Από αναγνώστρια του Kozanimedia, από τα Πετρανά, τα στοιχεία της οποίας είναι στη διάθεση του site, λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο διαμαρτυρίας για τον μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Παύλο:
“Θα ήθελα να σας αναφέρω ένα περιστατικό που συνέβη σήμερα σε Ιερό Ναό και αφορά τη συμπεριφορά Μητροπολίτη απέναντι σε δύο παιδιά. Ο 11χρονος γιος μου αγαπά ιδιαίτερα την Εκκλησία. Πηγαίνει με χαρά, γνωρίζει τις ακολουθίες, ψάλλει και συμμετέχει ενεργά στην εκκλησιαστική ζωή.
Η Εκκλησία είναι ένας χώρος στον οποίο αισθάνεται όμορφα και στον οποίο έχει μεγάλη αγάπη. Σήμερα, όταν ο Μητροπολίτης τον είδε, από την αρχή αρνήθηκε να του δώσει την ευχή, επειδή έχει μακριά μαλλιά και τα φοράει σε κοτσίδα. Του είπε ότι είναι «σαν κορίτσι» και στη συνέχεια του είπε χαρακτηριστικά: «Την άλλη φορά να μην σε ξαναδώ έτσι».
Πρόκειται για ένα παιδί μόλις 11 ετών. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος της Εκκλησίας θα επέλεγε να μιλήσει με αυτόν τον τρόπο σε ένα παιδί που βρίσκεται μέσα στον Ναό και αγαπά την Εκκλησία. Και δυστυχώς, δεν ήταν το μόνο περιστατικό.
Ο Μητροπολίτης απευθύνθηκε προσβλητικά και σε άλλο παιδί, σχολιάζοντας τα παπούτσια που φορούσε και λέγοντάς του ότι ήταν παλιά. Ως μητέρα, αυτό που με προβληματίζει δεν είναι ότι ένας Μητροπολίτης μπορεί να έχει διαφορετική άποψη για την εμφάνιση ή την ενδυμασία ενός παιδιού.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Αυτό που θεωρώ απαράδεκτο είναι να σχολιάζεται και να μειώνεται ένα παιδί για την εμφάνισή του, τα μαλλιά του ή τα παπούτσια του, ιδιαίτερα μέσα στην Εκκλησία. Τα παιδιά δεν θα έπρεπε να φεύγουν από έναν Ιερό Ναό αισθανόμενα ότι ντράπηκαν για την εμφάνισή τους ή ότι δεν είναι αρκετά «σωστά» για να πάρουν μια ευχή.
Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση για το παιδί μου. Ζητώ μόνο σεβασμό και αξιοπρέπεια απέναντι στα παιδιά. Θα ήθελα, ως δημοσιογράφος, να διερευνήσετε το συγκεκριμένο περιστατικό και να μου απαντήσετε εάν υπάρχει κάποιος εκκλησιαστικός κανόνας που απαγορεύει σε ένα αγόρι να έχει μακριά μαλλιά ή κοτσίδα και εάν δικαιολογείται η άρνηση ευχής σε ένα παιδί για την εμφάνισή του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για παιδιά. Και αν θέλουμε τα παιδιά να αγαπούν την Εκκλησία και να παραμένουν κοντά στον Χριστό, πιστεύω ότι πρέπει πρώτα απ’ όλα να αισθάνονται μέσα σε αυτήν αγάπη, ασφάλεια και αποδοχή.
Μια μητέρα που δεν θέλει το παιδί της να απομακρυνθεί από την Εκκλησία επειδή ένιωσε ότι κρίθηκε και προσβλήθηκε μέσα σε αυτήν.
