Η δημόσια στάση και οι επανειλημμένες τοποθετήσεις του μητροπολίτη Παύλου προκαλούν αγανάκτηση και βαθιά αποδοκιμασία. Δεν πρόκειται για μια απλή διαφωνία, αλλά για την αντίθεσή μου σε αντιλήψεις που θεωρώ αναχρονιστικές και ασύμβατες με την ελευθερία, την ισότητα και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Από τις απόψεις του για τη θέση της γυναίκας, μέχρι το περιστατικό με το 11χρονο αγόρι που, σύμφωνα με καταγγελία της οικογένειάς του, δέχθηκε παρατηρήσεις για τα μακριά μαλλιά του, αναδεικνύεται μια αντίληψη που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Αντιλήψεις που θυμίζουν Μεσαίωνα και θεοκρατικά καθεστώτα, όπως το Ιράν, δεν έχουν θέση στη σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Καμία γυναίκα δεν οφείλει να περιορίζεται σε έναν προκαθορισμένο κοινωνικό ρόλο. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι η εμφάνισή του αποτελεί λόγο απόρριψης. Και κανένας θρησκευτικός αξιωματούχος δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει την κοινωνία ως χώρο στον οποίο μπορεί να επιβάλλει τις προσωπικές του αντιλήψεις.
Η πρόσφατη συμπεριφορά του μητροπολίτη απέναντι στον δήμαρχο της Κοζάνης επαναφέρει, επίσης, το ζήτημα των ορίων και του αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των θεσμών. Ο μητροπολίτης δεν είναι πολιτικός προϊστάμενος της πόλης ούτε βρίσκεται πάνω από τους αιρετούς εκπροσώπους των πολιτών.
Υποστηρίζω τον σαφή διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους. Η Εκκλησία έχει τη δική της πνευματική αποστολή. Η πολιτεία έχει την ευθύνη να προστατεύει τα δικαιώματα και την ισότητα όλων, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ο σεβασμός στην πίστη δεν σημαίνει αποδοχή της εκκλησιαστικής εξουσίας ως μηχανισμού επιβολής κοινωνικών κανόνων.
Στον 21ο αιώνα, η ελευθερία της συνείδησης δεν μπορεί να εξαρτάται από την έγκριση κανενός θρησκευτικού αξιωματούχου.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν ο μητροπολίτης Παύλος δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Φυσικά και δικαιούται. Το ερώτημα είναι αν θεωρούμε ακόμη αποδεκτό η θρησκευτική ιδιότητα να προσδίδει σε κάποιον το δικαίωμα να κρίνει και να υποδεικνύει στους άλλους πώς πρέπει να ζουν. Για μένα, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: κανείς δεν έχει τέτοιο δικαίωμα.
Η Κοζάνη έχει ιστορία, αξιοπρέπεια και δημοκρατική παράδοση. Δεν χρειάζεται κηδεμόνες. Χρειάζεται ελεύθερους πολίτες, ισότιμους ανθρώπους και θεσμούς που γνωρίζουν και σέβονται τα όριά τους.
Γιώργος Παπαμάρκου
Γενικός Γραμματέας Συλλόγου Εργαζομένων COSMOTE Technical Services
