Παγκόσμια Ημέρα Οινοτουρισμού: Μάχη στην Ευρωβουλή για να κρατήσουμε ζωντανά τα αμπέλια και τα χωριά μας. Στήριξη στους μικρούς παραγωγούς, επενδύσεις στον οινοτουρισμό και νέα πνοή στην Ελληνική ύπαιθρο.
«Το Ελληνικό κρασί είναι η ιστορία του τόπου μας, ο μόχθος χιλιάδων οικογενειών και μια μεγάλη αναπτυξιακή ευκαιρία που δεν έχουμε ακόμη αξιοποιήσει όσο της αξίζει. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ζωντανή Ελληνική ύπαιθρο, όταν αφήνουμε τους μικρούς αμπελουργούς να παλεύουν μόνοι τους για την επιβίωση.»
Αυτό τονίζει ο Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Σάκης Αρναούτογλου, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Οινοτουρισμού, επισημαίνοντας ότι ο Ελληνικός αμπελώνας μπορεί να αποτελέσει ισχυρό μοχλό οικονομικής ανάπτυξης, δημιουργίας θέσεων εργασίας και συγκράτησης του πληθυσμού στις ορεινές, νησιωτικές και αγροτικές περιοχές.
Ο Σάκης Αρναούτογλου έχει αναδείξει επανειλημμένα πολλές φορές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης του αμπελοοινικού τομέα.
Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2024, στην Επιτροπή Γεωργίας και Ανάπτυξης της Υπαίθρου, είχε καταθέσει προτάσεις για μια μακροπρόθεσμη ευρωπαϊκή στρατηγική για το κρασί με ορίζοντα το 2040, δίνοντας έμφαση στο δίκαιο εμπόριο, στην καινοτομία και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των παραγωγών.
Τον Ιούλιο του 2025, σε εκδήλωση υψηλού επιπέδου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, παρουσία του Επιτρόπου Γεωργίας Christophe Hansen, είχε αναδείξει την ανάγκη προστασίας των τοπικών ποικιλιών, ενίσχυσης των μικρών και μεσαίων οινοποιείων και δημιουργίας μιας ισχυρής ευρωπαϊκής ταυτότητας για το ποιοτικό κρασί.
Πρόσφατα παρεμβαίνοντας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά τη συζήτηση για το νέο ευρωπαϊκό πακέτο στήριξης του αμπελοοινικού τομέα, υπογράμμισε την ανάγκη τα ευρωπαϊκά μέτρα να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των μικρών και οικογενειακών παραγωγών, ιδιαίτερα των ορεινών και νησιωτικών περιοχών.
Στήριξε την ενίσχυση του οινοτουρισμού, την προσαρμογή των αμπελώνων στην κλιματική αλλαγή και την εξωστρέφεια των ευρωπαϊκών κρασιών, επιμένοντας ότι οι μικροί παραγωγοί δεν πρέπει να μείνουν στο περιθώριο των νέων πολιτικών.
«Δεν θέλουμε μια Ευρώπη όπου θα επιβιώνουν μόνο οι μεγάλοι. Θέλουμε μια Ευρώπη που θα δίνει προοπτική και στον μικρό αμπελουργό της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θεσσαλίας, της Κρήτης και των νησιών μας. Η ποιότητα, η τοπική ταυτότητα και η παράδοση είναι πλεονεκτήματα που πρέπει να προστατεύσουμε και να ενισχύσουμε», επισημαίνει.
Παράλληλα, μέσα από τη συμμετοχή του στις εργασίες για τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική 2028–2034, ο Ευρωβουλευτής αναδεικνύει την ανάγκη για δικαιότερη κατανομή των ευρωπαϊκών πόρων, ουσιαστική στήριξη των μικρών εκμεταλλεύσεων και ειδική μέριμνα για τις περιοχές με φυσικά και γεωγραφικά μειονεκτήματα.
Ο οινοτουρισμός μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μέρος αυτής της προσπάθειας. Οι επισκέψιμοι αμπελώνες και τα μικρά οινοποιεία, οι διαδρομές του κρασιού, η σύνδεση με την τοπική γαστρονομία και η ανάδειξη των παραδοσιακών ποικιλιών μπορούν να δημιουργήσουν πρόσθετο εισόδημα και νέες επαγγελματικές δυνατότητες.
«Δεν αρκεί να στέλνουμε το Ελληνικό κρασί στις αγορές του κόσμου. Πρέπει να φέρουμε τον κόσμο στους τόπους όπου παράγεται. Να δώσουμε ζωή στα χωριά, δουλειές στους νέους και προοπτική στις οικογένειες που επιμένουν να καλλιεργούν τη γη τους.
Από την Κοιλάδα του Αχελώου και τους ορεινούς αμπελώνες της Βόρειας Ελλάδας μέχρι τη Σαντορίνη και την Κρήτη, η χώρα μας διαθέτει έναν μοναδικό πλούτο που μπορεί να συνδυάσει τον πρωτογενή τομέα, τον πολιτισμό, τη γαστρονομία και τον ποιοτικό τουρισμό», σημειώνει.
Ο Έλληνας ευρωβουλευτής υπογραμμίζει επίσης ότι η κλιματική κρίση, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, η λειψυδρία και το αυξημένο κόστος παραγωγής απαιτούν στοχευμένες ευρωπαϊκές παρεμβάσεις, ώστε η αμπελουργία να παραμείνει βιώσιμη και ανταγωνιστική.
«Η Παγκόσμια Ημέρα Οινοτουρισμού δεν πρέπει να περιορίζεται σε ευχές και γιορτές. Πρέπει να είναι μια υπενθύμιση ότι χρειαζόμαστε συγκεκριμένες πολιτικές, επενδύσεις και χρηματοδοτικά εργαλεία για τους ανθρώπους της παραγωγής.
Το μέλλον του Ελληνικού κρασιού δεν κρίνεται μόνο στις διεθνείς αγορές. Κρίνεται πρώτα απ’ όλα στο αν θα υπάρχουν αύριο άνθρωποι να καλλιεργούν τα αμπέλια μας.
Αυτό είναι το στοίχημα που οφείλουμε να κερδίσουμε. Για μια Ελληνική ύπαιθρο που δεν θα ερημώνει, αλλά θα παράγει, θα δημιουργεί και θα προσελκύει νέους ανθρώπους.
Κάθε Ελληνικό αμπέλι που μένει ζωντανό, κρατά ζωντανό και έναν τόπο.»
