Και αναρωτιέται ο καλόπιστος σοσιαλδημοκράτης: «με τον ήλιο τα βγάζουμε με τον ήλιο τα μπάζουμε, τι πάθαν οι δημοσκοπήσεις και δεν μας πάνε;». Και χαμογελάει αυτάρεσκα ο νεοδημοκράτης και ας τσιγαρίζεται στο ίδιο τηγανόλαδο με τον κομματικό του αντίπαλο. (Λέω κομματικό και όχι πολιτικό αντίπαλο, γιατί άλλο οπαδός και άλλο φίλαθλος, έτσι;). Και εκεί στα ανεμοδαρμένα στίφη της πολιτικής υστερίας, τρία πουλάκια κάθονταν και παίζανε μπουρλότο μια παρτίδα μια Πατρίδα.
Στις αξημέρωτες νύχτες αυτού του Τόπου, ακόμα αδυνατούν να δώσουν λύση στο αυγό του Κολόμπου. Τα Μνημόνια φέρανε την Κρίση ή η Κρίση τα Μνημόνια; Οι απαντήσεις πολλές, πάρα πολλές, η αλήθεια μία και αναπάντητη. Όταν ένας Λαός δεν μπορεί να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις στα προβλήματά του, τότε ή κρύβει το πρόβλημα κάτω απ’ το χαλάκι της εξώπορτας, ή είναι άξιος της τύχης του. Ο Αντόνιο Γκράμσι έλεγε: «Η Κρίση έχει να κάνει ακριβώς με το γεγονός ότι το παλιό πεθαίνει, αλλά το καινούριο δεν μπορεί να γεννηθεί». Διαλέγετε και παίρνετε. Πάντα όμως, μέσα από τις κυβερνητικές εφαρμογές, μην παραβιασθούν τα ισοζύγια της Οικονομίας μας, ακόμα και αν μονίμως παραβιάζονται τα ΥΠΟΖΥΓΙΑ που την συντηρούν.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λέμε πως θα ξεκαλοκαιριάσουμε από τα συνεχόμενα «μείον» του ταμείου μας, που μας μειώνουν ποικιλοτρόπως καθημερινά. Όσο δε, για τα απαραβίαστα «Μπάνια του Λαού» γι’ αυτά δεν γίνεται κουβέντα. Αυτά μόνο με τον ΑΝΔΡΕΑ είχαν λόγο ύπαρξης, μέσα απ’ τον δικό του δρόμο. Τώρα είναι μια «ανάμνηση και μόνο» που λέει και το τραγούδι. Μια ανάμνηση που δείχνει τι ανελέητους χειμώνες περνάμε το κατακαλόκαιρο οι διωκόμενοι Έλληνες της διπλανής πόρτας και βολεύουμε στα όνειρα «θερινής νυκτός» δυο τρία Σαββατοκύριακα σ’ ελεύθερες παραλίες.
Ένα καράβι η Χώρα μας γεμάτο οχληρά φορτία πολιτικής αδεξιότητας. Μ’ ένα Λαό έτοιμο να προσκυνήσει ή να τα βροντήξει, κολυμπάει ανάμεσα σε Ξέρες, στην Ψαρού και στις Βρυξέλλες. Κοιτάει την απόγνωση ως μόνιμη επωδό της κατάντιας του και αναρωτιέται που πήγαν οι ΙΔΕΕΣ, οι ΑΓΩΝΕΣ και τα ΥΨΗΛΑ ΙΔΑΝΙΚΑ (το αναρωτιέται με επιφύλαξη). Κοιτάει το δρόμο προς τη Σοσιαλδημοκρατία και χάνει το μυαλό του, να βρει τον εαυτό του. Να βρει την πολιτική δύναμη που τον αναγνωρίζει και όχι την πολιτική παρέα που τον μηδενίζει. Ναι, στο Δημοκρατικό Σοσιαλισμό, ο Λαός συμμετέχει αγωνίζεται και κατακτά τα δικαιώματά του. Δεν είναι παρίας στις κομματικές διεργασίες, ούτε ακόλουθος προσωπικοτήτων. Είναι συνεργός! Ας το καταλάβουν αυτοί που αναρωτιούνται τι ΦΤΑΙΕΙ στις δημοσκοπήσεις.
Τι φταίει; Μα το ότι αφέθηκαν να τους διαχειρίζεται ένα σύστημα εξουσίας που τους είναι απέναντι, δεν τους λέει τίποτε; Δεν καταλαβαίνουν ότι η απομόνωσή τους από το Λαό, τους παραδίδει αμαχητί στους διώκτες τους; Δεν βλέπουν ότι ο μόνος τρόπος ν’ αναγνωρισθούν οι πολιτικές τους θέσεις είναι να τις αναδείξουν μαζί με τον Λαό; Τι κι’ αν η πολιτική ομάδα που διατείνεται ότι εκφράζεται Σοσιαλιστικά – χωρίς Αριστερές ή Αριστερίζουσες διακηρύξεις – έχει τα πολιτικά εχέγγυα, αυτό δεν αποτυπώνεται στις παρουσιαζόμενες δημοσκοπήσεις. Ενώ δηλαδή καταθέτει κοστολογημένα προγράμματα Κοινωνικής ανακούφισης. Ενώ διαθέτει αξιόλογα πρόσωπα που μπορούν να εγγυηθούν την υλοποίηση τους. Ενώ είναι έτοιμη ν’ αναλάβει κυβερνητικό έργο, εν τούτοις περιέργως την υποβαθμίζουν και την αγνοούν. Και την αγνοούν χαρακτηριστικά, μπερδεύοντας ότι μπορεί να την ανακόψει. Προφανώς η κυβερνητική τους πρόταση της Σοσιαλδημοκρατίας, διαμορφώνει μια άλλη μορφή εξουσίας με ανθρώπινο πρόσωπο, που ενοχλεί κάποιους. Κάποιους, που θέλουν όπως έλεγε ο Μαρξ: «Το Κράτος να είναι η εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης».
Μαγκλάρας Βασίλης 28/7/2026 [email protected]
