Τρομολαγνεία (Toυ Βασίλη Μαγκλάρα)             

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος Φορέας  που να επιβλέπει, ή τουλάχιστον να βλέπει την τηλεοπτική ενημέρωση, που υφιστάμεθα από τα μεγάλα κανάλια. Κάποιος που να μπορεί να διακρίνει την είδηση που ενημερώνει, από την ενημέρωση που ενδεή σε καθηλώνει. Και δεν μιλώ για το υπόλοιπο πρόγραμμα τους, εκείνο είναι μια ποικιλία ορέξεων που μ’ έχει κάνει ανορεκτικό.

Αυτό το παιχνίδι της ανήμερης ενημέρωσης, που ξεκινά από τα «άγρια χαράματα», και συνεχίζει άγρια, μέχρι τα «άγρια μεσάνυχτα». Δεν ξέρω αν είναι μέρος κάποιου σχεδίου που θέλει να μας κρατά φοβισμένους, ή είναι τεχνική των επικοινωνιολόγων που θέλει θεατές ραμμένους με «κομμένη την ανάσα». Όπως και νάχει η προβολή του κάθε Μέσου «ενημέρωσης», δηλώνει ανάλογα  τον σεβασμό και την ευθύνη που έχει απέναντι στο κοινό του. Έτσι νομίζω… Επίσης νομίζω, ότι υπάρχει μια ασήμαντη λεπτομέρεια που λέει, ότι αυτές οι άδειες λειτουργίας τους, είναι Δημόσιο Αγαθό που ανήκει στον Ελληνικό Λαό. Εκτός κι’ αν κάνω λάθος. Οπότε συγχωρέστε με για την νομική μου εκτίμηση.

Θα μου πείτε, κάτσε ρε φίλε για τι τρόμο μιλάς; Δεν βλέπεις τι μας συμβαίνει; ΠΑΝΔΗΜΙΑ έχουμε να μην μιλήσουνε γι’ αυτή; Τούρκους έχουμε γείτονες, να μην δείχνουμε την εχθρότητά τους; Παρενοχλήσεις βγήκανε στο φως  που προσβάλλουν και κακοποιούν την αξιοπρέπεια και τον ανθρώπινο ψυχισμό, να το αποσιωπήσουμε; Όχι βέβαια. Όλα στο ΦΩΣ…

Αλλά ΟΛΑ και με το βάρος της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ που αρμόζει στο καθένα χωρίς να παραβλέπουμε ή να πηδάμε σελίδες από την καθημερινότητα που ασφυκτιά τη ζωή μας. Καταλαβαίνω ότι ζούμε σ’ ένα κόσμο που τα άσχημα έχουν το πάνω χέρι και το κακό μαντάτο έγινε δεύτερη φύση μας. Όμως με το να υπερπροβάλλεται μια ζοφερή είδηση, μήπως «χάνεται» η ενημέρωση (τι λέω ο αφελής) φορολόγησης του Μεγάλου Πλούτου; Λέω… Όπως λέω, μήπως ο δημοσιογραφικός έλεγχος της εξουσίας –βασικός κανόνας λειτουργίας της Δημοκρατίας – περιορίζεται στα ψιλά-πολύ ψιλά «γράμματα» που αγνοείται η ύπαρξή τους;

Θέλω να πω, ότι έχει εν τέλει να κάνει, με την ειλικρίνεια της ενημέρωσης και όχι με το παραγόμενο προϊόν της είδησης που μας καταλαμβάνει. Σίγουρα η προσβολή του ανθρώπου κάτω από οποιαδήποτε μορφή είναι στυγνή κακοποίηση και πρέπει να στηλιτεύεται. Αλλά ως εκεί. Γιατί από τη στιγμή που το θέμα απλώνει και γίνεται «ποδόγυρος», τότε σβήνεται κάθε προοπτική σοβαρής αντιμετώπισης. Επίσης δέστε το θέμα της σχέσης μας με την Τουρκία. Όλοι ξέρουμε ότι δεν έχουμε γείτονες το Λουξεμβούργο ή τα Νησιά του Πάσχα. Επομένως είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιώσουμε με έναν κακό γείτονα. Το να υπερτονίζουμε τα «λάβαρα» του πολέμου δεν βοηθάμε το πρόβλημα.

Όσον αφορά την Πανδημία σαν να μην φτάνουν  οι αριθμοί της φρίκης σε θανάτους, διασωληνομένους και κρούσματα, μας διοχετεύουν σε ενέσιμη μορφή, χιλιάδες σύριγγες στην εικόνα. Ενώ παρουσιάζουν το θέμα με ατέρμονες συζητήσεις, δίπλα ακριβώς διακρίνεις μορφές ανθρώπων με χέρια λιπόσαρκα, πλαδαρά και τρεμάμενα να τους μπήγουν βελόνες. Χιλιάδες βελόνες που σου καρφώνουν την ματιά, την ψυχή και το νου…

Μαγκλάρας Βασίλης  4/2/21                                                                                                                                             [email protected]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *