Υπάρχουν στιγμές που η υπομονή δεν είναι πια λύση.
Είναι εκείνες οι στιγμές που ανοίγεις τον λογαριασμό και κάνεις ξανά τους υπολογισμούς. Που σκέφτεσαι τι πρέπει να πληρωθεί πρώτο και τι μπορεί να περιμένει. Που ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας και κάθε απρόοπτο γίνεται πρόβλημα.
Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι:
Πόσο ακόμη μπορεί να συνεχιστεί αυτό;
Γιατί δεν είναι μόνο το σούπερ μάρκετ. Δεν είναι μόνο το ρεύμα, το ενοίκιο, τα καύσιμα ή τα έξοδα για τα παιδιά.
Είναι όλα μαζί.
Και την ίδια στιγμή ακούμε συνεχώς ότι πρέπει να κάνουμε υπομονή. Να περιμένουμε. Να προσαρμοστούμε. Να θεωρήσουμε φυσιολογικό ότι για να τα βγάλουμε πέρα πρέπει κάθε μήνα να κόβουμε κάτι ακόμη από τη ζωή μας.
Όχι. Αυτό δεν είναι κανονικότητα.
Γιατί αξιοπρέπεια δεν είναι να καταφέρνεις απλώς να φτάσεις μέχρι το τέλος του μήνα.
Αξιοπρέπεια είναι να δουλεύεις και να μπορείς να ζεις από τη δουλειά σου. Να μπορείς να κάνεις σχέδια, να προγραμματίζεις τη ζωή σου, να αντιμετωπίζεις ένα απρόοπτο χωρίς να αναρωτιέσαι από πού θα βρεις τα χρήματα.
Και αυτό δεν αφορά μόνο έναν κλάδο.
Αφορά τον εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα που βλέπει το εισόδημά του να μην ακολουθεί το κόστος της ζωής.
Αφορά τον αγρότη που βλέπει το κόστος παραγωγής να ανεβαίνει και το εισόδημά του να πιέζεται.
Αφορά τον επαγγελματία που παλεύει καθημερινά να κρατήσει την επιχείρησή του όρθια.
Αφορά τον δημόσιο υπάλληλο που προσπαθεί να κρατήσει μια υπηρεσία λειτουργική, με λιγότερους ανθρώπους και περισσότερες απαιτήσεις.
Διαφορετικές δουλειές. Διαφορετικές ζωές. Κοινές αγωνίες.
Γι’ αυτό δεν μιλάμε μόνο για τον εαυτό μας. Μιλάμε για όλους όσοι βλέπουν καθημερινά τις ανάγκες τους να μεγαλώνουν και τις δυνατότητές τους να μικραίνουν.
Οι σημερινές δυσκολίες δεν προέκυψαν μόνες τους. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που επηρεάζουν καθημερινά το εισόδημα, την εργασία και τη ζωή μας.
Γι’ αυτό δεν αρκεί να μας ζητούν ξανά και ξανά υπομονή.
Δεν ζητάμε άλλη διαχείριση της ίδιας πραγματικότητας. Ζητάμε να αλλάξει η πραγματικότητα.
Γιατί δεν μπορεί η ζωή των ανθρώπων να προσαρμόζεται διαρκώς στις πολιτικές επιλογές. Οι πολιτικές επιλογές πρέπει να υπηρετούν τη ζωή των ανθρώπων.
Και ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να είναι πάντα αυτός που πληρώνει το κόστος.
Δεν είναι υπερβολή να θέλεις να δουλεύεις και να μπορείς να ζεις αξιοπρεπώς.
Δεν είναι πολυτέλεια να θέλεις να κάνεις σχέδια για τη ζωή σου.
Δεν είναι πολλά αυτά που ζητάμε. Είναι τα αυτονόητα.
Θέλουμε να ακουστεί κάτι που υπάρχει ήδη μέσα στην κοινωνία.
Η δυσαρέσκεια.
Η αγανάκτηση.
Η ανάγκη να αλλάξει κάτι.
Να γίνει η αγανάκτηση διεκδίκηση.
Δεν πιστεύουμε ότι μια συγκέντρωση από μόνη της θα λύσει όλα τα προβλήματα.
Πιστεύουμε όμως ότι τίποτα δεν αλλάζει όταν όλοι μένουμε σπίτι και
περιμένουμε κάποιον άλλο να μιλήσει για εμάς.
Δεν σου ζητάμε να φωνάξεις για όλους.
Σου ζητάμε να μη σιωπήσεις.
Συλλαλητήριο Δ.Ε.Θ. 5 Σεπτεμβρίου | Άγαλμα Βενιζέλου, Θεσσαλονίκη | 18:00
Γιατί κάποια πράγματα αλλάζουν μόνο όταν αποφασίζουμε να μην τα αποδεχόμαστε άλλο.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
