Ο Υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Νίκος Τσάφος δήλωσε ότι η χώρα «απέφυγε να χρυσοπληρώσει τις μπαταρίες από νωρίς» για να προστατευτεί ο καταναλωτής, ότι το κόστος τους έπεσε 32% το 2025 έναντι του 2021, και ότι η Ελλάδα διαθέτει από τις φθηνότερες χονδρικές τιμές στην Ευρώπη. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος ΕΠΑΦΗ έλεγξε και τους τρεις ισχυρισμούς στα πρωτογενή στοιχεία, στις ΚΥΑ, στις αποφάσεις της ΡΑΑΕΥ, στα δεδομένα του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και στις εκθέσεις που βασίζονται στα επίσημα στοιχεία της ΡΑΑΕΥ και της Eurostat.
Στις μπαταρίες, το νούμερο που επικαλείται ο Υφυπουργός διαψεύδει το συμπέρασμά του. Το 32% αντιστοιχεί ακριβώς στη σειρά τιμών των πακέτων μπαταριών λιθίου του BloombergNEF, από 159 δολάρια ανά κιλοβατώρα το 2021 σε 108 το 2025 σε πραγματικούς όρους. Μόνο που το μέγεθος αυτό μετρά το πακέτο της μπαταρίας και όχι το πλήρες εγκατεστημένο σύστημα που προμηθεύεται ένας σταθμός αποθήκευσης, με τους μετατροπείς, τα συστήματα ελέγχου και ψύξης και την εγκατάσταση, των οποίων το κόστος κατέρρευσε επίσης. Και η σύγκριση με το 2021 δεν έχει αντικείμενο, διότι το ελληνικό δημόσιο δεν τιμολόγησε καμία ενίσχυση το 2021. Τις τιμολόγησε τον Αύγουστο του 2023, όταν η ΡΑΑΕΥ κατακύρωσε με την απόφαση Ε-130/10.8.2023 έργα 411,79 MW με μεσοσταθμική λειτουργική ενίσχυση 49.748 €/MW ετησίως και επενδυτική ενίσχυση 200.000 €/MW, τον Φεβρουάριο του 2024 με την απόφαση Ε-40/15.2.2024 έργα 299,775 MW με 47.680 €/MW ετησίως, και τον Μάρτιο του 2025 με την απόφαση Ε-59/21.3.2025 έργα 188,9 MW με μεσοσταθμική 52.589 €/MW ετησίως και επενδυτική ενίσχυση 200.000 €/MW, συνολικά 900,5 MW. Κατά την ετήσια έρευνα κόστους συστημάτων αποθήκευσης του BloombergNEF, το πλήρες σύστημα κόστιζε παγκοσμίως κατά μέσο όρο 275 δολάρια ανά κιλοβατώρα το 2023, 165 το 2024 και 117 το 2025, σωρευτική πτώση 58% μέσα στη διετία που μεσολάβησε από την πρώτη κατακύρωση, και σε ευρώ πάνω από 60%, αφού το δολάριο υποχώρησε από μέση ισοτιμία 1,0813 ανά ευρώ το 2023 στο 1,14 σήμερα. Οι ενισχύσεις κλειδώθηκαν δηλαδή στην κορυφή της αγοράς υπέρ των μεγάλων ομίλων που κέρδισαν τους διαγωνισμούς, και τα έργα κατασκευάζονται τώρα, με λιγότερο από το μισό κόστος, ενώ οι ενισχύσεις παραμένουν στα επίπεδα του 2023 και του 2024. Αυτή είναι η πραγματική χρυσοπληρωμή, και δεν την απέφυγε κανείς. Τη νομιμοποίησαν οι παρατάσεις.
Και δεν την εισέπραξαν οι μικροί, γιατί οι μικροί δεν χωρούσαν καν στην αίθουσα. Για να συμμετάσχει κανείς στον πρώτο διαγωνισμό έπρεπε να δεσμεύσει Εγγυητική Επιστολή Συμμετοχής 35.000 €/MW υπέρ της ΡΑΑΕΥ, Εγγυητική Έντεχνης και Έγκαιρης Εκτέλεσης 250.000 €/MW υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου και Εγγυητική Καλής Λειτουργίας 200.000 €/MW υπέρ του ΔΑΠΕΕΠ, συνολικά 485.000 € τραπεζικών εγγυητικών ανά μεγαβάτ. Ένα έργο 10 MW απαιτούσε σχεδόν 5 εκατομμύρια ευρώ σε εγγυητικές, όταν η ίδια η επενδυτική ενίσχυση ήταν 2 εκατομμύρια. Το αποτέλεσμα αποτυπώνεται στους οριστικούς καταλόγους της ίδιας της ΡΑΑΕΥ: στον πρώτο διαγωνισμό τρεις όμιλοι συγκέντρωσαν το 72% της κατακυρωμένης ισχύος και στον τρίτο δύο όμιλοι το 53%, στο ανώτατο όριο ισχύος ανά συμμετέχοντα που έθετε η προκήρυξη. Οι μικρομεσαίοι παραγωγοί, αυτοί που σήμερα πληρώνουν τις μηδενικές και τις αρνητικές τιμές και τους οποίους εκπροσωπεί ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ, αποκλείστηκαν εκ των προτέρων από το τείχος των εγγυητικών και έμειναν θεατές σε ενισχύσεις που τιμολογήθηκαν στην κορυφή της αγοράς για λογαριασμό άλλων.
Διότι τα έργα αυτά όφειλαν ήδη να λειτουργούν. Το πλαίσιο των διαγωνισμών όριζε ότι οι σταθμοί του πρώτου και του δεύτερου διαγωνισμού ολοκληρώνονται και τίθενται σε λειτουργία έως την 31η Δεκεμβρίου 2025 και του τρίτου έως την 30ή Απριλίου 2026. Με αυτούς τους όρους οι επενδυτές διαγωνίστηκαν, με αυτούς τους όρους κατέθεσαν εγγυητικές, με αυτούς τους όρους αποκλείστηκαν άλλοι που ίσως μπορούσαν να τους τηρήσουν. Οι ημερομηνίες πέρασαν και το σύστημα δεν είδε ούτε μεγαβατώρα. Αντί όμως την 1η Ιανουαρίου 2026 να ενεργοποιηθούν οι συνέπειες που το ίδιο το πλαίσιο προέβλεπε, ακολούθησαν τουλάχιστον τρεις διαδοχικές νομοθετικές διασώσεις, με το άρθρο 43 του ν. 5233/2025, με τροπολογία του Ιανουαρίου 2026 και εκ νέου με τον ν. 5313/2026, οι οποίες όχι μόνο μετέθεσαν τις προθεσμίες αλλά άλλαξαν και το ίδιο το περιεχόμενο της υποχρέωσης. Αυτό που οφειλόταν ως λειτουργία μετατράπηκε σε «πλήρη δήλωση ετοιμότητας» έως τις 30 Ιουνίου 2026 για τους δύο πρώτους διαγωνισμούς και τις 30 Σεπτεμβρίου 2026 για τον τρίτο. Δήλωση ετοιμότητας σημαίνει εξοπλισμός στο οικόπεδο. Δεν σημαίνει πλήρη καλωδίωση, δεν σημαίνει έργα σύνδεσης, δεν σημαίνει δίκτυο, δεν σημαίνει έγχυση. Η αίτηση σύνδεσης μετατέθηκε για τις 15 Δεκεμβρίου 2026, που σημαίνει ότι η πραγματική ενεργοποίηση ολισθαίνει στο 2027, δύο ολόκληρα χρόνια μετά τη συμβατική υποχρέωση των πρώτων έργων. Και όλα αυτά χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα για το σύστημα. Το κράτος δεν κέρδισε τίποτα από τις παρατάσεις. Ο καταναλωτής δεν κέρδισε, αλλά επιβαρύνθηκε και από τις υψηλές τιμές του φυσικού αερίου. Κατά τον Σύλλογο ΕΠΑΦΗ, το κράτος όφειλε είτε να τις αρνηθεί, είτε να τις εξαρτήσει από επανατιμολόγηση των ενισχύσεων προς τα κάτω στο μέτρο της πτώσης του κόστους, είτε να ανακατευθύνει τη διαφορά σε αποθήκευση καταναλωτών που υλοποιείται σε μήνες. Δεν έκανε τίποτα από τα τρία. Την ίδια στιγμή η Βουλγαρία, κατά τα στοιχεία του διαχειριστή της ESO, λειτουργεί ήδη 3,3 GW μπαταριών και η Ιταλία, κατά το επίσημο μητρώο Gaudì της Terna, 7,73 GW με 18,8 GWh. Η Ελλάδα, που πρώτη στην περιοχή σχεδίασε καθεστώς ενίσχυσης, μετράει δηλώσεις ετοιμότητας.
Το πλαίσιο που παραβιάστηκε προβλέπει και το τίμημα της παραβίασης. Οι Εγγυητικές Επιστολές Έντεχνης και Έγκαιρης Εκτέλεσης, ύψους 250.000 €/MW στον πρώτο διαγωνισμό και 150.000 €/MW στον δεύτερο και στον τρίτο, καταπίπτουν υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου. Αν ο νόμος είχε εφαρμοστεί όπως ίσχυε όταν οι επενδυτές ανέλαβαν τις δεσμεύσεις τους, από την 1η Ιανουαρίου 2026 για τους δύο πρώτους διαγωνισμούς και από την 1η Μαΐου 2026 για τον τρίτο θα είχαν καταπέσει περίπου 103 εκατομμύρια ευρώ από τα έργα του πρώτου, 45 εκατομμύρια από τα έργα του δεύτερου και 28 εκατομμύρια από τα έργα του τρίτου, συνολικά περίπου 176 εκατομμύρια ευρώ. Ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ ζητά την εφαρμογή του πλαισίου και την ακύρωση των νέων παρατάσεων που νομοθετήθηκαν αντί της οφειλόμενης αυστηρότητας, με νομοθετική πρόβλεψη ώστε τα ποσά των καταπτώσεων να πιστωθούν στον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ και να χρηματοδοτήσουν την αναδρομική αποζημίωση των παραγωγών για τις ώρες μηδενικών τιμών από την 1η Ιανουαρίου 2025. Όσοι καθυστέρησαν την αποθήκευση να αποκαταστήσουν όσους πλήρωσαν το κόστος της καθυστέρησης. Ούτε ένα ευρώ από τον προϋπολογισμό, ούτε ένα ευρώ από τον καταναλωτή. Αν η αποθήκευση λειτουργούσε, οι παραγωγοί δεν θα μετρούσαν τόσες αρνητικές και μηδενικές ώρες, αλλά ούτε και περικοπές, το πρώτο εξάμηνο του 2026.
Το κόστος της καθυστέρησης έχει άλλωστε μετρηθεί. Από την επεξεργασία των πρωτογενών δεδομένων του Χρηματιστηρίου Ενέργειας από τον Σύλλογο ΕΠΑΦΗ, το πρώτο εξάμηνο του 2026 κατέγραψε 317 ώρες αρνητικών τιμών σε 67 επεισόδια και 265 ώρες μηδενικών, με τα πολύωρα μεσημβρινά μπλοκ των πέντε έως εννέα ωρών να συγκεντρώνουν 37 από τα 67 επεισόδια. Τον Ιούνιο η εικόνα αντιστράφηκε πλήρως, 95 αρνητικές ώρες έναντι 17 μηδενικών. Οι αρνητικές τιμές κυριαρχούν πλέον, και το επιβεβαιώνει η ίδια η ανακοίνωση του ΥΠΕΝ της 5ης Ιουνίου 2026, η οποία μετέφερε την κύρωση αποκλειστικά σε αυτές. Εκεί όμως ο κανόνας που ψηφίστηκε στις 24 Ιουνίου 2026 αφαιρεί την ενίσχυση για όλες τις ώρες κάθε επεισοδίου που υπερβαίνει τις δύο συνεχόμενες, ακόμη και για τις δύο πρώτες, με αποτέλεσμα να χάνονται 285 από τις 317 ώρες του εξαμήνου. Η μετάθεση του ορίου στις τέσσερις ώρες, που φέρεται να εξετάζεται, θα επέστρεφε με την ίδια λογική μόλις 23 ώρες, το 7% των αρνητικών ωρών του εξαμήνου, και ούτε αυτές για πολύ, αφού τα μπλοκ μεγαλώνουν από μήνα σε μήνα και κάθε επεισόδιο που θα ξεπερνά τις τέσσερις ώρες θα μηδενίζει ξανά τα πάντα. Η διόρθωση που ζητά ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ προηγείται κάθε συζήτησης για το όριο: η ενίσχυση των δύο πρώτων ωρών κάθε επεισοδίου να καταβάλλεται ανεξαρτήτως της συνολικής διάρκειάς του, όπως θα επέστρεφε στους παραγωγούς 88 ώρες αντί για 23 στο ίδιο εξάμηνο, και επί αυτής της βάσης να επεκταθεί το όριο. Διαφορετικά, κάθε νέο κατώφλι θα ανακοινώνεται ως μέτρο και θα αδειάζει στην πράξη με το πρώτο μεγαλύτερο μπλοκ.
Η φθηνή χονδρική είναι δημιούργημα των φωτοβολταϊκών. Οι ώρες με τις χαμηλότερες τιμές της αγοράς είναι οι μεσημβρινές ώρες που παράγουν οι χιλιάδες μικρομεσαίοι σταθμοί της χώρας. Ο καταναλωτής όμως, στο όνομα του οποίου γίνεται η επίκληση, δεν την είδε ποτέ. Ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ το θέτει καθαρά: όταν γίνεται αναφορά στις ΑΠΕ, να μη στρέφεται ο καταναλωτής κατά των ΑΠΕ, αλλά κατά εκείνων που πραγματικά έχουν φτάσει την ενέργεια τόσο ψηλά για τον καταναλωτή. Κατά την ανάλυση του Green Tank επί των επίσημων στοιχείων της ΡΑΑΕΥ και της Eurostat, η Ελλάδα ήταν το 2025 η ακριβότερη χώρα της ΕΕ των 27 στο ανταγωνιστικό σκέλος των τιμολογίων με βάση την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών και η τρίτη ακριβότερη σε ονομαστικές τιμές, ενώ το δεύτερο μισό του 2025 η απόσταση ανάμεσα στη χονδρική και τη λιανική διευρύνθηκε, προς όφελος των περιθωρίων των προμηθευτών. Η ίδια ανάλυση τεκμηριώνει ότι το 86% των οικιακών μετρητών βρίσκεται στα πράσινα και στα μπλε τιμολόγια, τις δύο ακριβότερες κατηγορίες, ότι μόλις το 14% βρίσκεται στα φθηνότερα κίτρινα, ότι οι πάροχοι προωθούν πολύ έντονα τα σταθερά μπλε των οποίων το μερίδιο σχεδόν τετραπλασιάστηκε μέσα σε δεκαέξι μήνες, και ότι αν οι καταναλωτές των πράσινων τιμολογίων επέλεγαν απλώς το φθηνότερο διαθέσιμο τιμολόγιο, θα είχαν εξοικονομήσει 1,23 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα στη διετία 2024 και 2025. Τα δυναμικά τιμολόγια, το μόνο εργαλείο που μεταφέρει τη φθηνή μεσημβρινή χονδρική κατευθείαν στον λογαριασμό, έγιναν διαθέσιμα στα νοικοκυριά μόλις τον Απρίλιο του 2026, χωρίς καμία ενημερωτική εκστρατεία, με το έλλειμμα ενημέρωσης των καταναλωτών να καταγράφεται ως διαπίστωση στην ίδια έκθεση. Για τον Σύλλογο ΕΠΑΦΗ, μια πολιτεία που θέλει πράγματι να προστατεύσει τον καταναλωτή μετακυλίει τη βύθιση των μεσημβρινών τιμών στα τιμολόγια και οδηγεί την κατανάλωση εκεί όπου η ενέργεια είναι άφθονη και φθηνή. Δεν κρύβεται πίσω από έναν δείκτη χονδρικής που ο πολίτης δεν συναντά πουθενά, την ώρα που οι παραγωγοί αυτής της φθηνής ενέργειας μένουν απλήρωτοι ακριβώς τις ώρες που την παράγουν.
Υπάρχει και ένα ζήτημα για το οποίο επικρατεί σιγή ιχθύος από όλες τις πλευρές, ενώ είναι το μόνο που δεν χρειαζόταν ούτε μία ημέρα διαπραγμάτευσης. Η αποζημίωση της περικοπτόμενης ενέργειας προβλέπεται από το άρθρο 13 παράγραφος 7 του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/943, κανονισμού άμεσα εφαρμοστέου στην ελληνική έννομη τάξη, χωρίς καμία πράξη ενσωμάτωσης και χωρίς καμία έγκριση από κανέναν. Το πρώτο τετράμηνο του 2026 οι περικοπές πράσινης ενέργειας έφτασαν τις 876,5 GWh, αυξημένες κατά 49% έναντι του αντίστοιχου διαστήματος του 2025, και ο ίδιος ο Διαχειριστής έχει αναγνωρίσει εγγράφως, με την επιστολή ΔΝΣ/21411/25.9.2025, ότι η υποχρέωση υφίσταται και δεν έχει υλοποιηθεί. Επί μήνες η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από μέτρα που απαιτούν κοινοποιήσεις και εγκρίσεις στις Βρυξέλλες, ενώ το μέτρο που ισχύει ήδη ως ευρωπαϊκός νόμος μένει ανεφάρμοστο και ασχολίαστο. Ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ έχει ήδη καταθέσει αίτημα στον ΑΔΜΗΕ να χορηγεί τα στοιχεία των περικοπών σε αρχεία τύπου CSV ή XLSX, όπως οφείλει και όπως ήδη πράττει ο ΔΕΔΔΗΕ.
Για την επέκταση της διάρκειας των συμβάσεων, το ΥΠΕΝ μας ενημέρωσε ότι υπέβαλε στις 25 Μαΐου 2026 αίτημα οριζόντιας πενταετούς παράτασης. Το σκέλος των μηδενικών τιμών εγκρίθηκε, αν και κατά την άποψή μας ήθελε μόνο γνωστοποίηση, και νομοθετήθηκε μέσα σε έναν μήνα. Για την παράταση δεν έχει δημοσιοποιηθεί τίποτα. Ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ ζητά να δημοσιοποιηθεί η επιστολή που αποτυπώνει τη θέση της Επιτροπής, όποια και αν είναι, διότι μέσα στο ίδιο δίκαιο κρατικών ενισχύσεων η Γερμανία εφαρμόζει με την παράγραφο 51a του EEG την ισόχρονη επιμήκυνση της περιόδου στήριξης για κάθε ώρα αναστολής λόγω αρνητικών τιμών, ρύθμιση προφανώς εγκεκριμένη από την ίδια την Επιτροπή.
Μηδενικού δημοσιονομικού κόστους είναι και το άνοιγμα της αγοράς εξισορρόπησης στα φωτοβολταϊκά. Σήμερα την ενέργεια εξισορρόπησης παρέχουν σχεδόν αποκλειστικά οι μονάδες φυσικού αερίου και τα υδροηλεκτρικά, το κόστος της κοινωνικοποιείται μέσω των χρεώσεων του Διαχειριστή, και τα φωτοβολταϊκά μένουν αποκλεισμένα, παρότι ο Κανονισμός (ΕΕ) 2017/2195 και η Οδηγία 2019/944 επιβάλλουν ισότιμη πρόσβαση όλων των τεχνολογιών και παρότι σε άλλα κράτη μέλη οι ΑΠΕ προσφέρουν ήδη καθοδική ενέργεια εξισορρόπησης. Αν τα φωτοβολταϊκά έργα της αγοράς συμμετείχαν τις ώρες ηλιοφάνειας με ανοδική εφεδρεία, απέχοντας από την αγορά επόμενης ημέρας και κρατώντας την ισχύ τους διαθέσιμη σε πραγματικό χρόνο, μέρος της ενέργειας θα αποζημιωνόταν στην εξισορρόπηση αντί να συνθλίβεται στην αγορά επόμενης ημέρας, θα περιοριζόταν το αποτύπωμα του αερίου που λειτουργεί υποχρεωτικά και το κόστος που μετακυλίεται σε παραγωγούς και καταναλωτές, και θα αποσυμπιεζόταν η ίδια η αγορά που γεννά τις μηδενικές και τις αρνητικές τιμές. Το πλαίσιο ήδη το επιτρέπει. Στην πράξη όμως κανένα φωτοβολταϊκό χαρτοφυλάκιο δεν συμμετέχει, γιατί ούτε οι παραγωγοί πιθανώς γνωρίζουν τη δυνατότητα ούτε οι φορείς σωρευτικής εκπροσώπησης είναι λειτουργικά έτοιμοι να την υποστηρίξουν, και ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ καλεί την πολιτεία και τον Διαχειριστή να διαμορφώσουν την προεπιλογή, τα προϊόντα και τη διαδικασία ώστε η δυνατότητα να γίνει πράξη.
Στην εμπροσθοβαρή αναπροσαρμογή της ταρίφας ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ δεν είναι αρνητικός, υπό όρους που θα κρίνουν αν πρόκειται για ανάσα ή για παγίδα. Τα πρόσθετα ποσά θα φορολογηθούν ως έσοδα στο έτος είσπραξης, άρα η μελλοντική επιστροφή τους πρέπει να αναγνωρίζεται ρητά ως εκπιπτόμενη δαπάνη ή μείωση εσόδων στο έτος της ανάκτησης, και πρέπει να ρυθμιστεί εκ των προτέρων η μεταχείριση της υποχρέωσης επιστροφής σε περίπτωση π.χ. μεταβίβασης του έργου, ώστε ο παραγωγός να μη φορολογείται σήμερα για χρήματα που θα επιστρέψει αύριο. Πρόκειται για ρευστότητα με χρήματα των ίδιων των παραγωγών και έτσι πρέπει να σχεδιαστεί.
Απουσιάζει τέλος από κάθε συζήτηση το μέτρο με το πλέον αυτονόητο περιεχόμενο, η συντεταγμένη ρύθμιση των δανείων των φωτοβολταϊκών σταθμών, την οποία ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ επαναφέρει επίμονα. Το τραπεζικό σύστημα στηρίχθηκε στις κρίσιμες στιγμές του από το κράτος και από τον ελληνικό λαό. Σήμερα, με ιστορικά υψηλή κερδοφορία, μπορεί να προσφέρει περίοδο χάριτος δύο ετών ή επιμήκυνση τουλάχιστον πέντε ετών, έως ότου η αποθήκευση λειτουργήσει και εξομαλύνει την αγορά, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, χωρίς ουσιώδη επίπτωση στα κέρδη του και χωρίς ούτε ένα ευρώ δημοσιονομικού κόστους. Αποτρέπεται έτσι μια νέα γενιά κόκκινων δανείων και δίνεται παράταση ζωής σε χιλιάδες υγιείς επενδύσεις που ασφυκτιούν από συνθήκες τις οποίες δεν δημιούργησαν. Και αν η πολιτεία θέλει η αποθήκευση να προχωρήσει με ταχύτητα αντί για δηλώσεις ετοιμότητας της 30ής Ιουνίου, ο δρόμος είναι γνωστός: κατάπτωση των εγγυητικών, μείωση της λειτουργικής ενίσχυσης για κάθε μήνα καθυστέρησης όπως έγινε και στα φωτοβολταϊκά, και πρόστιμα στους διαχειριστές όταν δεν χορηγούν όρους σύνδεσης εντός του διμήνου που ορίζει ο νόμος, και όχι μόνο πρόστιμα στα φωτοβολταϊκά που ήδη ματώνουν επειδή δεν υπέβαλαν αίτηση για σύστημα setpoint τη στιγμή που σχεδόν πλήρως ανέτοιμοι ήταν οι ίδιοι οι διαχειριστές αλλά και οι εταιρείες των συστημάτων αυτών.
Η πολιτεία αδειοδότησε την ισχύ που διαμόρφωσε τις σημερινές μεσημβρινές τιμές. Η πολιτεία σχεδίασε διαγωνισμούς με τείχος εγγυητικών μισού εκατομμυρίου ανά μεγαβάτ που άφησε απέξω τους μικρούς, τιμολόγησε τις ενισχύσεις στην κορυφή της αγοράς και χάρισε τις παρατάσεις που μετέτρεψαν τη λειτουργία σε δήλωση ετοιμότητας. Η πολιτεία άφησε το 86% των νοικοκυριών στα ακριβότερα τιμολόγια και έφερε τα δυναμικά μια δεκαετία αργότερα, χωρίς να το πει σε κανέναν. Η πολιτεία κρατά ανεφάρμοστο έναν άμεσα εφαρμοστέο ευρωπαϊκό κανονισμό. Οι λύσεις που καταθέτει ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ δεν κοστίζουν στον προϋπολογισμό ούτε στον καταναλωτή. Κοστίζουν μόνο σε όσους ωφελήθηκαν από την καθυστέρηση. Ίσως γι’ αυτό αργούν.
Η εγγραφή στο Σύλλογο για ιδιοκτήτες Φωτοβολταϊκών Σταθμών είναι εντελώς δωρεάν. Γίνετε μέλος εδώ
