Μια μέρα μετά το τελευταίο αντίο, τα λόγια βγαίνουν πιο ήσυχα.
Γιατί όταν φεύγουν οι άνθρωποι με ουσία, μένει πρώτα η σιωπή και μετά η ευγνωμοσύνη.
Ο Χάνογλου…ο φίλος μου ο Νίκος, υπήρξε ένας άνθρωπος αξιοπρέπειας, προσφοράς και ήθους.
Από τα πρώτα μου βήματα στάθηκε δίπλα μου με ειλικρίνεια και αληθινό ενδιαφέρον όχι τυπικά, αλλά ανθρώπινα.
Ήταν συμπαραστάτης, συνοδοιπόρος μα πάνω απ’ όλα φίλος.
Άνθρωπος της δουλειάς, τίμιος και εξαίρετος επαγγελματίας, τίμησε τον τόπο του και στάθηκε ουσιαστικά δίπλα στην κοινωνία με πράξεις, σεβασμό και ευθύνη.
Παρά τις δυσκολίες, πορεύτηκε με πίστη, εργατικότητα και απλότητα, χωρίς να χάσει ποτέ την ανθρωπιά του και τον βαθύ σεβασμό προς όσους συμπορεύτηκαν μαζί του.
Φίλε μου Νίκο έφυγες νωρίς, αφήνοντας πίσω σου ένα μεγάλο κενό.
Θα σε θυμόμαστε πάντα έτσι όπως ήσουν στη ζωή σου…
Ήσυχο, Σταθερό, Αληθινό.
Καλό σου ταξίδι, φίλε μου.
Καλή ανάπαυση.
Θα σ’ έχω πάντα στην καρδιά μου.
.
.
Δέσποινα, Μελίνα, Νόπη… τα πιο ειλικρινή μου συλλυπητήρια και τη συμπαράστασή μου.
