Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του Νίκου Παπαδόπουλου με τίτλο «ΑΝΟΙΚΤΙΡΜΩΝ ΑΓΩΝΑΣ», το οποίο αποτελεί μια μελέτη πάνω στην ανθρώπινη ψυχή και στις καταστροφικές συνέπειες της εμμονής, θέτοντας ένα διαχρονικό ερώτημα: ποιος είναι ο πιο αδυσώπητος αντίπαλος του ανθρώπου, οι άλλοι ή ο ίδιος του ο εαυτός; Η συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στην πραγματικότητα, τις εμμονικές σκέψεις και τους εσωτερικούς δαίμονες του πρωταγωνιστή διατηρεί αμείωτη την ένταση, ενώ η βαθιά ψυχολογική προσέγγιση των χαρακτήρων οδηγεί τον αναγνώστη σε έναν διαρκή προβληματισμό γύρω από τη φύση του έρωτα και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά αναλυτικότερα για το έργο του.
Ερωτήσεις: Βασιλική Φαρμάκη
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο «Ανοικτίρμων Αγώνας»; Υπήρξε μια εικόνα, ένας χαρακτήρας, ένα περιστατικό ή κάποια σκέψη που αποτέλεσε την αφετηρία;
Προέρχεται από την πρώτη ερωτική απογοήτευση που έζησα και τα πρωτόγνωρα, αλλοπρόσαλλα συναισθήματα που έβγαιναν από μέσα μου. Ήταν μια καινούρια γνωριμία με τον εαυτό μου και έβλεπα ότι σκεφτόμουν και έπραττα τελείως διαφορετικά απ’ ότι ως τότε. Κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται τις ήττες του διαφορετικά. Άλλοι δε δίνουν σημασία και τις ξεπερνάνε αμέσως και άλλοι πέφτουν στα πατώματα και τους παίρνει από κάτω. Εγώ ανήκα στη δεύτερη κατηγορία και με την ανεξέλεγκτη φαντασία της ηλικίας όλα αυτά στριφογύριζαν στο μυαλό μου και μου έκλεβαν ενέργεια. Έτσι, αποφάσισα να τα βγάλω σαν ιστορία στο χαρτί με αρκετή δόση υπερβολής βέβαια, ώστε να δέσει αυτή η πλοκή και να βγάζει κάποιο νόημα.
-Ο τίτλος του βιβλίου «Ανοικτίρμων Αγώνας» είναι ιδιαίτερα δυνατός και φορτισμένος. Τι ακριβώς αντιπροσωπεύει ο «αγώνας» αυτός;
Ανοικτίρμων αγώνας είναι ο ανεξέλεγκτος, συνεχόμενος και χωρίς έλεος αγώνας που διεξάγεται μέσα μας. Είναι εσωτερικός και πνευματικός. Τις περισσότερες φορές είναι ανάμεσα στην καρδιά και το μυαλό. Άλλο υπαγορεύει το μυαλό άλλο επιθυμεί η καρδιά. Επίσης, η επιβολή του σωστού απέναντι στο λάθος. Αλλά πολλές φορές μπορεί η λάθος επιλογή στο μυαλό κάποιου να φανεί στο τέλος σωστή. Όταν η αυτοεκτίμηση κάποιου πέσει χαμηλά, και η πιο απλή απόφαση φαντάζει στο μυαλό του πρόβλημα. Όλοι κάποια στιγμή περνάνε μια εσωτερική μάχη με το εγώ τους. Αν είναι παροδική, δεν υπάρχει πρόβλημα, ίσα ίσα γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Αν όμως είναι συνεχόμενη, υπάρχει πρόβλημα και η κατάθλιψη είναι προ των πυλών.
-Η εσωτερική πάλη του ήρωα είναι σχεδόν ένας δεύτερος «πρωταγωνιστής» του βιβλίου. Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς ως συγγραφέας να αποδώσετε έναν τόσο σύνθετο και αντιφατικό ψυχισμό;
Έχετε δίκιο. Μέσα από αυτή την εσωτερική πάλη κάποια στιγμή εμφανίζεται, όχι κάποιος δεύτερος πρωταγωνιστής αλλά ένας ανταγωνιστής, το θεριό, που τόσα χρόνια είναι καλά κρυμμένο μέσα μας και μόλις μας βρίσκει ευάλωτους από κάποια χαραμάδα τρυπώνει στο μυαλό και μας διχάζει, παίρνει πάντα το μέρος του ανήθικου και του λάθους και προσπαθεί με τερτίπια και ψέματα να επηρεάσει τη σωστή κρίση του ήρωα. Ήθελα μέσα στο βιβλίο να απεικονίσω τους εσωτερικούς διαλόγους του ήρωα με το θεριό, του σωστού με το λάθος,
για να υπάρξει στο τέλος η κρίση.
-Και η γυναικεία ηρωίδα έχει τη δική της αλήθεια, τις δικές της ανάγκες και αντιστάσεις. Θέλατε μέσα από τη δική της οπτική να δείξετε ότι σε μια σχέση δεν υπάρχει πάντα ένας «θύτης» και ένα «θύμα», αλλά δύο διαφορετικές πραγματικότητες;
Έτσι ακριβώς είναι. Όλες οι αντιφάσεις, οι ανάγκες και η απόψεις της ηρωίδας αποτυπώνονται τρανταχτά μέσα από τους σκληρούς διαλόγους που διαδραματίζονται. Παρ’ όλα αυτά όλες οι αποφάσεις που παίρνονται και οι συνέπειες που επέρχονται είναι προσωπικές επιλογές και όχι υπό πίεση. Εξάλλου για μένα η γυναίκα είναι η κινητήριος μοχλός τόσο της πλοκής του έργου όσο και γενικότερα στη ζωή. Υπάρχουν σκηνές μέσα στο έργο που εξυμνώ τη γυναικεία ομορφιά, όπως και η εικόνα του ήρωα που βρίσκεται σε εμβρυακή στάση στην αγκαλιά της γυναίκας που αγάπησε στο τέλος της ζωής του. Η γυναίκα είναι η αρχή των πάντων και της αξίζει σεβασμός και εκτίμηση.
-Τι θα θέλατε να έχει μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου αυτού;
Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να περιγράψει τον αδικοχαμένο έρωτα δύο τραυματισμένων ψυχών που είτε δεν συναντήθηκαν τη σωστή χρονική στιγμή είτε το κάρμα τους δεν τους ήθελε μαζί. Διαβάζοντάς το ο αναγνώστης εισπράττει χρώματα, μυρωδιές, συναισθήματα μέσα από τραγικά γεγονότα της ζωής. Κάποιοι μπορεί να το αποκαλέσουν μακάβριο και στα πρόθυρα της γυναικοκτονίας, όρος που δεν υπήρχε όταν εγώ τελείωσα το βιβλίο, αλλά εγώ το βλέπω σαν μια ανθρώπινη εσωτερική πάλη, που στο τέλος οι ήρωές του βρίσκουν και ανοίγουνε τη σωστή πόρτα προς την ελευθερία που έχει ανάγκη ο καθένας.
