19 Μαΐου 1919, η άφιξη του Κεμάλ Ατατούρκ στον Πόντο σηματοδοτεί μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του Ελληνισμού
350.000 Έλληνες του Πόντου χάνουν τη ζωή και περίπου 1.500.000 εκδιώκονται από τους Νεότουρκους και τους Τσέτες συμμάχους τους σε ένα οργανωμένο σχέδιο ερήμωσης και εκκαθάρισης του Πόντου από το ελληνικό στοιχείο. Πορείες θανάτου, βιασμοί, δολοφονίες απαγωγές νεαρών κοριτσιών και αγοριών που πολλές φορές κατέληγαν στα χαρέμια των πλούσιων Νεότουρκων.
19 Μαΐου 2026: η μνήμη δεν πρέπει να σβήσει. Το πένθος οφείλει να μας αφυπνίζει, πένθος για τις πατρίδες που χάθηκαν, για τους Έλληνες που εξοντώθηκαν. Η δικαίωση των θυμάτων μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την οικουμενική αναγνώριση των γενοκτονικών πρακτικών των Τούρκων.
Μόνο η αναγνώριση και η καταδίκη των υπεύθυνων κρατών μπορούν να αποτρέψουν μελλοντικές γενοκτονίες.
Δυστυχώς, η πρακτική της εκδίωξης και του ξεριζωμού, με όπλα την πείνα, την απομόνωση και τον φόβο, δεν έχει εγκαταλείψει την ανθρωπότητα. Από το 1919 έως σήμερα, η ανθρωπότητα γνώρισε και συνεχίζει να γνωρίζει δεκάδες τέτοιες γενοκτονίες, οι οποίες πολλές φορές αποσιωπούνται υπό το βάρος της δύναμης εκείνων που τις προκαλούν.
Το ηθικό βάρος, λοιπόν, της διατήρησης της μνήμης και της ανάδειξης της ιστορικής αλήθειας πέφτει, τελικά, στους ίδιους τους λαούς. Στους λαούς που αρνούνται να λησμονήσουν, που υπερασπίζονται την ιστορική τους συνείδηση και διατηρούν ακέραιες την περηφάνια, την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία τους. Μόνο μέσα από τη μνήμη, τη δικαιοσύνη και τη συλλογική εγρήγορση μπορεί να αποτραπεί η επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων απέναντι στην ανθρωπότητα.
