“Όταν ο καρκίνος χτύπησε την δική μου πόρτα” – Μια αναγνώστρια του Κοzanimedia γράφει την προσωπική της εμπειρία – “Η 6η χημειοθεραπεία έλαβε το τέλος της με απόλυτη επιτυχία! Πάμε για άλλες δύο” – “Δεν ξέρετε πόσο κουράγιο μου δίνετε!”

Η 6η χημειοθεραπεια έλαβε το τέλος της με απόλυτη επιτυχία! Παμε για άλλες δύο. Εχει ο θεός…. Τι ευχές ήταν αυτές? 10 να ακουσει η Παναγία, σωθηκα! Χίλια ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου! Δεν ξέρετε πόσο κουράγιο μου δίνετε! Δεν ειχα ιδεα πόση αγάπη κρύβεται. Οπως τα κορίτσια μου στο μικροβιολογικο! Πας για τσίμπημα και φεύγεις με χαμογελα και κερασμένο καφεδάκι! Και ετσι απλά αλλάζει η μερα σου και γίνεται καλύτερη! Κάπου εδω ομως θα μιλήσω με ενα συγκεκριμένο προσωπο. Για την Σοφία. Δεν καταλαβαίνω γιατι θα πρέπει να δείχνεις άρρωστος. Οχι! Σηκώνεις το κεφάλι και προχωρας! Και κάπου εκει στην διαδρομή θυμάσαι ότι εκτός από καρκινοπαθης και μαμα είσαι μαι γυναικα! Και κάπου εκει αναλαμβάνει η Σοφια. “θελω να σου κάνω τα φρύδια” ειπε το κορίτσι μου! Εγω να δεις ποσο θελω της ειπα! Μου έδωσε πρόσωπο και αυτοπεποίθηση και χαρά και ευγνωμοσύνη! Και ναι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με ενσυναισθηση και κατανοηση. Η Σοφία μου…. Σ’ευχαριστω πολύ. ❤️ Ολους σας ευχαριστώ. Μου δίνετε δύναμη να συνεχίσω. 🥰

 

(Στη φωτογραφία η θέα από το δωμάτιο της χημειοθεραπείας. Όλη η Θεσσαλονίκη στο πιάτο!

2 comments for ““Όταν ο καρκίνος χτύπησε την δική μου πόρτα” – Μια αναγνώστρια του Κοzanimedia γράφει την προσωπική της εμπειρία – “Η 6η χημειοθεραπεία έλαβε το τέλος της με απόλυτη επιτυχία! Πάμε για άλλες δύο” – “Δεν ξέρετε πόσο κουράγιο μου δίνετε!”

Γράψτε απάντηση στο Ειρήνη Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *