Πριν από 53 χρόνια, τον Νοέμβριο του 1973, η κατάληψη του Πολυτεχνείου από τους φοιτητές μετατράπηκε μέσα σε λίγες ώρες σε μια αυθεντική, παλλαϊκή εξέγερση ενάντια στη χούντα. Ο αυτοσχέδιος ραδιοφωνικός σταθμός εξέπεμψε το αίτημα για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», ενώνοντας χιλιάδες απλούς πολίτες, εργάτες και νέους έξω από τα κάγκελα, μέχρι την αιματηρή εισβολή του άρματος τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου. Το μήνυμα εκείνων των ημερών παραμένει αδιαπραγμάτευτο: η δημοκρατία και η αξιοπρέπεια δεν χαρίζονται, αλλά κατακτώνται συλλογικά.
Συχνά, όσοι επιχειρούν να υποβαθμίσουν την επέτειο εστιάζουν σε μεμονωμένα πρόσωπα της εποχής που αργότερα εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους με αξιώματα ή πολιτική ισχύ. Όμως, η Ιστορία δεν ορίζεται από τις εξαιρέσεις. Αυτοί οι λίγοι δεν έχουν καμία σχέση με τους χιλιάδες ανώνυμους ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή έδωσαν τη ζωή τους χωρίς να ζητήσουν ποτέ αντάλλαγμα. Η στάση των λίγων δεν μπορεί και δεν πρέπει να λεκιάζει έναν ολόκληρο λαϊκό ξεσηκωμό.
Σήμερα, όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από τα γεγονότα και όσο η φτώχεια, η ανέχεια και η κοινωνική πίεση μεγαλώνουν, παρατηρούμε αυτές τις φωνές της αμφισβήτησης να πολλαπλασιάζονται. Μέσα στην απόγνωση και την απογοήτευση της καθημερινότητας, ο ιστορικός αναθεωρητισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να διαστρεβλώσει την αλήθεια και να καλλιεργήσει επικίνδυνες αυταπάτες.
Γι’ αυτό και η φράση «ο αρνητής της ιστορίας είναι ο αυριανός βασανιστής» παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Η προσπάθεια να σβηστούν οι νεκροί, τα βασανιστήρια και η λαϊκή αντίσταση δεν είναι απλή κριτική, αλλά προσπάθεια ξεπλύματος του αυταρχισμού. Η υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλίσουμε ότι το σκοτάδι της βίας δεν θα επιστρέψει.
Νομαρχιακή Επιτροπή
ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ΠΕ Κοζάνης

















