Εγώ θα ξεκινήσω από την περιοχή μου, από τη Δυτική Μακεδονία όπου θα μου επιτρέψετε, λόγω του ότι είναι και της μόδας πλέον τα βιβλία, τα μυθιστορήματα, οι αυτοπιογραφίες, να αναφερθώ κι εγώ σε ένα άλλο μυθιστόρημα, το οποίο λέγεται «Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα».
Έτσι θα χαρακτήριζα αυτή τη στιγμή τη κατάσταση στη Δυτική Μακεδονία όπου ο Αυτοκράτορας, εγώ στη θέση του βάζω την πολιτική της απολιγνητοποίησης, εσείς μπορείτε να τοποθετήσετε ό,τι θέλετε ή όποιο υπαρκτό πρόσωπο θέλετε, όπου δίπλα στον Αυτοκράτορα που είναι γυμνός (το τονίζω αυτό) βρίσκονται μία σειρά ανθρώπων οι οποίοι κατείχαν κάποιας μορφής εξουσία, συντελούσαν και συναινούσαν σε αυτό το έγκλημα που λέγεται απολιγνιτοποίηση. Για μένα και μόνο η αθώα ματιά ενός παιδιού μπορούσε να τους ξεχωρίσει.
Η αθώα ματιά ενός παιδιού για μένα είναι οι εργαζόμενοι και οι πολίτες της δυτικής Μακεδονίας.
Όλα ξεκίνησαν φίλες και φίλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι από το 2019, από το βήμα του ΟΗΕ, όπου ο σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγειλε το βίαιο κλείσιμο όλων των Λιγνιτικών μονάδων καθιστώντας μας έρμαια των διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων, των ραγδαίων γεωπολιτικών εξελίξεων, να είμαστε δηλαδή εξαρτημένοι από το εισαγόμενο φυσικό αέριο, που δυστυχώς ακόμα συνεχίζεται αυτή η πολιτική.
Και λέω ότι είναι πρόχειρη, λανθασμένη και εγκληματική αυτή η πολιτική.
Δεν διδαχτήκαμε, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, από το παρελθόν.
Μην ξεχνάμε, ότι βιώσαμε μια οικονομική κρίση, που αν δεν υπήρχε η λιγνιτική παραγωγή, δεν ξέρω κατά πόσο ο καταναλωτής, ο πολίτης, θα είχε αυτό το αγαθό που λέγεται ενέργεια.
Ακολούθησε μια ενεργειακή κρίση. Δεν διδαχτήκαμε.
Ακολούθησε μια υγειονομική κρίση. Λυπάμαι πολύ, αλλά και πάλι δεν διδαχτήκαμε.
Ακολούθησε μια γεωπολιτική κρίση. Βλέπουμε τι γίνεται στην Ουκρανία, βλέπουμε τι γίνεται στη γειτονιά μας και συνεχίζουμε.
Βλέπουμε τι γίνεται σήμερα στο Ιράν, αλλά εμείς συνεχίζουμε να επιμένουμε ότι ο λιγνίτης μπορεί να μπει στο περιθώριο.
Εμείς στο Συνδικάτο θεωρούμε ότι ο λιγνίτης πρέπει να συνεχίσει να είναι στο μείγμα της ηλεκτροπαραγωγής, διότι μας εξασφαλίζει ενεργειακή ασφάλεια και επάρκεια και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας.
Δεν σας κρύβω ότι εμείς θα κάνουμε τις ενέργειες που χρειάζεται να κάνουμε.
Θέλουμε και την ΓΕΝΟΠ δίπλα μας, είχαμε την ΓΕΝΟΠ δίπλα μας και την θέλουμε ξανά δίπλα μας.
Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να πείσουμε όσο το δυνατό, τις πολιτικές δυνάμεις να συνταχθούν με το δικό μας αφήγημα
Και ξέρετε κάτι; Αν κάποιος αναθεωρήσει τις απόψεις του τώρα και πει ότι ναι, έχετε δίκιο, εγώ δεν θα το θεωρήσω ούτε ως πισωγύρισμα ή κάτι άλλο. Εγώ θα το θεωρήσω ότι είναι μία προσγείωση με συνεπιβάτη τον ρεαλισμό.
Έτσι ακριβώς θα το θεωρήσω, γιατί έτσι θα είναι.
Υποδέχθηκα τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ως πρόεδρος του Σπάρτακου έξω από την Πτολεμαΐδα 5, όπου του έθεσα τους δικούς μας προβληματισμούς, τις ανησυχίες αλλά και προτάσεις.
Του είπα ότι είναι έγκλημα ο Σταθμός Πτολεμαΐδα 5 και να μην λειτουργεί ως λιγνιτικός σταθμός. Εδώ να μου επιτρέψετε, επειδή και ο πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος μίλησε για την Πτολεμαΐδα 5 και ανέφερε για φυσικό αέριο, εμείς ως Συνδικάτο θεωρούμε ότι κάθε επένδυση που έρχεται στη Δυτική Μακεδονία, σαφέστατα και στη Μεγαλόπολη, είναι ευπρόσδεκτη.
Βέβαια εμείς θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε να παραμείνει αυτό το λιγνιτικό κομμάτι για τους λόγους που σας είπα πριν, αλλά λέω ότι ό,τι επένδυση έχετε στη δυτική Μακεδονία είναι ευπρόσδεκτη αλλά θα πρέπει να έχει και την έγκριση από την τοπική κοινωνία.
Λίγο πριν κλείσω, θέλω να πω στον φίλο μου τον Γεωργακόπουλο, ότι ένα πράγμα που πραγματικά με στενοχωρεί είναι όταν ακούω κάποιοι να μου λένε ότι για τον ΑΗΣ Μελίτης δεν έδωσε αγώνα ο Σπάρτακος.
Εγώ, όταν ήμουν ακόμα στο τοπικό, ήξερα ότι ο Σπάρτακος κυνηγούσε τους Κινέζους στα χωράφια και στα ξενοδοχεία. Ο Σπάρτακος ήταν εκεί και φώναζε.
Μην ξεχνάτε ότι εγώ μία βδομάδα πρόεδρος, δίπλα μου με τον Γραμματέα τον Σάκη τον Μάστορα, τοποθετήθηκα στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας και μίλησα για το έγκλημα της απολιγνιτοποίησηης, για το έγκλημα που κλείνει ο ΑΗΣ Μελίτης.
Με στενοχωρεί όταν ακούω να λένε ότι δεν κάναμε τίποτα.
Θέλω να κλείσω με μία φράση που διάβασα σε έναν αγαπημένο μου συγγραφέα και καθηγητή, τον Δημήτρη Μπουραντά, που έλεγε ότι «Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων».
Μία κατηγορία είναι αυτοί που κάνουν τα πράγματα να συμβούν.
Άλλη κατηγορία είναι αυτοί που παρατηρούν τα πράγματα να συμβαίνουν και άλλη μία κατηγορία ανθρώπων είναι αυτοί που αναρωτιούνται τι συμβαίνει.
Με ποια κατηγορία ανθρώπων, ξέρουμε πολύ καλά, που είμαστε και τι κάνουμε.
Είμαστε αυτοί που θα κάνουν τα πράγματα να συμβούν γιατί έχουμε και αυτογνωσία και θέση να τα αλλάξουμε τα πράγματα.
Ευχαριστώ πολύ.


























