Η Σπιναλόγκα μας (του Μαγκλάρα Βασίλη)


Σ’ αυτό το δόλιο τόπο που χαρακτηρίζεται ως Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, μετράμε τη ζωή μας σε συνέχειες του ΙΔΙΟΥ ΕΠΙΣΟΔΕΙΟΥ τρείς μήνες τώρα. Τρείς μήνες βλέπουμε τις ημερομηνίες ν’ αλλάζουν και οι μέρες μας παραμένουν απαράλλακτες, η μία ακριβές αντίγραφο της άλλης. Ξημερώνει και βραδιάζει στον ίδιο μονότονο και άσκοπο σκοπό.
Τρείς μήνες ο ήλιος καθορίζει την ανατολή και τη δύση του για όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Για μας εδώ, καθορίζεται από την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ. Αυτή ορίζει το ξημέρωμα και τη δύση μας, τους όρους επιβίωσης, τα σύνορά μας στους τοίχους που μας περιόρισε, τα ΟΡΙΑ μας στο περίγραμμα που εξαντλεί τη ζωή μας.
Τρείς μήνες βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες και ακούμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα που βρίσκονται στις «ελεύθερες ζώνες», μόνο από τηλεφωνικές συσκευές. Τρείς μήνες στην απομόνωση οι μολυσμένοι αυτής της Χώρας, με ένα μήνα αυστηρά τιμωρία γιατί πιθανόν αντέχουμε ακόμα. Γιατί αντιστεκόμαστε πειθήνια σε ιούς και σε διατάγματα άκαμπτοι. Γιατί εμπιστευτήκαμε ως συνετοί και νομοταγείς πολίτες αυτά που με διαγγέλματα μας διαμήνυε η Πολιτεία χωρίς να μας τα εξηγεί. Γιατί βυθισμένοι στα σκοτάδια μας, ακολουθούμε το συρμό της συμμόρφωσης αδιαμαρτύρητα, αγνοώντας τι ακριβώς μας συμβαίνει. Γιατί ανημέρωτοι αποδεχτήκαμε τη «σιωπή των αμνών», από μια Πολιτεία που μας κοιτάζει από μακριά δίχως να μας βλέπει.
Τρείς μήνες οι τηλεοπτικές οθόνες, μας γεμίζουν τα παράθυρά τους με λοιμωξιολόγους-επιδημιολόγους και όλους τους ιατροφιλοσόφους που άοκνα και εμπεριστατωμένα πληροφορούν δημοσιογράφους και τηλεθεατές για τα φορτία του ιού στο Τόπο μας και τους τρόπους αντιμετώπισης του. Τρείς μήνες παρατηρούμε έκθαμβοι τα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια του Κόσμου να έχουν στις έδρες τους, Έλληνες Επιστήμονες που προσφέρουν την επιστημονική τους γνώση στη Διεθνή Κοινότητα και νιώθουμε περήφανοι. Τρείς μήνες του αποκλεισμού και ένας απ’ όλους αυτούς δεν πάτησε το πόδι του απ’ όσο γνωρίζω στη Περιφερειακή μας Ενότητα. Τους είδαμε σε δομές φιλοξενίας, σε οικισμούς Ρομά, σε χωριά με θρησκευτικές μειονότητες, σε ιδρύματα φροντίδας αδύναμων ατόμων, σε καταυλισμούς και πολύ καλά έκαναν. Όμως για όλους εμάς στο χτυπημένο Τόπο, ένας, ΕΝΑΣ, δεν βρέθηκε να ρίξει μια ματιά. Τόσο απεχθείς είμαστε στην Ιατρική κοινότητα που άφησαν τη ΘΕΡΑΠΕΙΑ μας σε αποφάσεις και διατάγματα της Πολιτικής Προστασίας;
Τρείς μήνες παρακολουθούμε το Χάρτη της Ελλάδας σε μπλε και πορτοκαλί αποχρώσεις και τη δική μας Ενότητα μονίμως στο Κόκκινο. Και να πεις δεν πήρανε τέσσερις μπλε βουλευτές στο νομό μας; Και να πεις δεν ενισχύθηκαν σε σημαντικό βαθμό οι αποχρώσεις τους στον πρώτο και στο δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης; Περισσότερο «μπλε» δεν γίνεται. Τι άλλο θέλουν απ’ αυτό το δόλιο Τόπο; Αυτός δεν φώτιζε και φωτίζει τα σκοτάδια της Χώρας μας; Αυτός δεν της δίνει την Ενέργεια για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη; Τι πληρώνουμε δηλαδή, «αντί του οίνου χολή αντί του ύδατος όξος»…
Πάνε τρείς μήνες απόγνωσης και σήμερα μαθαίνουμε ότι κρούσματα του περασμένου Νοέμβρη, μας τα χρεώνουν τώρα, στο πρώτο δεκαήμερο του Γενάρη!!! Αν αληθεύει, που αληθεύει, αφού δεν διεψεύσθη, έτσι αφήνεται αφύλαχτος ο ιός, έτσι μείναμε απροστάτευτοι εμείς, έτσι κτίζονται τα απομονωτήρια, έτσι αντιμετωπίζονται οι αφορισμένοι. Έτσι ορίζεται χωρίς περιστροφές η ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ μας.
Μαγκλάρας Βασίλης

1 comment for “Η Σπιναλόγκα μας (του Μαγκλάρα Βασίλη)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *