Αρκετά χρόνια πριν, όταν ήμουν στα πρώτα βήματα μου στο χώρο της αναπηρίας, βρέθηκε στον δρόμο μου ο Μιχάλης Μήγγος.
Ο Μιχάλης ήταν γνωστός στην περιοχή της Κοζάνης και της Εορδαιας (και όχι μόνο) για τη μακρόχρονη προσφορά του στο αναπηρικό κίνημα αλλά και για τη διεκδικητικότητα που τον διέκρινε, εγώ ήμουν στα πρώτα βήματά μου στον χώρο αλλά πάντοτε ο Μιχάλης έδινε φωνή και χώρο στους νέους. Απλός, προσιτός, άνθρωπος της διπλανής πόρτας, αγωνιστής.
Ο Μιχάλης έκανε μια εκπομπή σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό αφιερωμένη στην αναπηρία. Εγώ μιλούσα τότε πολύ συχνά για την αόρατη αναπηρία. Με κάλεσε στην εκπομπή του, δέχθηκα αμέσως. Η συζήτηση που είχαμε on camera αλλά κυρίως off camera ήταν μια συζήτηση γεμάτη ουσία, γεμάτη αγωνία από έναν άνθρωπο που πονούσε βαθιά τον χώρο της αναπηρίας, με διαρκή διάθεση για προσφορά ανιδιοτελώς.
Δυστυχώς, προ ολίγου πληροφορήθηκα πως ο Μιχάλης δεν είναι πια μαζί μας. Το κενό που αφήνει πίσω του είναι δίχως αμφιβολία δυσαναπλήρωτο. Το έργο του και η προσφορά του, οι διεκδικήσεις και οι «νίκες» του για το αναπηρικό κίνημα θα μείνουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη όλων.
Συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

























