Ημερολόγιο καραντίνας-Ημέρα 4η: “Θέλω να έρθει κάποιος να με ξυπνήσει και να μου πει πως τελείωσε αυτός ο εφιάλτης, να είναι όλα όπως πριν! Αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα.. Χωρίς φίμωτρα! (Της Βάσιας Βογδοπούλου)

Ημέρα 4η! Σηκώνομαι κάθε μέρα όλο και πιο αργά, αφου δεν δουλεύω… Στην Κοζάνη, βλέπεις, έχουμε ξανά καραντίνα, η ίδια κασέτα παιζει ξανά και ξανά.

Μένω στο χωριό μου, στον Κρόκο, υπάρχει ησυχία… Μόνο το θρόισμα των φύλλων ακούγεται κάθε φορά που φυσάει..

Ετοιμάζω τον καφέ μου και χαζευω στα social, βλέπω ποσο τραγική συνεχίζει να γίνεται η κατάσταση… Μέχρι που θα φτάσουμε; Φοβάμαι!

Το απόγευμα συναντάω μια δυο φίλες μου, χωρίς αγκαλιές, χωρίς φιλιά… Μου λείπουν όλα αυτά, να αγκαλιασω την οικογένεια μου, τους φίλους μου, να βγω να διασκεδάσω χωρίς να σκέφτομαι ότι πρεπει να βάλω μάσκα, να προσέχω να μην ακουμπήσω επιφάνειες, να έχω παντα μαζί μου αντισηπτικό και να μιλάω σε απόσταση 2 μέτρων.

Γυρνάω σπίτι και πάλι τα ίδια, πάλι κινητό,λίγο Netflix μέχρι αργά, γιατί,βλέπεις, δεν κοιμόμαστε και νωρίς με όλα αυτά!

Θέλω να έρθει κάποιος να με ξυπνήσει και να μου πει πως τελείωσε αυτός ο εφιάλτης, να είναι όλα όπως πριν!

Αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα.. Χωρίς φίμωτρα!!!