Ελληνική ψυχή (του Γιάννη Κοσμίδη)

του Γιάννη Κοσμίδη

Παιδιά,να μη σας το χαλάσω,αλλά η «ελληνική ψυχη» δεν εξυψώνεται με τις διακρίσεις αθλητών.

Ειδικά σε αυτά τα αθλήματα που είναι ατομικά και που η επιτυχία έρχεται από μεμονωμένες προσπάθειες ταλαντούχων ανθρώπων,των προπονητών τους και μεγάλες θυσίες των οικογενειών τους.

Γιατί αν ρωτήσεις κάθε έναν και κάθε μία χωριστά αυτά θα σου πούνε:δεν είχαν γήπεδο,ρουχισμό,μηχανήματα κ.ο.κ.

Θα σου πούνε  ότι η πολιτεία κώφευε και πολλές φορές έβαλαν το χέρι στην τσέπη για τα βασικά.

Η δημόσια διοίκηση με τις ασυνέχειες και τα τέλματα της,όταν δεν έβαζε τρικλοποδιές,ήταν απούσα.

Υποψιαζομαι πως αυτό- να είναι απών-είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει.

 

Επίσης υπερελληνες μου στα ομαδικά αθλήματα,όποτε διακρίθηκαμε,υπήρχε ένας ξένος που τράβηξε μπροστά.

Ο Ότο Ρεχάγκελ έκανε την Ελλάδα από κουκκίδα στον ποδοσφαιρικό χάρτη,σημείο αναφοράς(πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2004).

Ο Αμερικανοτραφης Νίκος Γκάλης έβγαλε το μπάσκετ από την ανυποληψία και οδήγησε την χώρα στο χρυσό του ‘87.

 

Μη φωνάζετε λοιπόν και μη ταράζεστε.

Δεν είναι κανένα DNA και καμία ψυχη.

 

Μη παρεξηγηθώ.Χαρηκα παρα πολύ για τα παιδιά και τη χώρα μου.

Αλλά δεν ένιωσα καμία ανάταση.

 

*Ανάταση θα νιώσω όταν θα έχω μια πολιτεία που δεν θα με στέλνει στη φωτιά για να καω ζωντανός λόγω ασυνεννοησίας.

*Οταν θα σταματήσω να σκοτώνω ένα χωριό κάθε Σαββατοκύριακο στους δρόμους της χώρας.

*Όταν δεν θα χρειάζεται να πάρω άδεια μιας ημέρας για να τελειώσω δουλεια σε δημόσια υπηρεσία.

*Όταν θα σταματήσω να κρατάω απουσίες στο σχολείο για τις τελευταίες ημέρες προ των εξετάσεων,προκειμένου να πηγαίνω στα φροντιστήρια.

*Όταν θα κάνω αίτηση για θέση,τα προσόντα της οποίας ικανοποιώ πλήρως,αλλά τελικά την θέση την παίρνει ο μπατζανάκης της συμπεθερας από το μπακάλικο δίπλα που δεν έχει τίποτα αλλά «ξέρει» τα κατάλληλα άτομα.

*Όταν θα έχω πολιτικό λόγο που δεν μοιάζει με λαχαναγορά.

 

Τα «όταν» είναι πολλά,τα «αν» ακόμη περισσότερα.

Το θέμα είναι πως αυτή η χώρα θα αλλάξει μόνο από κάτω.

Από εμάς,από εμένα και από εσένα.

Πρέπει να ξεκινήσουμε από την καθημερινότητα μας για να φτάσουμε στην κάλπη με το βάρος της ευθύνης.

Όπως εγραψε και ο Νίκος Καζαντζακης:

Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *