Υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο ξεπερνά τα όρια ενός αποτελέσματος. Και αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Κοζάνη δεν είναι απλώς μια βαριά ήττα. Είναι μια εικόνα που πληγώνει την ιστορία και τη φανέλα μιας ομάδας που δεν έχει μάθει να παραδίνεται έτσι.
Όμως πλέον υπάρχει και ένα άλλο ερώτημα, που αφορά τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές.
Δεν βλέπετε ότι δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε σε αυτό που απαιτεί η φανέλα της Κοζάνης;
Δεν είναι ντροπή να πεις «δεν μπορώ». Ντροπή είναι να βλέπεις την ομάδα να διασύρεται και να συνεχίζεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Ποδοσφαιριστές χωρίς προετοιμασία, χωρίς αγωνιστικό ρυθμό, χωρίς προπονητή στον πάγκο, με τις δυνάμεις να τελειώνουν και την ομάδα να περπατάει στο γήπεδο. Ακόμη και αλλαγές που θυμίζουν παιχνίδι στις αλάνες, με ποδοσφαιριστή να παίρνει θέση κάτω από τα δοκάρια μέσα στον αγώνα.
Και απέναντι σε όλα αυτά, οι αντίπαλοι να δείχνουν στο τέλος ακόμη και οίκτο, να σταματούν να πιέζουν και να γυρίζουν την μπάλα πίσω.
Αυτό δεν είναι η Κοζάνη που γνωρίζουμε.
Και όσοι φορούν σήμερα αυτή τη φανέλα πρέπει να καταλάβουν κάτι πολύ σημαντικό: η ιστορία δεν γράφει μόνο τους πρωταγωνιστές των μεγάλων στιγμών. Γράφει και εκείνους που βρέθηκαν μέσα στις δύσκολες εποχές.
Κανείς δεν ζητά από έναν ποδοσφαιριστή να γίνει ήρωας. Ζητάμε όμως να έχει επίγνωση της πραγματικότητας.
Αν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, αν δεν υπάρχει η προετοιμασία, αν δεν υπάρχει το επίπεδο για να σταθείς σε αυτό το πρωτάθλημα, μην αφήνεις τη φανέλα να γίνεται άλλοθι για έναν ακόμη διασυρμό.
Γιατί όσο επιλέγεις να αγωνίζεσαι σε αυτές τις συνθήκες, γνωρίζοντας ότι δεν μπορείς να ανταποκριθείς, δεν διασύρεται μόνο η ομάδα. Γίνεσαι κι εσύ μέρος του διασυρμού της. Η ιστορία δεν θα καταγράψει μόνο τη διοίκηση, την απουσία προπονητή ή την έλλειψη προετοιμασίας. Θα καταγράψει και εκείνους που μπήκαν στο γήπεδο, περπάτησαν, λύγισαν και παρέμειναν εκεί, ενώ όλα έδειχναν ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει.
Δεν βλέπετε τις δυνάμεις σας να τελειώνουν; Δεν βλέπετε ότι αγωνίζεστε απροετοίμαστοι, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς αγωνιστικό ρυθμό; Δεν βλέπετε ότι η ομάδα δεν παίζει πλέον, αλλά απλώς προσπαθεί να επιβιώσει; Όταν αλλάζει ο τερματοφύλακας μέσα στον αγώνα και κάτω από τα δοκάρια μπαίνει άλλος ποδοσφαιριστής, όπως κάναμε παιδιά στις αλάνες, τότε δεν μιλάμε για κανονικό αγώνα. Μιλάμε για μια κατάσταση που προσβάλλει την ομάδα και εκθέτει όλους όσοι συμμετέχουν σε αυτήν.
Ίσως η πιο δυνατή πράξη αυτή τη στιγμή να μην είναι να μπεις στο γήπεδο.
Ίσως να είναι να απέχεις.
Να πεις «ως εδώ». Όχι από αδιαφορία, αλλά από σεβασμό. Σεβασμό στην Κοζάνη, στη φανέλα, στον κόσμο που παρακολουθεί και σε εσένα τον ίδιο.
Γιατί αύριο, όταν περάσει αυτή η κατρακύλα και μείνει πίσω, κανείς δεν θα θυμάται μόνο το σκορ. Θα θυμάται και ποιοι ήταν εκεί. Ποιοι δέχθηκαν να συμμετέχουν σε αυτή την εικόνα. Ποιοι, στο όνομα της φανέλας, επέτρεψαν να διασύρεται όχι μόνο η ομάδα αλλά και οι ίδιοι.
Σώστε την ομάδα.
Και μαζί με την ομάδα, σώστε και τους εαυτούς σας από τα σχόλια, την απαξίωση και την ιστορική καταγραφή μιας εικόνας που κανείς δεν θέλει να θυμάται.
Η Κοζάνη είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα παιχνίδι, από μια διοίκηση, από έναν προπονητή, από έναν ποδοσφαιριστή.
Η φανέλα αυτή δεν αντέχει άλλο διασυρμό
