2012- 2026 Εδώ και καιρό τα συναισθήματα μου ήταν ανάμεικτα. Από την μία ο θυμός που αφήσαμε πίσω την μαμά να δουλεύει ώρες ατελείωτες και από την άλλη η ασφάλεια ότι δεν θα μπορούσε κανείς να κρατήσει όρθια την επιχείρηση παρά μόνο εκείνη. Γιατί απλά εκεί που δεν ήξερε τίποτα έμαθε να κάνει τον καλύτερο cappuccino με διαφορά. Οι στιγμές πάρα πολλές. Από τον αρχικό ενθουσιασμό, τις ατέλειωτες ώρες να δοκιμάζουμε γλυκά για να καταλήξουμε σε κωδικούς, τις στιγμές (κυρίως το καλοκαίρι) που κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον με τον αδερφό μου για το ποιος θα μείνει να δουλέψει σκ και ποιος θα πάει για beach party στην Χαλκιδική. Τα μεσημέρια, που ήταν ομολογουμένως οι πιο κουραστικές ώρες και για καλή μου τύχη έχω φίλες που ήταν εκεί να μου κάνουν παρέα. Τόσοι καφέδες, τόσες κουβέντες, τόσες στιγμές. Τόσοι άνθρωποι που μας αγκαλιάσατε σε καθημερινή βάση και άλλοι όποτε μπορούσατε, το ευχαριστώ είναι λίγο. Ήρθε η στιγμή που τα φώτα από χθες έκλεισαν. Την κ Θεανώ πιθανόν να την πετύχετε κάπου έξω για καφέ με τις φίλες της ( επιτέλους) . Θα πω και πάλι την ατάκα που τον τελευταίο χρόνο για πολλούς λόγους έχει σφηνωθεί στο κεφάλι μου: Πάμε παρακάτω.
Μεγάλη αγκαλιά και ένα ευχαριστούμε για όλα!
