Από την Κοζάνη ξεκίνησε ο κύκλος των εκδηλώσεων που πραγματοποιούν οι Οργανώσεις του ΚΚΕ σε όλες τις Περιφέρειες της χώρας για την πρόταση διεξόδου του Κόμματος. Αποτέλεσε την αφετηρία του κύκλου εκδηλώσεων στις οποίες καλούν οι Οργανώσεις Περιοχής του Κόμματος σε όλη τη χώρα, με κεντρικό θέμα «Από την Ελλάδα της ακρίβειας και της πολεμικής εμπλοκής, στην Ελλάδα της λαϊκής ευημερίας. Η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, ο δρόμος της ανατροπής».
Η εκδήλωση, την οποία οργάνωσε η ΚΟ Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ τη Τετάρτη 21 Οκτώβρη στη Στέγη Ποντιακού Πολιτισμού στην Κοζάνη, παρουσία πλήθους κόσμου, επικεντρώθηκε στο πραγματικό δίλημμα που βρίσκεται μπροστά στον λαό της Δυτικής Μακεδονίας, ανάμεσα στον «μονόδρομο» των θυσιών για τα κέρδη και στον δρόμο της ανατροπής, με το ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό.
Την εισαγωγική ομιλία έκανε η Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, και την κεντρική ο Γρηγόρης Λιονής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ.
Ακολούθησαν παρεμβάσεις από τον Δήμο Τσούρο, επίκουρο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και μέλος της Επιτροπής Περιοχής Δυτ. Μακεδονίας του ΚΚΕ, για τις νέες τεχνολογίες και την επιστημονική έρευνα. Toν Νίκο Γεωργακόπουλο, μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτ. Μακεδονίας του ΚΚΕ και του ΔΣ της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, για την Ενέργεια και τη θέρμανση ως κοινωνικά αγαθά. Tον Σούλη Αϊβαζίδη, πρόεδρο του Αγροτικού Συλλόγου Ανατολικής Εορδαίας και Νότιας Λεκάνης Βεγορίτιδας και στέλεχος του ΚΚΕ, για την αγροτική παραγωγή που θα εξασφαλίζει φτηνή και ποιοτική διατροφή. Tην Τίνα Κουζιάκη, δημοτική σύμβουλο με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» στην Κοζάνη και μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτ. Μακεδονίας του ΚΚΕ, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.
Στην εισαγωγική ομιλία η Θ. Καπέτη σημείωσε:
«Με τη σημερινή μας εκδήλωση εδώ στη Δυτική Μακεδονία ανοίγουμε έναν κύκλο αντίστοιχων περιφερειακών εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα. Θέτουμε στο επίκεντρο της συζήτησης την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, τον άλλο δρόμο ανάπτυξης για την ελληνική κοινωνία. (…)
Απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους και στη νεολαία με εμπιστοσύνη, θέτοντας την ανάγκη συμπόρευσης με το ΚΚΕ στον δρόμο της αντικαπιταλιστικής πάλης και ανατροπής. Γιατί σήμερα κάθε εργαζόμενος και νέος άνθρωπος μπορεί να σκεφτεί τι πραγματικά φταίει για όσα ζούμε, μπορεί να αμφισβητήσει το σύστημα του καπιταλιστικού κέρδους και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να αγωνιστεί, να μην πέσει στις παγίδες της αναμονής κάποιας δήθεν φιλολαϊκής κυβέρνησης, μιας “δίκαιης διαχείρισης της αδικίας” ή μιας “έντιμης διαχείρισης της ανεντιμότητας”. Μπορεί να αντιληφθεί τις οικονομικές – πολιτικές προϋποθέσεις μιας άλλης κοινωνίας, του σοσιαλισμού, μιας άλλης ζωής, όπου θα ικανοποιούνται οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες με βάση τις υλικές δυνατότητες της εποχής μας.
Είναι γεγονός ότι η αγανάκτηση, ο προβληματισμός του λαού της Δυτικής Μακεδονίας για τις συνέπειες της “πράσινης μετάβασης” – απολιγνιτοποίησης στη ζωή του είναι ιδιαίτερα έντονος. Η αλήθεια είναι ότι η προώθηση της “πράσινης μετάβασης” από όλες διαδοχικά τις κυβερνήσεις – με τη ΝΔ να επιταχύνει στην κατεύθυνση αυτή – είχε ως χαμένο τον λαό της Δυτικής Μακεδονίας και ως κερδισμένους τους επιχειρηματικούς ομίλους της Ενέργειας και των Κατασκευών, που είδαν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται. (…)
Η χώρα είναι μπλεγμένη σε ένα κουβάρι οικονομικών, ενεργειακών, στρατιωτικών ανταγωνισμών για λογαριασμό της ελληνικής αστικής τάξης, η οποία προσδοκά μερίδιο από τη λεία του πολέμου. Αυτήν την εμπλοκή την πληρώνει ο λαός με νέες θυσίες για λογαριασμό του μεγάλου κεφαλαίου, το οποίο βλέπει “ευκαιρίες” κερδοφορίας ακόμα και από την καταστροφή του πολέμου.
Το “νέο παραγωγικό μοντέλο” που προωθούν τα αστικά επιτελεία δεν είναι παρά η συνέχεια της ίδιας πολιτικής με άλλο περιτύλιγμα: Δημόσιο χρήμα, γη, Ενέργεια και υποδομές στην υπηρεσία των επενδυτικών σχεδίων του κεφαλαίου, και για τον λαό ανεργία, ανασφάλεια, ακριβή Ενέργεια, εμπορευματοποιημένη Υγεία και Παιδεία. (…)
Οι επενδύσεις και τα κέρδη που αυτές φέρνουν στους επενδυτές χτίζονται πάνω στην άγρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, στο χτύπημα εργασιακών δικαιωμάτων (κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, 13 ώρες δουλειά, απλήρωτες υπερωρίες, “διευθέτηση” εργάσιμου χρόνου, “απελευθέρωση” απολύσεων, ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας κ.ά.) που έχουν νομοθετήσει διαδοχικά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, υλοποιώντας και κατευθύνσεις της ΕΕ. Χτίζονται επίσης με “ζεστό” χρήμα που δίνεται στους επιχειρηματικούς ομίλους από τα κρατικά ταμεία και το οποίο προέρχεται από τη μεγάλη φοροληστεία του λαού, ενώ ακόμα και η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας στο σημερινό καπιταλιστικό πλαίσιο γίνεται όχι για τη βελτίωση της θέσης του λαού, αλλά για να αυξηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου.
Στον αντίποδα βρίσκεται μόνο το ΚΚΕ, που με το ανατρεπτικό του Πρόγραμμα θέτει στο επίκεντρο την ολόπλευρη κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Το δίλημμα είναι αμείλικτο: ‘Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Για να κερδίσει ο λαός και την παραμικρή ανάσα ανακούφισης, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Πόσο μάλλον για να μπορέσει να ζήσει με βάση τις δυνατότητες της σύγχρονης εποχής, το επίπεδο ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, πρέπει να ξεμπερδεύει με το σύστημα του κέρδους, τον καπιταλισμό. Μπορεί και πρέπει να βαδίσει τον δρόμο της αντεπίθεσης, της σύγκρουσης και της ανατροπής της αστικής εξουσίας. (…)”
Γρ. Λιονής: Η Δυτική Μακεδονία αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης
Τη Δυτική Μακεδονία ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα των αντιφάσεων της καπιταλιστικής ανάπτυξης ανέδειξε στην κεντρική ομιλία του ο Γρηγόρης Λιονής.
Από τη μια ανοίγουν νέα πεδία κερδοφορίας, προχωρούν μεγάλες επενδύσεις και σχεδιάζονται νέες υποδομές. Από την άλλη, για τον λαό της περιοχής μεγαλώνουν η ανασφάλεια, η ακρίβεια και η ανεργία, ενώ απαξιώνονται παραγωγικές δυνάμεις και υποδομές που θα μπορούσαν να υπηρετούν τις δικές του ανάγκες.
«Και αυτή είναι η πραγματική αντίφαση», τόνισε, καθώς ο πλούτος και οι παραγωγικές δυνατότητες όχι μόνο δεν οδηγούν αυτόματα σε βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά, όταν η ανάπτυξη έχει κριτήριο το κέρδος, συμβαίνει το αντίθετο. Χαρακτήρισε μάλιστα εμβληματική εικόνα της «πράσινης ανάπτυξης» την ίδια την καταστροφή και απαξίωση λιγνιτικών υποδομών, για να δημιουργηθεί χώρος για νέες επενδύσεις, ΑΠΕ και data centers.
