Πασίγνωστο το τραγούδι: Παιδιά της Σαμαρίνας που η ιστορική αλήθεια κατέγραψε στη μνήμη του λαού μας, για την συμμετοχή των παιδιών της Σαμαρίνας στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Η λαϊκή μούσα της δημοτικής μας παράδοσης, μια παράδοση που κατέγραψε την άγραφο-ποιμενική ζωή της κλειστής οικονομικής παραγωγής της πατρίδας μας, που το δημοτικό μας τραγούδι ήταν σύμβολο της περιόδου, όταν άκμαζε αυτός ο τρόπος παραγωγής.
Μια από τις εκφράσεις του δημοτικού τραγουδιού ήταν και η ιστορική καταγραφή των γεγονότων και η έκφραση μιας λεβεντιάς της περιόδου εκείνης. Έτσι όχι μόνο γινόταν η καταγραφή της πολιτισμικής έκφρασης ενός ορεσίβιου λαού, αλλά μέσα από αυτή την έκφραση γίνονταν γνωστή και η περιοχή, η πόλη τότε της Σαμαρίνας, που αριθμούσε σε περίπου 5000 κατοίκους και φωτίζονταν το άστρο της σ’ όλο το Πανελλήνιο.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες γεννήθηκε το 1932 ο πολύτιμος σύντροφός μας Χρήστος Τσιντζιλώνης. Η οικογένειά του φτωχή, η οποία όπως όλη η περιοχή Γρεβενών, μετά από τις τρεις μάχες με τα ιταλικά στρατεύματα στην Οξύνεια Καλαμπάκας, στο Σνίχοβο Γρεβενών και την περίφημη μάχη του Φαρδύκαμπου Σιάτιστας δημιούργησε μια μεγάλη περιοχή την οποία ο λαός ονόμασε Ελεύθερη Ελλάδα.
Μια ελεύθερη Ελλάδα που τα πρώτα σπέρματα της λαϊκής δικαιοσύνης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, της λαϊκής παιδείας με την λαϊκή ακαδημία που με εντολή του ΕΑΜ, που κύριος αιμοδότης του ήταν το ΚΚΕ, λειτούργησε στο Σύδεντρο Γρεβενών τον Μάη του 1943, έδωσε το χαρακτήρα της λαϊκής δικαιοσύνης που δημιουργούσε ο ελληνικός λαός.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες το 1943 ο Χρ. Τσιντζιλώνης οργανώνεται στα Αετόπουλα και λειτούργησε σαν μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ και το 1946 έγινε μέλος της ΕΠΟΝ.
Τον Αύγουστο του 1947 κατέφυγε στην Αλβανία όπου παρά το νεαρό της ηλικίας του εργάζονταν ως δάσκαλος σε διάφορους παιδικούς σταθμούς.
Οι δύο μεγαλύτερες αδερφές του εντάχθηκαν στο ΔΣΕ.
Την περίοδο μετά την Βάρκιζα βρίσκονταν στην περιοχή κυνηγημένος και κρύβονταν στην Σαμαρίνα ένας ακόμα αλύγιστος, ο Σπύρος Παπαδημητρίου από το Ποντινή Γρεβενών. Θυμάμαι τη συγκίνηση του Χρ. Τσιντζιλώνη όταν μιλούσε γι’ αυτόν τον “αετό” που συνδέονταν μαζί τους, με την οικογένεια Τζιτζιλώνη και σκοτώθηκε τις τελευταίες μέρες στο Γράμμο.
Ο Χρήστος μέσα από πολλές θέσεις που του ανέθεσε το κόμμα έβγαινε πάντα πιο γενναίος.
Όταν ήταν στο Ιστορικό Τμήμα του κόμματος, θυμάμαι τι συγκίνηση ένιωσε όταν τον έδωσα το ημερολόγιο του Ν. Θεοχαρόπουλου (Σκοτίδα) από το Κυπαρίσσι Γρεβενών, που πήρα απ’ τον Χρήστο Γιαννούλα ανιψιό του Σκοτίδα. Με βεβαιότητα ομολογώ ότι ο Χρήστος Τσιντζιλώνης ήταν ένας τεράστιος ανιδιοτελής αγωνιστής που το λαϊκό κίνημα έχει πάντα ανάγκη.
Με λεβέντες σαν τον Χρήστο πάντα στην πορεία της ζωής θα παίρνει πάντα νόημα όχι το τραγούδι, αλλά ο ύμνος «Τα Παιδιά της Σαμαρίνας», με νέα εκδοχή και νόημα.
Χρήστο σ’ ευχαριστώ που μ’ έδωσες την ευκαιρία να σε γνωρίσω και με τον τρόπο σου μας έδινες νέες και βαθιές ιδέες – αγάπες για το Κ.Κ.Ε.
20 Απριλίου 2026
