Στα πρώτα ομόλογα της ΔΕΗ αποτυπώνεται ξεκάθαρα η ενεργειακή καρδιά της Ελλάδας (του Ιωάννη Τσιομπανου)


Το καλοκαίρι του 1959 ο ΑΗΣ ΛΙ.ΠΤΟΛ. (Ατμοηλεκτρικός Σταθμός Λιγνιτωρυχείων Πτολεμαΐδος), το πρώτο δηλαδή εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη, δούλευε για πρώτη φορά κι ένα διαφορετικό κεφάλαιο άρχιζε πια να χαράζει για το Νομό Κοζάνης και την ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.

O Μποδοσάκης, ο όμιλος του οποίου είχε αναλάβει και το βάρος της κατασκευής του έργου, τη θετική αυτή εξέλιξη την είχε προβλέψει. Είχε τονίσει άλλωστε μεταξύ άλλων στο λόγο που εκφώνησε δύο χρόνια νωρίτερα, το 1957, στη θεμελίωση του έργου: «Είμαι βέβαιος ότι η περιοχή αυτή, με το μέχρι προ ολίγου ειδυλλιακόν αγροτικόν τοπίον της, θα γίνει συντόμως μία περιοχή με σφύζουσαν βιομηχανική δραστηριότητα, η οποία θα δώσει λύσιν εις πολλά εκ των προβλημάτων όχι μόνο της Επαρχίας και του Νομού, αλλά της Μακεδονίας και της Χώρας εν γένει».

Στη φωτογραφία βλέπετε ένα εμβληματικό σχεδιαστικά ομολογιακό δάνειο της ΔΕΗ, γεμάτο δυναμική, από τον εξηλεκτρισμό που εξελισσόταν στη χώρα και έβαλε τη βάση για τη μεταπολεμική εκβιομηχάνιση του ελληνικού κράτους. Εκδόθηκε το 1968 από το εργοστάσιο λιθογραφίας των ΑΣΠΙΩΤΗ-ΕΛΚΑ, το οποίο μας έχει αφήσει μία πραγματική σχεδιαστική παρακαταθήκη για τη γραφιστική ιστορία του τόπου μας κι έναν εικαστικό θησαυρό από μετοχές και δάνεια.

Στην ομολογία αυτή, με τον αγρότη από τα αριστερά και τον βιομηχανικό εργάτη της ΔΕΗ στα δεξιά, αποτυπώνεται ξεκάθαρα αυτό που έγραφα και το 2010 στο λεύκωμα των εκδόσεων Μίλητος “Νομός Κοζάνης. Η ενεργειακή καρδιά της Ελλάδας” και που με το πρόσφατο αυτό απόκτημα, μου δίνεται η ευκαιρία να το επαναλάβω: «Πέρασαν πολλά χρόνια και οι άνθρωποι κατέβαλλαν πολλές προσπάθειες για ν’ αντικαταστήσουν το αλέτρι και την αξίνα με την υδραυλική σφύρα και τον ηλεκτρικό κινητήρα. Αυτή η εμπειρία και μόνο αρκεί για να σχεδιάσουμε το πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη μεταλιγνιτική περίοδο στην περιοχή μας». Δυστυχώς, δέκα χρόνια αργότερα παραμένουμε θεατές, παρατηρώντας την τεχνογνωσία, το ανθρώπινο δυναμικό και τη βιομηχανική συνείδηση που καλλιεργήθηκαν στην περιοχή να φεύγουν ανεκμετάλλευτα.

Προφανώς και η ΔΕΗ, από τη δημιουργία της και την ακμή της, αυτοεγκλωβίστηκε σε ένα πεδίο μικροπολιτικών, συνδικαλιστικών και πελατειακών σχέσεων, ακολουθώντας το κακό παράδειγμα και των υπολοίπων μεγάλων κρατικών εταιρειών στην Ελλάδα. Ωστόσο πιστεύω ότι χωρίς ένταση αλλά με διάθεση αυτοκριτικής ένα μικρό κουβάρι που μπορεί να μας αφήσει στο τέλος κάτι διδακτικό, πρέπει να ξετυλιχτεί για την εταιρεία, που αδιαμφισβήτητα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη και ισχυρότερη δημόσια επιχείρηση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *