“‘Ασπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια…”!

Του Παναγιώτη Πλιάτσιου

Η καλή εκπομή της ΝΕΤ “ΤhreeNΕΤ” το βράδυ της Πέμπτης είχε έναν χαρακτηριστικό τίτλο: “Λουκάς Παπαδήμος: Πολιτικός ή τραπεζίτης;”. Με το εν λόγω ερώτημα να έχει, ήδη, προκαλέσει ουκ ολίγες συζητήσεις, αν και, είναι η αλήθεια, η δεύτερη ιδιότητα είναι και εκείνη που έχει δημιουργεί το πραγματικό ενδιαφέρον.

Την απάντηση, ωστόσο, έσπευσε να τη δώσει ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος, στην πρώτη του δήλωση μετά την ανακοίνωση πως θα είναι ο νέος πρωθυπουργός της χώρας: «Δεν είμαι πολιτικός αλλά έχω αφιερώσει το μεγαλύτερο τμήμα της επαγγελματικής μου ζωής στην άσκηση οικονομικής πολιτικής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη», είπε και έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους βάση: Όχι, λοιπόν, ο νέος πρωθυπουργός δεν είναι πολιτικός, με τη σημασία της λέξης. Πόσο μάλλον επαγγελματίας πολιτικός, όπως οι δυο προκάτοχοί του Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου.

Όμως η φύση των λαμπρών σπουδών του, η μετέπειτα σημαντική ακαδημαϊκή του καριέρα και η εργασία του στο πεδίο των τραπεζών, δηλαδή η ίδια η επιστήμη των οικονομικών, συνδέονται αλληλένδετα με την πολιτική!  Άλλωστε, η οικονομία ή τα οικονομικά, αν θέλετε, αποτελούν δομικό στοιχείο άσκησης πολιτικής, στο όποιο σύστημα…

Επομένως, τη δεδομένη ειδικά στιγμή, ανάλογα ερωτήματα και ατέρμονες συζητήσεις έχουν αξία μόνο ως θεωρητική “άσκηση” όλων ημών. Στο πεδίο των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ, στην κοινωνία μας, στις συζητήσεις και στις παρέες.

Κατά τα λοιπά, πλέον έχουμε έναν συγκεκριμένο πρωθυπουργό, με μια συγκεκριμένη κυβέρνηση και αποστολή και για ένα συγκεκριμένο, περιορισμένο (καλώς ή κακώς) χρονικό διάστημα. Μέσα στο οποίο θα πρέπει να πετύχει ό,τι ακριβώς έχει ανάγκη σήμερα η Ελλάδα: Να της δώσει μια ακόμη, την τελευταία πιθανότατα, ευκαιρία να γλιτώσει την καταστροφή. Και στον αγώνα αυτό, για τους επόμενους τρεις μήνες, διόλου δεν θα πρέπει να μας νοιάζει εάν ο Λουκάς Παπαδήμος είναι πολιτικός, τραπεζίτης, δικηγόρος ή…αρχιτέκτονας!

Άλλωστε, είναι πασίγνωστη η ρήση του μεγάλου Κινέζου πολιτικού Ντενγκ Χσιάο Πινγκ «Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια,». Ε, λοιπόν, αυτό έχει ανάγκη σήμερα η χώρα…

2 comments for ““‘Ασπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια…”!

  1. Mr Journalist Πλιάτσιος

    Οι άγριες πολεμικές κραυγές «δεν υπάρχει άλλη λύση», «ευρώ ή καταστροφή», «η αντίσταση είναι μάταιη» πλημύριζαν τις ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές συχνότητες και τα έντυπα ΜΜΕ για πέντε ημέρες σε 24ωρη βάση από τα αφιονισμένα «ντόπερμαν της ενημέρωσης». Σεισμοί, καταποντισμοί, τρικυμίες, καταιγίδες, κατολισθήσεις και όλες οι πληγές του Φαραώ θα μας έπλητταν αν ο δοτός πρωθυπουργός ήταν άλλος πλην του Λ. Παπαδήμου. Ο στενός συνεργάτης του Σημίτη στα χρόνια της ένταξης στο ευρώ και των «Greek statistics”, του «έπους» του χρηματιστηρίου κλπ. Ο δοκιμασμένος άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου, που είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission (Τριμερής Επιτροπή), την οποία η Αυστραλή ακαδημαϊκός Sharon Beder περιγράφει εδώ (http://tiny.cc/ri3fs). «Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο “Η Κρίση της Δημοκρατίας” (http://tiny.cc/9olmh). Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση λέει επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων” (http://tiny.cc/ndy2l). Αφού έχασαν τον «άνθρωπό τους στην Αθήνα» όπως δήλωναν για τον ΓΑΠ, έπρεπε να βρεθεί κάποιος «που να μιλάει ελληνικά, αλλά να μην είναι με την πλευρά των Ελλήνων» ανέφερε στο Reuters αξιωματούχος της ΕΕ (http://tiny.cc/sgs1c). Τι σημαίνουν όλα αυτά; Τα περιγράφει ο Νίκος Σταύρου καθηγητής του howard (http://tiny.cc/z651v).
    Ώστε λοιπόν Mr Journalist Πλιάτσιος «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια» κατά πως είπε και ο «μεγάλος Κινέζος πολιτικός Ντενγκ Χσιάο Πινγκ» γιατί «αυτό έχει ανάγκη σήμερα η χώρα…». Τι είναι τελικά «η χώρα»; Ή όπως έγραψε ο Ιωάννης Πολέμης «Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι; / Μην είναι τ΄ άσπαρτα ψηλά βουνά; / Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; / Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;». Το ζήτημα είναι πως σ’ αυτή τη «χώρα» κατοικούν και οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι εκτός από «τους έχοντες και κατέχοντες». Εκτός από τα συμφέροντα του κεφαλαίου υπάρχουν και τα συμφέροντα της εργασίας και αυτά τα «ποντίκια [της εργασίας] θα πιάσει η άσπρη ή μαύρη γάτα». Απολύσεις, ανεργία (23,1% έφτασε η επίσημη στην περιοχή μας), εξαθλίωση, μαύρη – ελαστική – εκ περιτροπής εργασία για όσους «τυχερούς» έχουν ακόμα, πετσόκομμα μισθών – συντάξεων – δαπανών υγείας – παιδείας κοινωνικών δικαιωμάτων, επιστροφή με δυο λόγια στα χρόνια του Ντίκενς. Για να υλοποιηθούν όλα αυτά από τη συμμαχία ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και των προθύμων, οι εργαζόμενοι αδημονούσαν διακαώς να γίνει επιτέλους η συγκυβέρνηση αλάλαζαν τα ντοπαρισμένα «ντόπερμαν της ενημέρωσης». Τόσο τυφλοί, τόσο κουφοί, τόσο ξετσίπωτοι, τόσο απροκάλυπτα ψεύτες.
    Πλην όμως μιας και κατέφυγες στην Κινέζικη σοφία σου θυμίζω μια άλλη ρήση, αυτή του «μεγάλου τιμονιέρη»: «Μια σπίθα φτάνει για να καεί ο κάμπος».

  2. Το μεγαλο προβλημα ομως ειναι τι θα γινει αν απο την σπιθα καει ο καμπος; Γιατι εκτος απο την θεωρια υπαρχει και η πραξη αγαπητε kozani. Υπαρχει μια προταση, που εγινε πραξη, αλλα δεν υπαρχει αντιπροταση για να διαλεξουμε, μονο θεωριες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *