Η Παρέμβαση ξεκίνησε πριν 42 χρόνια, αν μετράω σωστά, σαν όχημα πολιτικής και πολιτισμικής ευρύτερα παρέμβασης στα κοζανίτικα συμφραζόμενα, λίγα χρόνια μετά την μεταπολίτευση. Εξετάζοντας σήμερα τη διαδρομή της Παρέμβασης δεν μπορεί κανείς παρά να μείνει χάσκων από αυτό το μικρό θαύμα που συντελέστηκε από το πείσμα και το πάθος μιας ομάδας ανθρώπων —προεξάρχοντος του δαιμόνιου πλην ταπεινού Βασίλη Καραγιάννη— οι οποίοι στοιχήθηκαν στην υπόθεση της υπεράσπισης του καλού γούστου (αισθητικού και πολιτικού). Το περιοδικό φιλοξένησε εκατοντάδες λογοτέχνες, μείζονες και ελάσσονες, παραδοσιακούς και νεωτερικότερους αλλά και ευπατρίδηδες ιστοριοδίφες και φιλίστορες οι οποίοι αναδιφούν στα της πόλεως και της περιοχής της κεντροδυτικής Μακεδονίας εδάφη, φιλολόγους νεοελληνιστές που αγαπούν και αναλύουν πλευρές της νεοελληνικής ταυτότητας.
Ψυχή και καρδιά του Συμποσίου Λογοτεχνίας ο ακούραστος εκδότης, καλός πεζογράφος και καλύτερος κοινωνιογλωσσογράφος Βασίλης Καραγιάννης με άξια διάδοχό του την σεμνή και πολυμήχανη Δήμητρα Καραγιάννη η οποία κατάφερε τα τελευταία χρόνια να απογειώσει το Συμπόσιο: δίπλα στις πολλές εισηγήσεις και αναγνώσεις προστέθηκαν και λέσχες ανάγνωσης, γόνιμες επισκέψεις σε σχολικές μονάδες, συνεργασίες με την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, εργαστήρια δημιουργικής γραφής, μουσικές εκδηλώσεις, αναλόγια, θεατρικές παραστάσεις, συμπράξεις με λογοτέχνες άλλων χωρών (το φετινό πρόγραμμα περιελάμβανε τρεις εξαίρετους εκπροσώπους της τσεχικής ποίησης), εξορμήσεις σε βιομηχανικές και παραγωγικές μονάδες στις οποίες απαγγέλεται θερμώς ποίηση. Η Δήμητρα Καραγιάννη κατάφερε επίσης κάτι πολύ σημαντικό, να κινητοποιήσει δηλαδή και να εμπλέξει στον πολιτισμό του Συμποσίου Λογοτεχνίας και τους τοπικούς φορείς της Κοζάνης (τοπική αυτοδιοίκηση όλων των βαθμίδων, εμπορικούς συλλόγους καθώς και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας).
Αλλά, όπως έγραφα και παλιότερα, οι Καραγιάννηδες δεν είναι μόνοι τους. Τα κατάφεραν να δημιουργήσουν μια εκλεκτή φιλόμουση ομάδα και ένα προσεκτικό κοινό. Και το κοινό της Παρέμβασης αγαπάει τη δημοκρατική διασπορά, την κίνηση, την εξωστρέφεια, τον διάλογο, τη διαρκή μέριμνα, την πατριδοφιλία, τον πόθο τού να μην είμαστε βαρετοί.
