Η Εταιρεία Δυτικομακεδονικών Μελετών κατευοδώνει τον Παναγιώτη

Είναι στιγμές που αναφωνεί κανείς «δεν είναι δυνατόν, αποκλείεται, δεν γίνεται, είναι
άδικο, γιατί;». Η αδόκητη εκδημία του αγαπητού Παναγιώτη Δημόπουλου συγκλόνισε την
Κοζάνη και μας γέμισε όλους θλίψη. Ο αείμνηστος πλέον Παναγιώτης αποτελούσε
σημαίνουσα προσωπικότητα της πόλης: μουσικός, συνθέτης, καλλιτέχνης, άνθρωπος των
γραμμάτων, αλλά και με συμμετοχή στα κοινά και ευρύτερα με παρέμβαση με λόγο και
έργο στην τοπική κοινωνία.
Με τον Παναγιώτη Δημόπουλο, ως πρόεδρο της Κοβενταρείου Βιβλιοθήκης Κοζάνης,
συνεργάστηκε η Εταιρεία Δυτικομακεδονικών Μελετών (Ε.ΔΥΜ.ΜΕ.), από κοινού και με τον
στενό του συνεργάτη, τον Παναγιώτη Πτωχούλη, στη διοργάνωση του Γ΄ Επιστημονικού
Συνεδρίου του Δήμου Κοζάνης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 7-9.12.2018, ενώ τα
Πρακτικά εκδόθηκαν ένα χρόνο μετά, το 2019, σε έναν ογκώδη τόμο των 820 σελίδων. Το
Συνέδριο, το οποίο στεγάστηκε στο τότε προσφάτως εγκαινιασθέν νέο κτήριο της
Βιβλιοθήκης (10 Οκτ. 2018), είχε μεγάλη επιτυχία, με πλήθος συνέδρων και δύο
παράλληλες συνεδρίες, αλλά και με μεγάλο ακροατήριο.
Επί προεδρίας του Παν. Δημόπουλου, επίσης, εκπονήθηκε από δύο μέλη της Ε.ΔΥΜ.ΜΕ.,
τον νυν επίκουρο καθηγητή βυζαντινής φιλολογίας Δ. Σκρέκα και τον δ/ντή ερευνών της
Ακαδημίας Αθηνών Χαρ. Καρανάσιο, Κατάλογος των χειρογράφων 1-100 της Βιβλιοθήκης,
αλλά οι επόμενες δημοτικές αρχές δεν προέβησαν στην έκδοση του έργου. Ακόμη, ο Παν.
Δημοπουλος μερίμνησε για την έκδοση: «Θησαυροί της Κοβενταρείου Δημοτικής
Βιβλιοθήκης Κοζάνης» (2018). Δυστυχώς, η προσπάθεια του Παναγιώτη για τη Βιβλιοθήκη
δεν είχε συνέχεια, καθώς οι επόμενες δημοτικές αρχές δεν συνέχισαν το έργο του. Κατά
γενική ομολογία, ο Παναγιώτης υπήρξε ο καλύτερος πρόεδρος της Βιβλιοθήκης Κοζάνης.
Μάλιστα, συνέδεσε το όνομά του με τον θρύλο της Βιβλιοθήκης Ν. Δελιαλή, καθώς εξέδωσε
μετά από προσωπική του έρευνα στα αρχεία της Βιβλιοθήκης τα «Σπαράγματα από το
αρχείο του Ν.Π. Δελιαλή» (2019).
Αποδίδουμε σήμερα εις Κύριον τον αγαπητό Παναγιώτη, εκφράζοντας τα βαθιά μας
συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Σε τέτοιες στιγμές, στιγμές δέους απέναντι στο
μυστήριο της ζωής, ο νους και η γλώσσα σιγούν, ενώ η καρδιά προσεύχεται. Ο θεός να τον
αναπαύσει.