Ω φίλοι. Η Ελλάδα ψυχορραγεί. Αντί για ένα κράτος-πρόνοιας που προστατεύει τον πολίτη, βιώνουμε έναν μηχανισμό καταστολής που επιστρατεύεται για να καλύψει τα θεσμικά κενά ενός σαθρού συστήματος. Κανείς πλέον, βλέποντας ειδήσεις, δεν νιώθει ασφάλεια· αντίθετα, αναζητά μια «τρύπα να κρυφτεί» ή έναν άλλον πλανήτη να μετακομίσει.
Το αίσθημα δικαιοσύνης έχει εξαλειφθεί. Την ίδια ώρα που η εγχώρια καθημερινότητα καταρρέει, ο πλανήτης μοιάζει να έχει για «καπετάνιο» έναν αψύ, κακόγουστο αοιδό της Ακροδεξιάς. Εθνικά και διεθνώς, το ηθικό μας πλήττεται βάναυσα. Εμείς, η Gen Z, φτάσαμε να φοβόμαστε ακόμα και τη μετανάστευση. Διστάζουμε να εγκαταλείψουμε το «διαλυμένο καράβι» της χώρας που αγαπήσαμε, γιατί φοβόμαστε πως εκεί που θα πάμε, θα βρεθούμε σε μια γη εξίσου απειλούμενη.
Ο πλανήτης έχει μετατραπεί σε ένα διαρκές πεδίο μάχης. Η καλπάζουσα ανισότητα και η τεχνολογική επέλαση γεννούν στους νέους ένα παράλυτο αίσθημα ματαιότητας. Η επιβίωση στην Ελλάδα των 780 ευρώ, με ενοίκια που αγγίζουν τα 500, μετατρέπει τη διαβίωση σε είδος πολυτελείας. Κι όμως, μια βόλτα στην παραλιακή της Βουλιαγμένης αρκεί για να δεις «έναν άλλον κόσμο»· αυτόν που όσοι γεννήθηκαν στα κάτεργα της επιβίωσης απλώς παρατηρούν, χωρίς να μπορούν ποτέ να αγγίξουν.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η τεχνολογική επανάσταση είναι η ευκαιρία μας: να τη χρησιμοποιήσουμε για να σπάσουμε τη μοναξιά μας και να περάσουμε μηνύματα αλληλεγγύης. Είναι η ώρα να βγει μπροστά η αξιοπρέπεια.
Απέναντι σε «μαέστρους της συγκάλυψης», σε ακραίους Ευρωπαίους ηγέτες και στο παγκόσμιο «Τραμπιστάν», έχουμε ανάγκη από ανθρώπους με βαθιά παιδεία και ενσυναίσθηση. Ηγέτες που θα αγωνιστούν για το ήθος και την ανθρωπότητα, και όχι για την παγίωση φανατισμένων ιδεωδών — είτε αυτά λέγονται «χρήμα» είτε «φονταμενταλιστική πίστη».
Η αλλαγή απαιτεί τη χειραφέτηση της συνείδησής μας και την επιστροφή στη συντροφικότητα. Όσο «σπέρνουμε» κυνισμό και διχασμό, τόσο θα θερίζουμε απειλές. Ας μην ξεχάσουμε ποτέ τον πυρήνα της ύπαρξής μας: τον πολιτισμό. Τον Λόρκα, τον Χρόνη Μίσσιο και τους The Clash, που με το Rock the Casbah μάς θύμισαν πως ο κόσμος θα ήταν αλλιώς αν οι άνθρωποι άκουγαν μουσική αντί να πολεμούν.
Πολλοί χύσανε αίμα για να είμαστε σήμερα εδώ. Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Ποιο θα είναι το πρότυπο των επόμενων γενεών; Ο Νίκος Μπελογιάννης με το γαρύφαλλο ή οι σημερινοί υπουργοί των ρουσφετιών; Ας κάνουμε τον κόσμο καλύτερο — για εμάς και για όσους έρχονται.
