Η απολιγνιτοποίηση στην Ελλάδα πάει πίσω δεκαετίες. Το μερίδιο του λιγνίτη στην εγχώρια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας έφτασε το 74% το 1989, ενώ το 2005 κορυφώθηκε η παραγωγή του σε απόλυτους αριθμούς. Εκείνη τη χρονιά, ο λιγνίτης κάλυπτε σχεδόν το 60% των αναγκών μας.
Εκτοτε ξεκίνησε μια μακρά αλλά σταθερή πτώση: -28% έως το 2014 (έναντι του 2005), -66% το 2019 και -92% το 2025. Το 2019, όταν ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση, τα δύο-τρίτα της απολιγνιτοποίησης είχαν ήδη γίνει και ο λιγνίτης κάλυπτε μόλις το 25% της εγχώριας παραγωγής. Σήμερα το ποσοστό είναι μόλις 5%. Σύντομα, θα είναι μηδέν. Στον δημόσιο διάλογο, η απολιγνιτοποίηση έχει προκαλέσει ερωτήματα, ανησυχίες και, κατά καιρούς, έντονες αντιδράσεις. Εχει χαρακτηριστεί ως «βίαιη», «αχρείαστη», ακόμα και «καταστροφική». Πολλοί συμπολίτες μας πιστεύουν ότι ο λιγνίτης προσφέρει «αυτάρκεια» και «φθηνή ενέργεια». Δυσκολεύονται να καταλάβουν τη λογική της απολιγνιτοποίησης.
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα βέβαια συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η χρήση του άνθρακα είναι σε χαμηλό τετρακοσίων ετών (από το 1600 έχει να καταναλώσει τόσο λίγο άνθρακα η χώρα). Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η κατανάλωση άνθρακα κορυφώθηκε το 1985 – έκτοτε έχει μειωθεί κατά 75%.
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ:
