζί μου και όλα τα μέλη της οικογένειάς μου. Δεν υπήρχαν λόγια. Υπήρχε μόνο ευγνωμοσύνη, αγάπη και σεβασμός.
Ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής αυτών των δύο Ηρώων ανδρών;
Ποια φωτογραφική μηχανή θα μπορούσε να απαθανατίσει αυτή τη στιγμή;
Ποια γραφίδα, ποια πένα, θα μπορούσε να αποτυπώσει με λέξεις όλα τα συναισθήματα αυτών των Άγνωστων Ηρώων του 1940;
Εγώ, ένας απλός στρατιώτης, δεν ξέρω σπό μεγάλα λόγια. Έχω μόνο ένα πράγμα να πω: Ευχαριστώ, Στρατηγέ μου. Ευχαριστώ που ήρθες και μου έδειξες ότι η ευγνωμοσύνη δεν ξεχνιέται. Ευχαριστώ που με τίμησες μπροστά στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου και σε όλη μου την οικογένεια.
Αυτή η ιστορία δεν ανήκει μόνο σε εμάς τους δύο. Ανήκει σε όλους τους Έλληνες. Διδάσκει στα παιδιά και στα εγγόνια μας ότι ο πραγματικός ήρωας δεν είναι μόνο αυτός που πολεμά, αλλά και αυτός που σώζει τον συνάνθρωπό του.
Ότι η αξιοπρέπεια, η αγάπη και η ευγνωμοσύνη είναι πιο δυνατές από τον πόλεμο. Ότι ο άνθρωπος, ακόμα και μέσα στη φωτιά, μπορεί να γίνει σωτήρας για τον άλλον.
Ας μεταφέρουμε αυτό το μήνυμα στις νέες γενιές: να αγαπούν, να βοηθούν, να μην ξεχνάνε ποτέ όσους τους έδωσαν ζωή, ελευθερία και αξιοπρέπεια.
( ‘Εγραψα τούτο το κείμενο, από την αληθινή ιστορία, διατηρώντας την ανωνυμία, που μου εκμυστηρεύτηκαν οι απόγονοι του στρατιώτη, καταγόμενου από την πόλη μας, την ιστορική Αιανή )
Πόσα και πόσα άλλα τέτοια γεγονότα γεναιοψυχίας, δεν είναι καταγραμμένα στις ψυχές των Ηρώων του ‘ 40..;
Αιανή, 28/10/2026
Βαβλιάρας Στέφανος
Πρώην Δήμαρχος Αιανής
Συνταξιούχος Δάσκαλος
