Κορονοϊός και ελληνική πραγματικότητα μέρος 2 (του Χάρη Γρίβα)

 

Σε προηγούμενο άρθρο μου (βλ εδώ: https://kozanimedia.gr/archives/503884) είχα κάνει αναφορά για την αναγκαιότητα της τυχαίας δειγματοληψίας στον πληθυσμό με σκοπό τον έλεγχο του ποσοστού κρουσμάτων και της σωστής επιδημιολογικής επιτήρησης. Είχα επίσης αναφέρει το υψηλό ποσοστό μετάδοσης του ιού(μέχρι και ένας στους δύο μπορεί να είχε μολυνθεί) σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Ιταλία αλλά και της ταυτόχρονης μικρής θνητότητας του ιού (η οποία φτάνει στο 0.03) απόρροια αυτής της υψηλής μετάδοσης. Δυστυχώς πέντε μήνες μετά αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε στην Ελλάδα την υποεκτίμηση των κρουσμάτων (αλήθεια τι περιμέναμε όταν εξάγουμε συμπεράσματα με βάση τα τέστ στις πλατείες;)και να ζητάμε περισσότερες ΜΕΘ και καινούριο νοσοκομείο. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα αποτυγχάνουμε να καταλάβουμε τα βήματα που πρέπει να γίνουν και το τι σημαίνει το εμβόλιο (με ευθύνη και των ιατρών).

 

Ο ιός δεν θα εξαφανιστεί με το εμβόλιο. Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι θα γίνει ενδημικός, δηλαδή θα παρουσιάζεται με κάποια περιοδικότητα όπως η γρίπη. Υπάρχει μόνο μια ασθένεια που εξαλείφθηκε πλήρως με τη χρήση εμβολίου και αυτή είναι η ευλογιά(βλ εδώ: https://www.telegraph.co.uk/news/2020/10/19/vaccine-unlikely-eradicate-covid-sir-patrick-vallance-tells/ ) Το εμβόλιο ωστόσο θα σώσει ζωές, ειδικά σε άτομα με υποκείμενα νοσήματα.  Όπως φαίνεται και από τους παρακάτω πίνακες (Richardson 2020 May 26), ανάμεσα σε 5700 ασθενείς με κορονοϊό που νοσηλευτήκαν στην Νέα Υόρκη, το 56.6% είχε υψηλή πίεση, το 41.7% είχε παχυσαρκία  και το 33.3% διαβήτη (τα ποσοστά είναι σε παρενθέσεις).  Προέχει με λίγα λόγια, ο άμεσος εμβολιασμός των ευπαθών ομάδων με αυστηρά υγειονομικά κριτήρια από τους ιατρούς καθώς και ο εμβολιασμός των ίδιων των γιατρών.

 

 

Για να επιτευχθεί ανοσία υπολογίζεται ότι περίπου το 40-60% του πληθυσμού πρέπει να εμβολιαστεί. Μιλάμε με λίγα λόγια για δυσθεώρητα μεγέθη ειδικά για όποιον έχει ασχοληθεί με την άνοδο του αντιεμβολιαστικού κινήματος τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο παγκοσμίως αλλά και εγχώρια. Υπάρχει δε, η πρόταση να υπάρχει κάποιου είδους ανταμοιβή σε όποιον εμβολιάζεται (βλ εδώ: https://www.brookings.edu/opinions/want-herd-immunity-pay-people-to-take-the-vaccine/) όπου με λίγα λόγια προτείνεται  αμοιβή για τον εμβολιασμό με σκοπό την εξασφάλιση ενός 40-60% που απαιτείται για την ύπαρξη ανοσίας . Εάν κάποιος σκεφτεί ωστόσο για τι ποσά μιλάμε μπορεί η καθόλα υπέροχη αυτή ιδέα να θεωρηθεί τρελή και ατελέσφορη. Ωστόσο θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει στοχευμένα σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες, μειονότητες και πρόσφυγες ή μετανάστες. Με λίγα λόγια, μεσώ αυτού θα αποφεύγαμε την καταναγκαστικότήτα του μέτρου που συνεπάγεται και την ανάδειξη κοινωνικών αυτοματισμών σε μια ήδη διαιρεμένη κοινωνία και την δημιουργία δυο κατηγοριών πολιτών.

 

Η περίθαλψη τέλος, πρέπει να αναμορφωθεί, όχι στα πλαίσια ενός συστήματος υγείας με βάση την τριτοβάθμεια περίθαλψη υγείας, αλλά τον οικογενειακό γιατρό και την πρωτοβάθμια υγεία. Για να καταλάβει κανείς την σημασία της τομής αυτής, αξίζει να σκεφτεί πόσες φορές βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση να αποφασίσει μόνος του σε τι ειδικότητα γιατρό θα αποταθεί ή να περιμένει για να του γράψει ο γιατρός μια γενική εξέταση, πράγματα που σε έναν μεγάλο βαθμό θα μπορούσαν να γίνουν από τον οικογενειακό γιατρό. Η δε συζήτηση περί δημιουργίας ΜΕΘ είναι λανθασμένη για δύο κύριους λόγους: Στον  παρακάτω πίνακα βλέπουμε στην Τρίτη στήλη των αριθμό ΜΕΘ, ενώ στην τελευταία στήλη βλέπουμε τον αριθμό κρεβατιών ΜΕΘ ανά σύνολο κρεβατιών νοσοκομείων.  Όπως γίνεται αντιληπτό χώρες πολύ πιο αναπτυγμένες φαίνεται να έχουν λιγότερα κρεβάτια ΜΕΘ(εάν κάποιος λάβει υπόψην και τον πληθυσμό). Ο δεύτερος και κύριος  λόγος έχει να κάνει με το ότι η έλλειψη σε πόρους δεν δείχνει να επηρεάζει τους θανάτους όπως προκύπτει από μια έρευνα που έγινε κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος στην Γερμανία, την χώρα δηλαδή με τα περισσότερα κρεβάτια ΜΕΘ  στον κόσμο, που δεν πλησίασε καν στα όρια του κατά την εν λόγω περίοδο (βλ εδω: (Κaragiannidis n.d.))

 

Γίνεται επομένως αντιληπτό ότι χρειαζόμαστε επιδημιολογική επιτήρηση με τυχαία δειγματοληψία( στην περίπτωση που δεν μπορεί να γίνει σε ολόκληρο τον πληθυσμό όπως στην Σλοβακία για παράδειγμα), κίνητρα για εμβολιασμό του πληθυσμού με σαφή προσανατολισμό στις ευπαθείς ομάδες και επανασχεδιασμό του ΕΣΥ με βάση την πρωτοβάθμια περίθαλψη σε συνεννόηση με τους Ιατρικούς συλλόγους.

 

 

Χαρίσιος Γρίβας

Οικονομολόγος

Y.Γ1: Επειδή υπάρχει πολύς λόγος τελευταία σχετικά με τους δημόσιους γιατρούς και το έργο που επιτελούν, πρέπει κάποια στιγμή να αναγνωρίσουμε και το έργο των ιδιωτών γιατρών που λειτουργούν συμπληρωματικά και μερικές φορές υποκαθιστώντας και το ίδιο το  ΕΣΥ και τις ελλείψεις του.

Y.Γ2: Οι πίνακες που αναφέρω και τα άρθρα έχουν γραφτεί με δεδομένα από το πρώτο κύμα του ιού, με ότι αυτό συνεπάγεται για την αξιοπιστία τους και τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Bibliography

Κaragiannidis. n.d. “Case characteristics, resource use, and outcomes of 10 021 patients with COVID-19 admitted to 920 German hospitals: an observational study.”

Richardson, Safiya. 2020 May 26. “Presenting Characteristics, Comorbidities, and Outcomes Among 5700 Patients Hospitalized With COVID-19 in the New York City Area.” JAMA.

 

1 comment for “Κορονοϊός και ελληνική πραγματικότητα μέρος 2 (του Χάρη Γρίβα)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *