Τι νομίζετε ως Έλληνες ότι μας είναι χειρότερο, η οικονομική χρεοκοπία, ή η Δημοκρατική κατάρρευση; Μη βιαστείτε να απαντήσετε επηρεασμένοι από την ανέχεια που μας δέρνει. Σκεφτείτε πόσες φορές χρεοκοπήσαμε. Πόσες φορές το Εθνικό μας νόμισμα – όσο το είχαμε – υποτιμήθηκε και πόσες φορές τρέξαμε σε δανειστές «τοκογλύφους» ξεπουλώντας τα κειμήλια της φυλής μας και υποθηκεύοντας το μέλλον μας (δέστε 3ο μνημόνιο) εκλιπαρώντας την επιβίωσή μας, αλλά παρ’ όλα αυτά επιβιώσαμε… Εντάξει, όπως επιβιώνουμε, μην ενοχλήσουμε τον κ. Πρωθυπουργό και μας κόψει το σπουδαίο επίδομα και μας αφήσει άσπονδους επιτηδευματίες της επαιτείας.
Δέστε όμως πέρα από τη φτώχεια μας, σε τι κοινωνική και πολιτική κατάσταση έχουμε περιέλθει. Εμείς οι απόγονοι (έτσι δεν θέλουμε να καυχιόμαστε;) των Αρχαίων Προγόνων μας, που παρέδωσαν στην ανθρωπότητα τις Τέχνες και τα Γράμματα, τις Επιστήμες και τον Πολιτισμό, για να κατέβει από τα δέντρα και να βγει από τα σπήλαια, να είμαστε σήμερα οι ουραγοί και οι αναξιοπαθούντες στο σύγχρονο Κόσμο. Ναι, εμείς μια δράκα ανθρώπων που κληρονομήσαμε (εκτός κι’ αν «κάποιοι» αποποιήθηκαν την κληρονομιά μας) τη Φιλοσοφία ως Πνευματικό μας αισθητήριο και την Δημοκρατία ως αυθεντικό μας Πολίτευμα, να αδυνατούμε να εκτιμήσουμε την αξία μας ως ανθρώπινη έννοια και να «απολαμβάνουμε» τα δεινά μιας νοθευμένης και βιασμένης Δημοκρατίας ως πειθήνια όντα.
Πιθανόν δώσε – δώσε Δημοκρατία στους άλλους Λαούς, την ξοδέψαμε χωρίς να κρατήσουμε ούτε «προζύμι» ούτε «συνταγή» και έτσι μείναμε να αναφέρουμε ότι: Φιλοκαλούμεν γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας, όπως έλεγε ο «τεράστιος» Θουκιδίδης. Μόνο που και εδώ λοιδορούμε τη σημασία του λόγου του και απομένουμε αδιόρθωτοι σε εγκεφαλική άπνοια. Έτσι γινόμαστε συνένοχοι με τη «χαλαρότητά» μας στην υπολειτουργία του Πολιτεύματος και όσο κι’ αν κατηγορούμε τα πρόβατα για την αφελή υποταγή τους, εκείνα τουλάχιστον δεν επιλέγουν τον «Δήμιό» τους. Ο Σίλερ ισχυριζόταν «Οι ψήφοι έπρεπε να ζυγίζονται και όχι να μετριούνται» υπονοώντας τη βαρύτητα της ενσυνείδητης ψήφου. Αλλά αυτό προϋποθέτει και συνειδητοποιημένους Πολίτες που αντιστέκονται στον οπαδικό ιριδισμό των κομμάτων.
Το να μιλάμε για τις παθογένειες της Δημοκρατίας μας χωρίς να ενδίδουμε σ’ αυτές που την υπονομεύουν, απλά ανακυκλώνουμε το πρόβλημα. Άλλωστε έχω αφιερώσει αρκετά κείμενά μου που επιεικώς στεναχωρούν το υπάρχον Πολίτευμά μας και τους Πολιτικούς. Υπάρχει όμως κάτι που κατά τη γνώμη μου υπερβαίνει τα ανεκτά όρια ανάμεσα στη σχέση του Πολιτεύματος και του Πολίτη και αυτό είναι η ΑΛΑΖΟΝΙΑ της ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Είναι η περιφρόνηση σ’ ένα Λαό που σε εμπιστεύτηκε και τον παραδίδεις στη χλεύη. Είναι αδιανόητο σ’ έναν κόσμο που βοά «Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα / ανοίγω και δε βλέπω ουρανό…» (όπως λέει ο σπουδαίος στιχουργός μας Οδυσσέας Ιωάννου), να του πετάνε στα μούτρα του: -Το τζάμπα πέθανε. –Αν δεν αντέχεις να δώσεις 10 ευρώ για βενζίνη να πας στη δουλειά σου, πάρε τα ΜΜΜ. –Κάθε Σαββατοκύριακο που πηγαίνω στην εκλογική μου περιφέρεια, η εθνική οδός είναι γεμάτη αυτοκίνητα. –Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες.
Μάλιστα και η Μαρία Αντουανέτα μας είχε πει, αφού δεν έχετε ψωμί, φάτε παντεσπάνι. Ελπίζω οι κακομοίρηδες που οι δημοσκοπήσεις τους δίνουν το 70% του εκλογικού σώματος, να μην έχουν κοντή μνήμη στις επερχόμενες εκλογές και να σας αποκαθηλώσουν από την «Αυτοκρατορική» σας αντίληψη. Τότε ίσως κάποιοι από σας σκεφτούν, ότι αυτοί οι «κακομοίρηδες» είχαν τα πολιτικά τους πιστεύω ως αδιαπραγμάτευτες αξίες, που τις φύλαγαν σαν Ιερό Ευαγγέλιο για μια καλύτερη Κοινωνία, σε μια πληρέστερη Δημοκρατία. Γιατί μπορεί με την οικονομική χρεοκοπία να ματώσαμε αλλά την παλέψαμε. Η κατάπτωση της Δημοκρατίας όμως, δεν μας πλήττει μόνο οικονομικά, προσβάλλει την αξιοπρέπειά μας και μας υποβαθμίζει σε πολίτες κοινωνικής διαλογής, που τους στερούν τη δυνατότητα να συνδιαμορφώνουν το μέλλον τους.
Μαγκλάρας Βασίλης 15/10/2026 [email protected]
