O σόσιαλ ο Ντέμοκρατ ο σωστός: Δελτίο σκέψης #10 [Αλλαγή στρατηγικής]

Δελτίο σκέψης #10 [Αλλαγή στρατηγικής]

Το παράδειγμα: Η Βρετανία αποφάσισε μία διαφορετική στρατηγική στον εμβολιασμό του πληθυσμού, επιλέγοντας να χορηγήσει την πρώτη δόση των εμβολίων σε όσους γίνεται περισσότερους πολίτες, παρατείνοντας τη 2η δόση. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην προστασία του μεγαλύτερου αριθμού πολιτών που κινδυνεύει κατά το συντομότερο χρονικό διάστημα και στη μείωση του δείκτη θνησιμότητας.

Παρότι η Pfizer δεν έδωσε την έγκριση μεταξύ α’ και β’ δόσης (όπως η AstraZeneca), η Βρετανία προχώρησε σε παράταση 6-12 εβδομάδων έναντι των 21 ημερών της Pfizer και των 30 της Moderna.

Το αποτέλεσμα: Η Βρετανία πέτυχε τις τελευταίες δύο εβδομάδες μεγαλύτερη μείωση των ημερήσιων κρουσμάτων από οποιαδήποτε άλλη χώρα  -τα κρούσματα συγκριτικά με Ιανουάριο έπεσαν 89% και οι θάνατοι έπεσαν κατά 96%.

Ο αντίλογος: Επιφυλάξεις εξέφρασε ομάδα επιστημόνων (άρθρο στο British Medical Journal) επισημαίνοντας τον κίνδυνο που μπορεί να διατρέξουν ηλικιωμένοι λόγω μικρότερης παραγωγής αντισωμάτων στην 1η δόση (57% στην 1η δόση, 85% μετά τη 2η) και αυξημένο κίνδυνο έκθεσης στη νόσο. Επιπρόσθετα, σημείωσαν ότι οποιαδήποτε σημαντική εξασθένιση της προστασίας στο μεσοδιάστημα των 12 εβδομάδων θα δημιουργήσει πρόβλημα καθώς η Βρετανία αρχίζει να ξανανοίγει.

Οι χώρες-ακόλουθοι: Το παράδειγμα της Βρετανίας ακολούθησε από την αρχή η Φινλανδία, καθώς συνέστησε τη χορήγηση των δύο δόσεων όλων των εμβολίων Covid-19 σε διάστημα 12 εβδομάδων. Σήμερα, έχει εμβολιάσει το 21,8% με 1η δόση ενώ με 2η δόση μόλις 2%. Αλλαγή στρατηγικής σε αυτή την κατεύθυνση αποφάσισαν ή σχεδιάζουν οι Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Ιταλία, Αυστρία. Μάλιστα, η κα Μέρκελ ανακοίνωσε παράταση 6 εβδομάδων μεταξύ της α’ και β΄δόσης της Pfizer, ενώ ο  αρμόδιος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) για θέματα Υγείας και καθηγητής Λοιμωξιολογίας Καρλ Λάουτερμπαχ προτείνει να προχωρήσουν στο μάξιμουμ των 12 εβδομάδων.

Η Ελλάδα: Ας δοκιμάσουμε στο σημερινό Δελτίο Σκέψης παρόμοια άσκηση με αλλαγή στρατηγικής στη χώρα μας και τι αυτή συνεπάγεται ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας:

  • Συνέχιση της υπάρχουσας στρατηγικής μέχρι και το Σάββατο 10.4, ώστε να υλοποιηθούν οι άμεσα προγραμματισμένοι εμβολιασμοί δεύτερης δόσης (Υπολογίζω επίσης τις 400.000 έξτρα διπλές δόσεις για να ολοκληρωθεί ο εμβολιασμός των ΑΖ)
  • Από κει και πέρα υποθέτω στρατηγική μίας δόσης μέχρι 15.6.2021
  • Συνέχιση τον Απρίλιο με Μέσο όρο 58.000 εμβολιασμούς/ημέρα χωρίς Κυριακές. Αυτό γιατί για τον Απρίλιο τίθεται θέμα επάρκειας εμβολίων αν επιταχύνουμε.
  • Από 1.5.2021 υποθέτω πλήρη στελέχωση και των έξτρα εμβολιαστικών κέντρων και λειτουργία τις Κυριακές. ΜΟ εμβολιασμών  85.000/ημέρα από 1η Μάη ως 15 και 90Κ/ημέρα ως το τέλος. Αυτό κάνει σύνολο 2.720.000 τον Μάιο. .
  • τον Ιούνιο υπολογίζω 95Κ/ημέρα από 1η ως 15 Ιουνίου και από τις 16 Ιουνίου ξεκινάω πάλι τις δεύτερες δόσεις
    (η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα δυνατότητα εμβολιασμού 100.000)
* στις μονές δόσεις συμπεριλαμβάνω και το μονοδοσικό εμβόλιο της J&J

Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, καθώς η Ελλάδα, με αλλαγή στρατηγικής, επιτυγχάνει εμβολιασμό 50% επί του ενήλικου πληθυσμού (με βάση την απογραφή του 2011) μόλις στις 23 Μαίου και το πολυπόθητο 70% που εγγυάται «ανοσία αγέλης» στις 15 Ιουνίου. Το 70% συνεπάγεται και τον πιθανό εμβολιασμό σχεδόν όλων όσων τον επιθυμούν.
Τούτο το σενάριο διασφαλίζει ταυτόχρονα τη  μέγιστη δυνατή προστασία των πολιτών, την πλήρη επανεκκίνηση της οικονομίας και την μέγιστη χρονική αξιοποίηση της τουριστικής μας βιομηχανίας.

Καθείς μπορεί να επεξεργαστεί μία παρεμφερή εκδοχή. Προφανώς μία τέτοια απόφαση συνεπάγεται και ανάληψη ρίσκου παρά το επιτυχημένο παράδειγμα της Βρετανίας, καθότι βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Η παράθεση γίνεται ως τροφή για σκέψη.

 

«Η γυναίκα του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων» #Stephanie_Kelton

Οικονομολόγος και θεωρητικός της τόσο συζητημένης Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας, η Στέφανι Κέλτον έχει από καιρό εναντιωθεί σε αυτό που αποκαλεί «ο μύθος του ελλείμματος».

Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την άνεση που έχει η νέα κυβέρνηση Μπάιντεν με σημαντικές κυβερνητικές δαπάνες, χωρίς να καταλάβουμε πόσο έχουν αλλάξει οι όροι της συζήτησης και πόσο έχει να κάνει η ίδια η Κέλτον με αυτή τη μετατόπιση.

Λέει σε πρόσφατη συνέντευξή της στον Anand Giridharadas:

“Υπηρέτησα ως ένα από τα οκτώ μέλη της Επιτροπής  που συγκρότησαν οι Μπάιντεν-Σάντερς για την οικονομία. Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς περίμενα να δω από τον Μπάιντεν στις πρώτες 100 μέρες του, αλλά το Πακέτο Διάσωσης ύψους 1,9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ξεπέρασε οτιδήποτε θα περίμενα.

Και δεν έχουν τελειώσει. Αργότερα αυτήν την εβδομάδα, θα λάβουμε τις λεπτομέρειες ενός πακέτου υποδομής πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Τον Μάρτιο του 2020, είπα, ότι χρειαζόμαστε έναν ιό για να σκοτώσει τον μύθο του ελλείμματος. Δεν είναι νεκρός ακόμα, αλλά είναι αδρανής  τον τελευταίο χρόνο. Η αγωνία για το έλλειμμα εξασθένησε μόλις η Covid-19 έγινε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Ελπίζω ότι η ομάδα του Μπάιντεν θα κλείσει τα μάτια στο έλλειμμα και θα παραμείνει επικεντρωμένη στην θεραπεία της πραγματικής οικονομίας.

Σκεφτείτε τέσσερα πράγματα:   Ένα νοικοκυριό, μια επιχείρηση, τοπικές κυβερνήσεις και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Τα τρία πρώτα μοιράζονται κάτι σημαντικό: κανένα από αυτά δεν μπορεί να εκδώσει δολάρια. Για να ξοδέψουν, πρέπει  πρώτα να  βρουν τα χρήματα.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι εντελώς διαφορετική. Έχει την αποκλειστική νομική αρχή να εκδίδει το νόμισμα. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους από εμάς, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μπορεί να ξοδέψει χρήματα που δεν έχει.

Υπάρχει ακόμα αυτή η ιδέα ότι η κυβέρνηση χρειάζεται  τα  χρήματά μας για να πληρώσει τους λογαριασμούς της. Αυτό είναι λάθος. Θα μπορούσε το Κογκρέσο να ξοδέψει πάρα πολλά; Απολύτως! Αλλά η τιμωρία για υπερβολικές δαπάνες είναι ο πληθωρισμός, όχι η αφερεγγυότητα,

Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν όρια. Υπάρχουν! Αλλά δεν είναι από την  πλευρά της  χρηματοδότησης (όπως έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε).

Η Σύγχρονη Νομισματική Θεωρία μας διδάσκει να μην ρωτάμε, «Πώς θα το  πληρώσετε;» αλλά «Πώς θα το παρέχετε;» Η πολιτική είναι δύσκολη, αλλά η εύρεση των χρημάτων για το Medicare for All, το κολέγιο χωρίς δίδακτρα ή ένα τεράστιο πακέτο υποδομής είναι το εύκολο μέρος. Η διαχείριση της χρήσης των παραγωγικών μας πόρων και ο σεβασμός των οικολογικών μας περιορισμών, είναι η καθοριστική πρόκληση της εποχής μας.

Πιστεύω ότι είναι πολιτικά επιβλαβές να προσποιούμαστε ότι δεν μπορούμε να επιδιορθώσουμε την καταρρέουσα υποδομή μας, ή να φροντίσουμε τους ανθρώπους μας, εκτός και μέχρι  να αποσπάσουμε με επιτυχία μέρος της περιουσίας του Jeff Bezos από τον ίδιο.

Αυτό που εννοώ είναι δεν  χρειάζεται  να φορολογούμε τους πλούσιους για να μπορέσουμε να δαπανήσουμε τρισεκατομμύρια σε προγράμματα που ωφελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Μπορούμε και πρέπει να φορολογήσουμε τους πλούσιους. Όχι επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς αυτούς, αλλά για να εξισορροπήσουμε την κατανομή του πλούτου και των εσόδων και να προστατεύσουμε την υγεία της δημοκρατίας μας.

 Αλλά δεν χρειάζεται να ανοίξουμε τα γουρουνάκια- κουμπαράδες τους για να εξαλείψουμε τη φτώχεια  Έχουμε ήδη τα εργαλεία που χρειαζόμαστε. Προωθώντας την εξάρτηση από εκείνους με τον απίστευτο πλούτο στέλνουμε λάθος μήνυμα, κάνοντάς τους να φαίνονται πιο ζωτικής σημασίας για τον σκοπό μας από ό, τι είναι.

Υποστηρίζω έντονα τις σημαντικές φορολογικές αυξήσεις στους πλουσιότερους ανθρώπους στην κοινωνία μας – όχι τόσο επειδή δεν  πληρώνουν  το δίκαιο μερίδιό τους, αλλά – επειδή  εισπράττουν  πολύ περισσότερο από το δίκαιο μερίδιό τους.

Ο Τράμπ προώθησε με επιτυχία μια αφήγηση προστατευτισμού. Ένα ρατσιστικό και άσχημο είδος προστατευτισμού, αλλά παρ’ όλα αυτά προστατευτισμού. 

Η  Οικονομική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ρούσβελτ  ήταν ένα ντοκουμέντο προστατευτισμού. Καταγράφηκε ένα σύνολο βασικών προστασιών που πρέπει να παρέχονται σε κάθε άτομο σε αυτήν τη χώρα. Το δικαίωμα σε μια εργασία και ένας αξιοπρεπής μισθός, το δικαίωμα λειτουργίας μιας επιχείρησης χωρίς αθέμιτο ανταγωνισμό και μονοπώλια, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, στη στέγαση και στην υγειονομική περίθαλψη και σε ασφαλή συνταξιοδότηση.

Ο Μπάιντεν θα μπορούσε να είναι ένας ακόμη Ρούσβελτ, παρουσιάζοντάς μας μια Οικονομική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 21ου αιώνα.”

Είναι άραγε καιρός να τερματίσουμε μια εποχή του κεφαλαίου – και να ξεκινήσουμε μια εποχή της μεταρρύθμισης, αναρωτιέται ο δημοσιογράφος.

“Ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά η κλιματική αλλαγή θα μας φέρει αντιμέτωπους με πολύ κακές συνέπειες. Εάν δεν μπορούμε να ανοικοδομήσουμε βασικά επίπεδα ενσυναίσθησης και κοινοτικής δέσμευσης, αυτές οι άσχημες συνθήκες θα μας κάνουν πιο κακούς, πιο φοβισμένους, πιο εγωιστές και τελικά πιο βίαιους.

Θα έλεγα ότι είμαστε πιο κοντά από ό,τι ήμασταν εδώ και πολύ καιρό. Αλλά θα μπορούσε να γίνει πολύ χειρότερο πριν γίνει καλύτερο”, καταλήγει η Κέλτον.

* Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ

 

«Αποφεύγοντας μια παγκόσμια ανάπτυξη τύπου Κ» #Stiglitz

Οι γνωστοί οικονομολόγοι Michael Spence, Joseph Stiglitz και Jayati Ghosh σημειώνουν τα εξής: Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες προηγμένες οικονομίες σπεύδουν να εμβολιάσουν τους πληθυσμούς τους και να προετοιμαστούν για την έκρηξη μετά την πανδημία, οι αναπτυσσόμενες χώρες και οι αναδυόμενες οικονομίες συνεχίζουν να αγωνίζονται. Ευτυχώς, οι πλούσιες χώρες θα μπορούσαν να βοηθήσουν όλους τους άλλους – και τους εαυτούς τους – με μικρό έως καθόλου κόστος, ακολουθώντας 3 πολιτικές:

1) θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις για μια μεγάλη έκδοση ειδικών τραβηκτικών δικαιωμάτων (SDR-ΕΤΔ), του παγκόσμιου αποθεματικού περιουσιακού στοιχείου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όπως έχουν τα πράγματα, το ΔΝΤ μπορεί να εκδώσει άμεσα περίπου 650 δισεκατομμύρια δολάρια σε SDR χωρίς να ζητήσει έγκριση από τα νομοθετικά σώματα των κρατών μελών. Και το επεκτατικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να ενισχυθεί σημαντικά εάν οι πλούσιες χώρες μεταφέρουν τις δυσανάλογα μεγαλύτερες πιστώσεις τους σε χώρες που χρειάζονται μετρητά.

2) Η δεύτερη δέσμη δράσεων αφορά επίσης το ΔΝΤ, λόγω του μεγάλου ρόλου του στη διαμόρφωση μακροοικονομικών πολιτικών στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ιδίως σε χώρες που στράφηκαν σε αυτό για βοήθεια σε προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών. Σε ένα ενθαρρυντικό σημάδι, το ΔΝΤ υποστήριξε ενεργά την επιδίωξη μαζικών, παρατεταμένων δημοσιονομικών πακέτων από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και αναγνώρισε ακόμη και την ανάγκη για ενισχυμένες δημόσιες δαπάνες στις αναπτυσσόμενες χώρες, παρά τις αντίξοες εξωτερικές συνθήκες.

3) οι ανεπτυγμένες χώρες θα μπορούσαν να ενορχηστρώσουν μια ολοκληρωμένη απάντηση στα συντριπτικά προβλήματα χρέους που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες. Τα χρήματα που δαπανώνται για την εξυπηρέτηση του χρέους είναι χρήματα που δεν βοηθούν τις χώρες να καταπολεμήσουν τον ιό και να επανεκκινήσουν τις οικονομίες τους. Στα πρώτα στάδια της πανδημίας, ελπίζαμε ότι θα αρκούσε η αναστολή της εξυπηρέτησης του χρέους για τις αναπτυσσόμενες χώρες και τις αναδυόμενες αγορές. Αλλά έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος, και ορισμένες χώρες χρειάζονται συνολική αναδιάρθρωση του χρέους, και όχι τα συνήθη ημίμετρα που απλώς θέτουν τις βάσεις για μια άλλη κρίση μέσα σε λίγα χρόνια.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους οι πιστώτριες κυβερνήσεις μπορούν να διευκολύνουν τέτοιες αναδιαρθρώσεις και να προκαλέσουν πιο ενεργή συμμετοχή από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος μέχρι στιγμής ήταν σχετικά απείθαρχος. Όπως τονίζει η έκθεση της Επιτροπής INET, αν υπήρχε ποτέ χρόνος να αναγνωριστούν οι αρχές της ανωτέρας βίας και της αναγκαιότητας, αυτή είναι τώρα. Οι χώρες δεν πρέπει να υποχρεωθούν να επιστρέψουν αυτά που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά, ειδικά όταν κάτι τέτοιο θα προκαλούσε τόσα πολλά δεινά.

Οι πολιτικές που περιγράφονται εδώ θα ήταν τεράστια ωφέλιμες για τον αναπτυσσόμενο κόσμο και θα είχαν μικρό ή καθόλου κόστος για τις ανεπτυγμένες χώρες. Πράγματι, είναι προς το συμφέρον αυτών των χωρών να κάνουν ό,τι μπορούν για τους ανθρώπους στις αναπτυσσόμενες χώρες και τις αναδυόμενες αγορές, ειδικά όταν αυτό που μπορούν να κάνουν είναι άμεσα διαθέσιμο και θα αποφέρει τεράστια οφέλη σε δισεκατομμύρια. Οι πολιτικοί ηγέτες στον ανεπτυγμένο κόσμο πρέπει να αναγνωρίσουν ότι κανείς δεν είναι ασφαλής έως ότου όλοι είναι ασφαλείς και ότι μια υγιής παγκόσμια οικονομία δεν είναι δυνατή χωρίς ισχυρή ανάκαμψη παντού.

 

** Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ

 

*Τα σκίτσα δια χειρός Χρήστου Παπανίκου. Οι διάλογοι του φλύαρου του Ντέμοκρατ.

**Οι νέοι αναγνώστες του Ντέμοκρατ μπορείτε να περιηγηθείτε στα προηγούμενα newsletters πατώντας εδώ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *